LOGINThird Person's POVThe entire De Vera Holdings ballroom fell silent, all eyes fixed on the stage. Crystal chandeliers bathed the room in golden light, catching every shimmer on elegant gowns and tailored suits. Ashton stood proud at the center, Kiarra poised beside him in her white silk gown, her hand protectively holding Letty’s. Even among the throng of VIPs, Larkin felt the world narrow to the three figures under the spotlight.He could hardly trust what he was seeing. For three years, he’d believed Kiarra was lost to him forever. Now, here she was—alive, radiant, and more untouchable than ever.Ashton’s voice rang clear across the ballroom. “Magandang gabi sa inyong lahat. Maraming salamat sa pagdalo ninyo ngayong gabi.” He turned to look at Kiarra, a gentle pride softening his features.“Three years ago... may isang taong bumalik sa buhay ko. At ngayong gabi... handa ko na siyang ipakilala sa inyong lahat.”There was a ripple of curiosity, a held breath in the air. Larkin’s pulse
Third Person's POVSa tuktok ng De Vera Holdings Tower, kumikislap ang grand ballroom sa ilalim ng magarang crystal chandeliers. Sa bawat sulok, makintab ang marble floors, mahaba ang mga drapery ng imported silk, at nagpapalitan ng mahihinang bulungan ang mga pinakamalalaking pangalan sa negosyo at politika ng bansa. CEOs na bihasa sa power dressing, diplomats na sanay sa entablado ng mga bansa, at ilang piling miyembro ng media ang maingat na sumasalubong sa bawat bisita. Ang air-conditioning ay malamig ngunit hindi malamig ang ambiance—naroon ang excitement, ang pag-aabang.Si Ashton mismo ang pumapansin sa bawat bisita, ang kanyang suit ay maayos na nakalapat, ang bawat sulyap ay may kumpiyansa ngunit puno ng anticipation. Panay ang tingin niya sa relo, sinisipat ang bawat galaw ng oras.“Congratulations, Mr. De Vera,” bati ng isang board director, nilalapitan siya habang inaabot ang kamay.Ngumiti si Ashton, palihim na proud. “Tonight will be memorable,” sagot niya, may lihim na
LarkinTahimik akong naglalakad sa tabi ni Ashton sa executive floor ng De Vera Holdings. Ang bawat hakbang ay ramdam—marble ang sahig, naririnig ko ang halos walang tunog na yabag ng mga Italian-made na sapatos namin. Sa kaliwa at kanan, mga glass wall na nagpapakita ng city skyline, mga painting na alam kong daang libo ang halaga, at mga empleyadong halos hindi humihinga kapag dumadaan kami.“Three years... and you’ve doubled the company’s value,” sabi ko, tinitingnan siya sa gilid ng mata.“Business doesn’t wait,” sagot ni Ashton, malamig ang tono, parang may dinadala na hindi niya sinasabi.Napangiti ako, pilit na nagpapagaan ng usapan. “Neither do you.”Bahagya siyang ngumiti—makita lang iyon ng kahit sino, alam mong bihira.“Someone has to,” tugon niya.Pagdating namin sa conference hall, bumungad ang isang silid na parang mismong boardroom ng mga hari—mahahabang mesa, leather seats, LCD walls na nagpapakita ng mga graph, market shares, blueprints. Pero ramdam kong hindi lang ne
Third Person's povTatlong araw pa lamang ang lumilipas mula nang lumipad si Larkin patungong Europe para sa isang linggong business trip. Ngunit kahit gaano kabigat ang mga pulong at kontratang nilagdaan niya, nanatiling abala ang isip niya—hindi sa mga numero, kundi sa alaala ng isang maliit na batang babae na tila hindi niya matakasan sa gunita.Ngayon, nasa isang maluwang na conference room siya sa gitna ng Paris, habang ang mga executive ng partner company ay sari-saring graphs at projections ang pinapresenta. Sa gilid ng mesa, lumapit ang executive assistant niya, suot ang maayos na blazer at may hawak na tablet. Tahimik nitong inabot ang device, at magalang na bumulong.“Sir.”Naputol ang presentasyon. Lahat ng mata ay napalingon kay Larkin, ngunit hindi siya nag-alala. Kinuha niya ang tablet, inilihis ang tingin mula sa monitor.“De Vera Holdings Philippines just announced a private executive event.”Bahagyang nagtaas ng kilay si Larkin. “Anong event?”“A private gathering wit
Larkin's POVTahimik akong nakasandal sa likod ng upuan ng aking Rolls-Royce habang papalayo kami mula sa airport. Mula sa tinted windows, tanaw ko ang abalang lungsod—mga ilaw ng traffic, billboard ng luxury brands, mga taong nagmamadali sa ilalim ng cityscape na parang hindi natutulog.Pero ang isip ko, nandoon pa rin. Sa maliit na batang nakilala ko kanina. Sa dami ng batang nasasalubong ko sa buong buhay ko—mga pamangkin ng business partners, mga anak ng investors, anak ng mga kaibigan—bakit siya? Bakit si Letitia De Vera ang hindi ko maalis sa isip?May kung anong malalim na pakiramdam, parang may humihila sa akin, nag-iiwan ng matinding curiosity at... kakaibang pangungulila. Napabuntong-hininga ako.Kinuha ko ang cellphone ko at, sa isang iglap, may isang pangalan lang ang gusto kong tawagan. Morcan. Ang pinaka-maaasahan kong kaibigan sa mundo ng impormasyon—at lihim.Hindi pa man natatapos ang pangalawang ring, sinagot na ni Morcan ang tawag. Laging handa, laging mabilis.“Ano
Third Person's POVIsang mahaba at marangyang convoy ng mga itim na luxury SUVs ang dahan-dahang pumasok sa malawak na De Vera Estate. Sa pagbungad ng mga sasakyan, awtomatikong bumukas ang matatayog na bakal na gate, na tila sumasaludo sa pagbabalik ng tunay na anak ng pamilya. Sa magkabilang gilid ng driveway, nakalinya ang mga cherry blossom at imported European pine trees, ang mga kulay rosas na bulaklak ng cherry blossoms ay bumabalot sa hangin ng banayad na bango, habang ang mga pine ay nagbibigay ng malamig na presensya na tila nagbabantay sa bawat dumadaan.Sa gitna ng hardin, nakatayo ang isang fountain na yari sa puting marmol, ang tunog ng agos ng tubig ay nagdadala ng kakaibang katahimikan at dignidad. Sa harap ng pangunahing mansyon—isang istrukturang parang palasyo na may halong modernong arkitektura at European charm—nagsimula nang pumila ang mga kasambahay at butler, bawat isa’y nakasuot ng maayos at may hawak na ngiti, sabik na salubungin ang pagbabalik ng kanilang Ma







