CHAPTER 1

TALIA POV

"Palayasin niyo ang babaeng 'yan! I don't need your damn pity! Lumabas kayo!"

Isang kristal na baso ang humampas sa dingding, ilang pulgada lang ang layo sa mukha ko. Hindi ako kumurap, kahit na naramdaman ko ang pagdapo ng maliit na piraso ng bubog sa pisngi ko. Sanay na ako. Dalawang linggo na akong ganito rito sa mansyon ng mga Elizalde, at halos araw-araw, may binabasag si Santiago.

Sa gitna ng king-sized bed sa madilim na master bedroom, nakaupo ang tinaguriang pinakamapangyarihang bilyonaryo sa bansa—si Santiago "Santi" Elizalde. Pero ngayon, wala ang bagsik ng isang sikat na CEO. Ang mga mata niya na dati ay kayang magpabagsak ng mga karibal sa negosyo ay nababalutan ng makapal na puting gasa.

Isang pagsabog sa planta niya ang naging sanhi ng pansamantala niyang pagkabulag. At kasabay ng paningin niya, nawala rin ang pasensya at katinuan niya.

*Habaan mo pa ang pasensya mo, Lia,* paalala ko sa sarili ko habang dahan-dahang naglalakad lapit sa kaniya. *Para sa operasyon ni Lola. Isipin mo ang bayad sa ’yo.*

"Sir Santiago, oras na po para sa gamot niyo," sabi ko sa pinakamalumanay kong boses. Nilapag ko ang tray sa nightstand at humakbang pa nang kaunti.

"Sino ka ba talaga? I told my stepmother I don't want any private nurse! Akala niyo ba dahil bulag ako, madali niyo na akong maiisahan para sa pera ko?!" asik niya. Nakatiim ang panga niya, sinusubukang tantyahin kung nasaan ako base lang sa tunog ng boses ko.

Hindi ako sumagot. Mas mabuting manahimik kaysa sabayan ang init ng ulo ng isang taong nabilanggo sa sarili niyang dilim. Lumapit pa ako lalo hanggang sa maramdaman ko ang init ng katawan niya. Marahan kong hinawakan ang nanginginig at nakakuyom niyang kamao. Ang mga kamay ko ay maliit kumpara sa kaniya, pero sinadya kong higpitan ang hawak para maramdaman niyang hindi ako natatakot.

Kasabay ng paglapit ko ang paglipad ng sarili kong amoy—isang banayad na timpla ng lavender at vanilla lotion na palagi kong ginagamit.

Natigilan si Santi. Ang mabilis at malalim niyang paghinga ay biglang naging marahan. Nahuli ko ang bahagyang pag-wang ng mga labi niya. Alam kong naramdaman niya ang lambot ng balat ko, at ang pamilyar na amoy na dalawang linggo nang nagpapakalma sa kaniya tuwing nagwawala siya sa madaling-araw.

"Bitawan mo ako," bulong niya. Pero wala na doon ang talas ng boses niya kanina. Para na lang itong pakiusap.

"Inumin niyo na ito, Sir. Para makapahinga na kayo," sabi ko pa habang ginagabayan ang kamay niya para hawakan ang baso ng tubig at ang tableta ng gamot.

Sa unang pagkakataon sa gabing ito, sumunod ang mailap na leon ng mga Elizalde. Ininom niya ang gamot nang walang reklamo habang ang mga bulag niyang mata ay nakatitig lang sa kawalan. Pero alam kong sa akin nakatutok ang buong sistema niya.

"Ano ang pangalan mo?" tanong niya nang maibaba ang baso. Itinagilid niya ang ulo niya, tila gustong hulihin ang bawat paggalaw ko.

Naalala ko ang mahigpit na utos ng stepmother niya sa akin bago ako pumasok sa trabahong ito: *Huwag mong sasabihin ang pangalan mo. Huwag kang mag-iiwan ng kahit anong pagkakakilanlan sa kaniya. Trabaho lang ang pinunta mo rito, nursing student ka lang. Kapag gumaling ang mga mata niya, aalis ka.*

"Wala akong pangalan, Sir. Isa lang akong anino sa dilim mo," bulong ko.

Dahan-dahan kong hinila ang kamay ko mula sa kaniya. Humakbang ako pabalik nang walang ingay, binitbit ang tray, at tahimik na lumabas ng silid.

Pagkasara ko ng pinto, napasandal ako sa malamig na pader ng hallway at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Punas-punas ko ang pisngi kong may bahagyang gasgas mula sa bubog kanina. Mahirap, pero kailangan kong magtiis. Tatlong buwan na lang, makukuha ko na ang kabuuang sweldo ko para sa transplant ng lola ko. Pagkatapos noon, babalik na ako sa normal kong buhay.

Naglakad ako pababa sa malaking hagdanan ng mansyon para ihatid ang tray sa kusina, pero bago pa ako makarating doon, hinarang na ako ni Chantal.

Si Chantal ang fiancée ni Santi. Maganda, mayaman, pero kung ituring kaming mga staff ay parang basura. Naka-cross arms siya habang nakataas ang isang kilay, suot ang isang marangyang silk robe.

"Pinatulan ka na naman ba ng fiancé ko?" maarteng tanong niya habang tinitingnan ako mula ulo mukhang paa. "I heard something broke inside. Bakit ba hindi mo magawang pakalmahin ang hayop na 'yan nang hindi nag-iingay?"

*Hayop.* Iyon ang tawag niya sa lalaking pakakasalan niya dahil lang hindi na ito nakakakita ngayon. Tuwing umaga kapag may media, nagpapakasweet siya sa harap ng mga camera para sa image ng kumpanya. Pero kapag gabi at nagwawala si Santi, diring-diri siyang lumapit sa kwarto nito.

"Nabigyan ko na po ng gamot, Ma'am Chantal. Nakatulog na po si Sir Santiago," pormal kong sagot, pinapanatili ang propesyonal na tono para walang gulo.

"Good. Make sure he stays asleep. Ayokong may umiistorbo sa beauty rest ko," aniya sabay irap bago tumalikod at naglakad pabalik sa sarili niyang kwarto sa kabilang wing ng mansyon.

Ipinagpatuloy ko ang paglakad ko papuntang kusina. Hinugasan ko ang baso habang nakatitig sa bintana na natatanglawan ng buwan. Naalala ko na naman ang mukha ni Santi kanina—ang pagod at lungkot na pilit niyang itinago sa likod ng galit niya. Sa dalawang linggong pananatili ko rito, narealize ko na hindi naman talaga siya masamang tao. Sadyang natatakot lang siya na maiwang mag-isa sa dilim.

Umakyat ako ulit sa quarters ko para kumuha ng notebook. Hilig ko ang magbasa ng mga kwento sa kaniya tuwing hatinggabi kapag hindi siya pinapatulog ng trauma niya. Pagbalik ko sa tapat ng kwarto niya, dahan-dahan kong pinalundag ang hawakan ng pinto para tingnan kung maayos ang lagay niya.

Pumasok ako nang walang ingay at naupo sa couch na malapit sa kama niya. Sa ilalim ng mahinang liwanag ng buwan na tumatagos sa kurtina, nakita kong mahimbing na ang tulog niya. Mukhang naging mabilis ang talab ng gamot sa kaniya ngayon.

Lumapit ako nang kaunti para ayusin ang kumot na bahagyang nahulog sa sahig. Pero bago ko pa mabitawan ang tela, biglang gumalaw ang kamay ni Santi at mabilis na hinawakan ang pulsuhan ko.

Namilog ang mga mata ko sa gulat. Gising pala siya.

"Huwag kang aalis," paos at mababa ang boses na sabi niya, hindi pa rin binibitawan ang kamay ko. "Manatili ka muna rito. Kahit sandali lang."

Hindi ako nakasagot. Hinayaan ko na lang na hawakan niya ang kamay ko habang dahan-dahan siyang bumabalik sa pagtulog, habang ang tibok ng puso ko ay unt-unti ring bumibilis sa gitna ng katahimikan ng gabi.