تسجيل الدخولGRANTI used to believe that the hardest decisions in life were made inside a boardroom. I thought the pressure of handling billions, negotiating with powerful people, and carrying the name Fullerton on my shoulders was the heaviest burden I would ever have to carry. I was wrong. Nothing compares to the weight of knowing the person you would choose every single day is the same person who slowly broke the one thing you trusted the most.I sat inside my office, staring at the city through the glass window in front of me. The same view I had looked at countless times before, but today everything felt different. The buildings were still there, the people were still moving, the world continued as if nothing had changed, yet mine had stopped the moment I opened that email.I thought I was prepared for anything. I thought being a businessman taught me how to control my emotions, how to analyze situations, how to make decisions based on facts instead of feelings. But no amount of experience p
AZI Hindi ko alam kung bakit bigla kong naisipang buksan ang email ni Sir. Nasa executive office ako, tahimik na inaayos ang schedule niya para sa buong linggo. Sunod-sunod ang kailangang i-reschedule matapos niyang kanselahin ang halos lahat ng meetings niya nitong nakaraang mga araw. "Mr. Claveria... moved to Friday." Mahina kong bulong habang tina-type ang confirmation. Pagkatapos noon ay nagcheck namn ako ng mga e-mail, agad na napansin ng mga mata ko na may 1 sa spam, takang tinignan ko iyon. hindi muna ako gumalaw, ngunit ang mga kamay ko ay agad na napunta sa spam folder. Kunot-noo kong titigan iyon dahil sa loob ng ilang taon kong pagiging executive secretary ni Sir Grant, halos wala akong natatandaang pagkakataong nagkaroon siya ng spam emails. Kabisado ko na ang lahat ng galaw niya pagdating sa company e-mail, lalo't higit sa kanyang personal executive email. Mas lalong bihira niya yong buksan niya. Napahinto ang kamay ko sa mouse "Hindi naman siguro..." Marahan kong pin
"Ohh.. God... Oh.. Grant.. bilisan mo pa. Please... Ahhh..." nangibabaw ang mga halinghing sani Erixia sa apata na sulok ng kanilang malaking kwarto. Agad na tinugon ni GFrant amg kahilingan ng asawa, his movements becoming more urgent, more insistent as he thrust deeper. His eyes, dark and intense, met hers, a silent question hanging between them. "You like it, my Rixy?" he rasped, his voice rough with exertion and desire.Erixia could only manage a breathless nod, her fingers digging into his shoulders, anchoring herself to the overwhelming sensations.She craved this, the complete surrender, the feeling of being utterly consumed by him.It wasn't just the physical release; it was the profound trust she placed in him, the knowledge that he held her so completely, so powerfully.This was her submission, her pleasure, her ultimate release.And her way of annointing her own sins. Alam niya sa sarili niyang hindi matatawaran ang mga kasalanan na ginawa niya, hindi mabubura ng pagbibigay
One thing is for sure, Grant love his wife more than anything. She is the only person he have. Kung hihiwalayan niya pa si Erixia at iiwan ay wala nang matitira sa kanya. He swallowed his own pride. Oo't sinabi niya na noon ay hindi niya na hahayaan pa na lokohin at iputan syang muli ni Erixia sa ulo. Hihiwalay na siya at hindi niya na kakayanin at ikatlong beses na panloloko nito ngunit binali niya ang sariling pangako niya. He cancelled all his schedule meeting for his wife. Makakaya niya sigurong mawala ang buong kompanya at mga negosyo pero hindi si Erixia. He is willing to sacrifice his own company for her. Katangahan— that's exactly what he is doing right now. Fullerton Holdings 9:15 A.M.Abala ang mga empleyado sa kani-kanilang trabaho.Isa-isang pumapasok ang mga executives para sa sunod-sunod na meetings na nakalista sa schedule ng CEO.Ding.Bumukas ang elevator.Lumabas ang isang matangkad na babae na nakasuot ng cream-colored pantsuit, stilettos, at designer sunglas
Kung ano-ano na ang emosyon ang bumalot kay Erixia. Use doesn't know what to say or do anymore. Nabuking ba siya? Alam na ba ni Grant? Nagsumbong na ba si Kayla? Those are just three among the thousands question in her mind right now. Meanwhile, Grant and Zoe were still not aware of her presence. "Zoe, mahal na mahal ko si Erixia. Alam mo 'yan, pero napapagod na ako. " Nangangatal ang kanyang mga labi habang binabanggit ang mga katagang 'yon. "I know, Grant. I know. Nag-iisa lang si Erixia sa buhay mo, naiintindihan ko. Naguguluhan ka ngayon. " "Zoe, ayaw ko siya mawala... " ani Grant. He reach for Zoe's hand. "Please, tulungan mo ako"Zoe looked at him quietly. She let Grant hold her hand for a moment before gently squeezing it back."Grant..."Huminga siya nang malalim."I wish I could tell you there's a legal document that can fix a broken heart." Mahina siyang ngumiti. "But there isn't."Napayuko si Grant. "Please... ayaw ko siyang mawala."Naging malumanay ang boses ni
CHAPTER 17: GoneMabigat ang talukap ng mga mata ni Erixia.Unti-unti siyang nagmulat.Ang unang bumungad sa kanya ay ang puting kisame ng master's bedroom.Napaunat siya.Instinctively, iniunat niya ang kamay sa kabilang bahagi ng kama."...Grant?"Malamig.Wala ang init ng katawan nito.Napakurap siya.Dahan-dahan siyang bumangon at napatingin sa digital clock sa bedside table.9:03 AM"Nine?"Napakunot-noo siya.Hindi siya ginising ni Grant?Hindi nangyari iyon.Sa loob ng anim na taon nilang pagsasama...Kahit gaano ito kaaga umalis, lagi itong nag-iiwan ng halik sa noo niya.Laging may, "Good morning, Rixy."Laging may, "I'm leaving."Laging may, "Sleep some more."Pero ngayon...Wala.Biglang kumabog ang dibdib niya.Malakas.Napakalakas.Parang may kung anong masamang mangyayari."Grant?"Mas malakas na ang tawag niya.Walang sumagot.Mabilis siyang bumaba ng kama.Hindi na niya inayos ang magulo niyang buhok.Hindi na rin niya sinuot ang tsinelas.Halos patakbo siyang lumabas







