CHAPTER 4

ELENA POV

Isang buwan ang mabilis na lumipas sa loob ng mansyon ni Alexander. Ang bawat umaga ko ay nagsisimula sa tunog ng mga alon na humahampas sa mga bato sa ibaba ng bangin, at bawat gabi ay nagtatapos sa pag-aaral ng mga papeles na ibinibigay ni Alexander sa akin. Ang aking mga sugat sa labas ay naghilom na, nag-iwan ng isang manipis na pilat sa aking noo na tinatabunan na ngayon ng aking buhok. Ngunit ang sugat sa loob ay nananatiling bukas, nagsisilbing paalala ng aking misyon.

Nakatayo ako sa harap ng isang malaking salamin sa loob ng silid. Ginupit ni Alexander ang mahaba kong buhok; ngayon ay hanggang balikat na lang ito at kinulayan ng mas madilim na itim. Ang dating mahinhin at simpleng pananamit ni Elena Valerius ay pinalitan ng mga damit na tila baluti—mga pormal na suit at telang hindi basta-basta nalulukot.

"Hindi sapat ang palitan ang hitsura mo," sabi ni Alexander habang nakasandal sa hamba ng pinto. Pinapanood niya ang bawat galaw ko. "Kailangan mong palitan ang bawat kilos mo. Ang paraan ng pagtingin mo, ang tono ng boses mo, kahit ang paraan ng paghinga mo."

Humarap ako sa kanya. "Handa akong gawin ang lahat."

Lumapit siya at may inilapag na isang asul na folder sa ibabaw ng lamesa. "Ito ang bago mong pagkatao. Simula sa araw na ito, ikaw na si Alana Herrera. Isang investor mula sa Singapore na naghahanap ng papasukang kumpanya sa bansa. Ang lahat ng dokumento rito ay totoo—mula sa birth certificate hanggang sa bank accounts. Walang makakahanap ng butas dito."

Kinuha ko ang folder at dahan-dahang binuklat ang mga pahina. Alana Herrera. Isang pangalang walang kinalaman kay Marcus. Isang pangalang walang bahid ng sakit.

"Paano ang anak ko?" tanong ko habang nakahawak sa aking tiyan na bahagya nang bumubukol. "Sa tingin mo ba ay hindi nila mapapansin?"

"Magiging bahagi iyan ng kwento mo," sagot ni Alexander. "Biyuda ka. Namatay ang asawa mo sa isang aksidente ilang buwan bago ka dumating. Ang bata ay magiging simbolo ng katatagan mo, hindi ng kahinaan mo. Gagamitin natin ang pagbubuntis mo para makuha ang tiwala ng mga taong kailangan nating pasunurin."

Tumango ako. Alam ko ang laro ni Alexander. Gusto niyang gamitin ang bawat aspeto ng buhay ko para maging isang sandata.

Isang gabi, habang naghahapunan kami sa malawak na veranda, binuksan ni Alexander ang isang tablet at ipinakita sa akin ang isang balita. Ang ulo ng balita ay tungkol sa nakatakdang kasal nina Marcus Valerius at Sabrina Mendiola sa susunod na buwan. May litrato silang dalawa—nakangiti, tila walang nangyaring trahedya, tila walang asawang namatay sa gitna ng dagat.

"Tingnan mo silang mabuti," utos ni Alexander.

Tinitigan ko ang mukha ni Marcus. Ang mga matang dati ay tinitingnan ko nang may pagmamahal ay wala nang epekto sa akin kundi pandidiri. Ang mga kamay ni Sabrina na nakayakap sa braso ni Marcus ay ang parehong mga kamay na hindi man lang nag-abot ng tulong noong lumulubog ang yate.

"Iniisip nila na tapos na ang lahat," sabi ko, ang boses ko ay kasinglamig ng hangin sa labas. "Iniisip nila na ang yaman ko ang magpapasaya sa kanila habambuhay."

"Iyan ang pagkakamali nila," tugon ni Alexander. "Hinahayaan ko silang maging masaya ngayon dahil mas masakit bumagsak kapag nasa itaas ka na. Bukas, aalis na tayo sa islang ito. Pupunta tayo sa Maynila, pero hindi bilang mga biktima."

Tumayo si Alexander at lumakad patungo sa dulo ng veranda. Tumanaw siya sa malayo, kung nasaan ang mga ilaw ng malalayong barko. "Maraming magbabago, Alana. Kapag nakaharap mo na siya, kailangang hindi manginig ang mga kamay mo. Kailangang hindi kumisap ang mga mata mo sa galit. Dapat kang maging kasing-tigas ng bato."

Kinuha ko ang isang baso ng alak sa lamesa at itinaas ito, kahit hindi ko iniinom. Tiningnan ko ang sarili kong repleksyon sa baso. Ang babaeng nasa harap ko ngayon ay malayo na sa Elena na kilala ko. Wala na ang takot. Wala na ang pag-aalinlangan.

"Huwag kang mag-alala, Alexander," sabi ko habang ibinubuhos ang laman ng baso sa sahig. "Ang Elena na minahal niya ay namatay na sa dagat. Ang Alana na haharap sa kanya ay ang sisira sa lahat ng pangarap niya."

Nilapitan ako ni Alexander at inilagay ang kanyang kamay sa aking balikat. Ramdam ko ang bigat ng kanyang tiwala. "Mabuti. Dahil sa larong ito, ang unang magpakita ng emosyon ang unang matatalo."

Pumasok kami sa loob ng bahay para ihanda ang mga huling kagamitan. Inayos ko ang aking mga bag, tinitiyak na walang kahit anong gamit mula sa lumang buhay ko ang maisasama. Ang wedding ring ko ay nasa ilalim na ng dagat, at ang mga alaala ko ay nakakulong na sa isang madilim na bahagi ng aking isipan.

Sa huling pagkakataon bago ako matulog, binuksan ko ang bintana at pinakinggan ang dagat. Ang ingay nito ay hindi na nakakatakot. Para na itong isang kanta na nagpapaalala sa akin ng aking muling pagsilang.

Kinaumagahan, isang helicopter ang lumapag sa damuhan ng mansyon. Inalalayan ako ni Alexander pasakay. Habang unti-unting umaangat ang helicopter, nakita ko ang buong isla—ang pampang kung saan ako gumapang, ang kagubatan kung saan ako nagtago, at ang mansyong naging silungan ko.

Tumingin ako kay Alexander na seryosong nagbabasa ng mga papeles sa tapat ko. Inabutan niya ako ng isang salamin na itim. Isinuot ko ito at tumingin sa labas, sa direksyon kung nasaan ang lungsod. Ang bawat pag-ikot ng elisi ay tila pagbibilang ng mga araw na natitira para kay Marcus.

Lumapag kami sa isang pribadong hangar sa Maynila pagkalipas ng ilang oras. Sinalubong kami ng isang itim na sasakyan. Pagpasok namin sa loob, iniabot sa akin ni Alexander ang isang imbitasyon. Ito ay para sa isang charity gala na gaganapin sa susunod na linggo—isang kaganapan kung saan ang bawat bilyonaryo sa bansa ay inaasahang dadalo. Kasama na si Marcus Valerius.

Hinawakan ko ang imbitasyon nang mahigpit. Ito ang unang hakbang. Ang unang pagkakataon na makikita ko siyang muli, hindi bilang asawa, kundi bilang ang babaeng magiging mitsa ng kanyang pagbagsak. Inayos ko ang aking upo at tumingin sa kalsada, hinahayaan ang bawat gusaling nadadaanan namin na maging saksi sa aking pagbabalik.