LOGINThey said a Laxamana could never survive away from the grid. But Timothy proved that his entire world was already standing right in front of him.Dalawang taon matapos ang kasal—at dalawang taon mula nang magpasya si Timothy na tuluyang talikuran ang malamig at ang walang katapusang takbo ng mga stocks, ang mga flash ng media, at ang ingay ng Dominion, ay naging mga malabong alingawngaw na lamang ng nakaraan.Nakatayo kami sa isang pribadong isla sa Batangas. Isang nakatagong paraiso na walang mararangas na hotel, walang semento, at higit sa lahat, walang maayos na signal ng telepono. Dito namin piniling magtayo ng isang simpleng beachfront villa. Dito namin piniling mabuhay, malayo sa mga anino ng mga Del Rio at sa lahat ng sugat ng pitong taong digmaan na tuluyan nang natunaw sa bawat segundong lumilipas.Lumabas ako sa terrace ng aming bahay, suot ang isang simpleng puting linen dress na sumasabay sa marahang ihip ng hangin na may amoy ng asin at kalayaan. Doon ko sila nakita.Nakas
Ang unang liwanag ng sikat ng araw ay marahang sumilip sa pagitan ng mga puting kurtina ng villa, nag-iiwan ng mahahabang guhit ng ginto sa ibabaw ng malambot na kama. Kasabay nito ang banayad na simoy ng hangin mula sa dalampasigan na may dalang amoy ng sea salt, pamilyar at payapa.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, sinalubong ng bahagyang hilo mula sa matinding pagod at emosyon ng nagdaang araw. Ngunit bago pa man tuluyang magproseso ang aking isip, naramdaman ko ang isang mabigat ngunit kumportableng braso na nakapulupot sa aking baywang, humihila sa akin pabalik sa isang mainit na dibdib.Napatitig ako sa lalaking katabi ko.Si Timothy. Ang aking asawa.Wala ang kaniyang karaniwang selyo ng buhok na naka-brush back; ang ilang hibla nito ay gulo-gulong nakalagay sa kaniyang noo, na nagpamukha sa kaniya na mas bata at malayo sa malamig na CEO na kinatatakutan sa boardroom. Ang kaniyang panga ay relaks, ang kaniyang mga labi ay bahagyang nakabukas, at ang mabagal na pag-n
Ang ingay ng labas ng katedral ay tila isang malabong humming sa aking pandinig habang naglalakad kami ni Timothy palabas, sinalubong ng ulan ng mga puting petals at ng nakakasilaw na flash ng mga kamera ng media. Ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking baywang, isang protektibong gawi na ngayon ay wala nang itinatagong takot—kundi purong pag-aari at kalayaan.Ang reception sa grand ballroom ng The Peninsula Manila ay naging isang obra maestra ng kontradiksyon. Sa isang banda, nandoon ang pormalidad ng alta lipunan: ang mga matatayog na kristal na chandelier, ang tunog ng banayad na jazz, at ang mga naglalakihang pangalan sa mundo ng negosyo. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, ang aming lamesa ay puno ng init na kailanman ay hindi mabibili ng pera."Isang baso pa nga ng champagne, Trevor," natatawang utos ni Kacely habang nakasandal sa upuan, bahagyang namumula ang mga pisngi dahil sa nakatutuwang pagod ng buong araw. "Grabe, feeling ko ako 'yung ikinasal sa tindi ng kaba
They said a Laxamana wedding would always be a merger of empires. But Timothy made sure it was only a union of two souls.Ang Manila Cathedral ay binalot ng kakaibang antas ng elegansa na ngayon lang nakita ng alta lipunan. Walang mararahas na dekorasyon, walang nagtutunggaliang mga kulay.Ang buong dambana ay pinaligiran ng libu-libong buhay na white lisianthus, phalaenopsis orchids, at mga sariwang eucalyptus na nagpabango sa malamig na hangin sa loob ng simbahan. Ang dulo ng bawat upuan ay may nakasabit na mga kristal na may nakasinding kandila, lumilikha ng isang tila panaginip na liwanag na sumasayaw sa lumang arkitektura ng katedral.Ang tunog ng mga violin mula sa isang full orchestra ang dahan-dahang bumasag sa bulong ng mga piling bisita nang bumukas ang dambuhalang pinto ng simbahan.Napatayo ang lahat. Ngunit ang aking paningin ay nakatutok lang sa dulo ng mahabang karpet—kung saan nakatayo ang isang Timothy Axel Laxamana.He was wearing a bespoke, midnight-blue velvet tuxe
Akala ko, ang gulo sa Del Rio Tower, ang pagbagsak ng kanilang imperyo sa harap ng media, at ang sunod-sunod na balita sa telebisyon ang dulo ng lahat. Akala ko, iyon na ang pinakamatinding yugto ng kwento namin.Mali ako. Dahil ang totoong pinaplano ni Timothy Laxamana... ay mas tahimik. Mas malalim. At mas permanente. Isang hakbang na walang kinalaman sa mga stocks, sa Laxamana Holdings, o sa paghihiganti."Magbihis ka nang maayos," kaswal na sabi ni Trevor habang humihigop ng kape sa almusal.Bahagya kong isiningkit ang mga mata ko sa kaniya, puno ng hinala. "…Bakit?"Hindi siya nag-angat ng tingin mula sa kaniyang telepono, patuloy ang mabilis na pagpindot. "Sabi ni Lola, mahalaga raw. Huwag ka nang maraming tanong, Ate Marianne."Iyon lang. Walang paliwanag. Walang detalye. Isang maikling utos na may dalang kakaibang kaba. At si Timothy? Hindi siya nagsalita buong magdamag at maghapon. Pero sa tuwing magkakasalubong ang mga tingin namin, tinitingnan niya ako na tila ba alam na ni
Akala ko noon, kapag natapos na ang lahat ng gulo, ang kapayapaan ay magiging isang nakababagot na siklo ng paulit-ulit na araw. Akala ko, kapag wala nang banta ng mga Del Rio, babalik lang kami sa isang normal na buhay na walang masyadong kulay.Turns out… it feels like someone constantly checking if you’re still there.Mali ako. Dahil ang kapayapaan pala sa piling ng isang Timothy Laxamana ay nangangahulugan ng isang bagong uri ng tensyon—isang banayad ngunit walang katapusang pagsisigurado kung totoo bang hindi ako naglaho kasabay ng paglipas ng gabi.Paglabas ko ng aking silid kinaumagahan, sinalubong ako ng pamilyar na katahimikan ng mansiyon. Pero sa pagkakataong ito, masyadong tahimik. Too quiet. Ang kaba na akala ko ay tuluyan ko nang nailibing sa Del Rio Tower ay biglang gumapang pabalik sa aking dibdib."Good morning," kaswal kong bati sa malawak na hallway, pilit na itinatago ang biglaang pagbago ng ritmo ng puso ko.No reply. Walang sumagot."Timothy?" lakas-loob ko pang t
Lumalim ang halikan namin ni Timothy, halos napapakagat na rin ako sa labi niya dahil sa kakaibang init na bumabalot sakin ngayon. Hindi ko alam kung dahil ba sa beer na ininom namin kanina, o baka dahil sa pag titig at pag halik sakin ni Timothy ngayon. Habang walang patid ang halikan namin ay na
Malamig ang simoy ng hangin mula sa dagat habang unti-unting dumidilim ang kalangitan. Tanging liwanag ng buwan at ang nagliliyab na bonfire sa dalampasigan ang nagbibigay ng ilaw sa paligid.Nakaupo kami sa buhangin, paikot sa apoy. May hawak akong in-can beer habang si Timothy ay nasa tabi ko, ma
Napapikit na lang ako sa halik ni Timothy at napakapit sa lay layan ng damit niya. Kusa na lang rin tumulo ang mga luha ko sa gilid ng mata ko habang nakikipagsagutan sa halik ni Timothy.Ilang saglit pa ay kumalas siya sa halikan namin at pinagdikit niya ang noo namin. “So, why are you crying?” t
Hindi ako nakatulog ng maayos matapos ng ginawang pag halik sakin ni Tukmol kagabi. Pa ikot ikot lang ako sa kama, pero hindi ko makuha ang antok ko.Bakit naman kasi bigla bigla na lang siyang nanghahalik? ano bang trip niya? Nakakainis! nakakainis kasi parang ako pa ngayon ang nahihiyang lumabas







