LOGINKinabukasan ay maagang nagising si Dylan.Mas magaan na ang pakiramdam niya kumpara sa mga nakaraang araw. Ayon sa doktor, kung wala nang magiging problema sa huling obserbasyon, maaari na siyang makalabas ng ospital kinabukasan.Habang nakatanaw siya sa bintana ng silid, napangiti siya.Hindi niya akalaing may mga taong magpapagaan ng loob niya sa panahong ito.Nariyan si Marco na halos araw-araw siyang dinadalaw upang kumustahin at kulitin.At higit sa lahat…Si Leila.Hindi man ito magdamag na nagbabantay ngayon, sinisiguro nitong may pagkain siya, naiinom ang gamot, at hindi nagpapakapagod.Napabuntong-hininga siya.“Mas lalo tuloy kitang nami-miss kapag wala ka rito,” mahina niyang bulong sa sarili.Maya-maya ay bumukas ang pinto.Inaasahan niyang si Leila ang papasok.Ngunit isang maliit na ulo ang unang sumilip.“Sir Dylan!”Napangiti agad si Dylan.“Oliver!”Tuluyang bumukas ang pinto.Masiglang tumakbo papasok ang bata habang may bitbit na maliit na eco bag.Kasunod nito si L
Lumipas ang dalawa pang araw.Mas mabilis na ang paggaling ni Dylan.Ayon sa doktor, maaari na siyang ma-discharge sa loob ng isa o dalawang araw kung mananatiling maayos ang resulta ng mga pagsusuri.Magaan ang pakiramdam niya nang umagang iyon.Hindi na gaanong sumasakit ang kanyang ulo.Bagama’t paminsan-minsan ay may mga pira-pirasong alaalang sumusulpot sa kanyang isip, hindi na iyon kasing tindi ng mga unang araw.Nakaupo siya sa kama habang binabasa ang isang magazine na iniwan ng nurse.Ngunit wala naman talagang pumapasok sa isip niya.Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa pinto ng silid.Parang may hinihintay.Ilang sandali pa’y bumukas iyon.Lumabas ang isang pamilyar na mukha.“Good morning, sir.”Napangiti si Dylan.“Akala ko hindi ka na darating.”Napataas ang kilay ni Leila.“May dinaanan lang ako sa cafeteria. Bumili ako ng almusal.”Inilapag nito ang paper bag sa mesa.“Pero bago ka kumain, gamot muna.”Napabuntong-hininga si Dylan.“Akala ko makakalusot na ako.”“H
Namasa ang mga mata ni Leila. Ngunit ngumiti rin ito. Hindi dahil masaya siya sa sinabi ni Dylan. Kundi dahil alam niyang iyon ang tamang gawin. Sa totoo lang, kung puso lamang niya ang masusunod, matagal na sana niyang tinanggap ang damdamin nito. Matagal na sana niyang sinabi na hindi lamang pagkakaibigan ang nararamdaman niya. Matagal na sana niyang inamin na sa bawat araw na magkasama sila, mas lalo rin siyang nahuhulog. Ngunit hindi puwedeng puso lamang ang pairalin. May mga bagay na kailangan munang maunawaan. May mga sugat na kailangan munang gumaling. At may mga tanong na kailangan munang masagot. "Kaya mo ba talagang gawin iyon?" Mahina niyang tanong. Napatingin si Dylan sa kanya. "Ang alin?" "Ang hanapin ang lahat." Napabuntong-hininga ito. "Tatakot ako kung sasabihin kong hindi." Napangiti si Leila. At sa unang pagkakataon ay nakita niya ang bahagyang pagod sa mga mata nito. Hindi lamang pala siya ang nahihirapan. Hindi lamang siya ang natatakot. Si Dy
Nagising si Leila nang marinig ang mahinang paggalaw mula sa kama.Kanina pa siya nakaupo sa tabi ni Dylan.Hindi niya namalayang nakatulog na rin pala siya habang nakasandal sa upuan.Mabilis siyang napamulat.At agad na bumaling ang tingin sa pasyente.“Sir!”Mabilis siyang tumayo.Agad namang napangiti si Dylan kahit halatang pagod pa rin.“Good morning.”Napasinghap si Leila.Para bang ngayon lamang siya nakahinga nang maayos.Hindi niya namalayang buong magdamag pala siyang kinakabahan.“Alam mo bang pinag-alala mo kami?”Napakamot si Dylan sa batok.“Sorry.”“Sorry lang?”Napataas ang kilay ni Leila.“Tatlong beses kang sinuri ng doktor kagabi.”Napatawa si Dylan.“Parang galit ka.”“Galit ako.”Agad niyang sagot.Ngunit kahit anong pilit niya, hindi niya maitago ang ginhawang nararamdaman.Mabuti na lamang at gising na ito.Mabuti na lamang at mukhang maayos na ang lagay nito.Napailing si Dylan.At sa sandaling iyon ay hindi niya maiwasang pagmasdan si Leila.Mukhang hindi ito
Madilim.Iyon ang unang bagay na naramdaman ni Dylan.Wala siyang makita.Wala siyang marinig.Parang lumulutang siya sa isang lugar na walang simula at walang wakas.Unti-unting lumitaw ang paligid.Malamlam.Malabo.Parang isang lumang pelikulang pilit binubuo ng kanyang isip.At pagkatapos ay bumuhos ang ulan.Malakas.Malamig.Walang tigil.Napakurap siya.Nasa gitna siya ng isang makitid na kalsada.Hindi niya alam kung nasaan siya.Hindi niya alam kung paano siya nakarating doon.Ngunit may isang bagay siyang sigurado.May hinahanap siya.May taong kailangan niyang mahanap.May taong mahalaga.Napahawak siya sa kanyang dibdib.Masikip.Parang may kung anong kumakabog doon na hindi niya maintindihan.“Dylan.”Napalingon siya.Kasabay noon ay bumilis ang tibok ng kanyang puso.May babaeng nakatayo sa kabilang dulo ng kalsada.Nababalot ito ng ulan.Nakatitig sa kanya.At nakangiti.Hindi iyon masayang ngiti.Hindi rin malungkot.Parang isang ngiting puno ng pang-unawa.Parang isan
Natapos ang company celebration na puno ng tawanan, kantahan, at masasayang alaala.Isa-isang nagsimula nang mag-empake ang mga empleyado para sa kanilang pag-uwi kinabukasan.Ang iba ay excited nang makabalik sa kani-kanilang pamilya.Ang iba nama’y nagkukuwentuhan pa tungkol sa mga nangyari sa outreach program at team-building activities.Sa gitna ng lahat ng iyon, tila magaan ang pakiramdam ni Dylan.Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi niya gaanong inisip ang mga pira-pirasong alaalang patuloy na gumugulo sa kanyang isip.Marahil ay dahil sa pag-uusap nila ni Leila noong nakaraang gabi.Marahil ay dahil alam niyang may taong handang umunawa sa kanya.Ngunit habang papalapit ang oras ng pag-alis, unti-unti niyang naramdaman ang pamilyar na kirot sa kanyang sentido.Noong una ay binale-wala niya iyon.Pagod lamang siguro.Masyado silang naging abala sa nakaraang mga araw.Kaya ipinagpatuloy niya ang pakikipag-usap sa mga kasamahan.Ngunit habang tumatagal, lalong
Kinabukasan, ang unang ginawa ni Leila pagdating sa opisina ay mapatingin sa glass office ni Dylan.Patay pa rin ang ilaw.Walang tao.Sarado ang pinto.At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, may kung anong bahagyang bumagsak sa loob ng dibdib niya.Absent pa rin. Napalabi siya. Hindi maitago an
Pagkaalis ni Leila sa sasakyan, ilang segundo pang nanatili si Dylan sa tapat ng bahay nito.Tahimik ang paligid.Paminsan-minsan lamang ay naririnig ang paghampas ng ulan sa windshield.Muli niyang naalala ang nakangiting mukha ni Leila bago ito tuluyang pumasok sa loob ng bahay.At kasunod noon a
Bandang alas-singko pa lamang ng hapon ay gusto nang umuwi ng katawang lupa ni Leila.Hindi niya alam kung gaano kalaki ang naitulong ng gamot at lugaw na misteryosong lumitaw sa mesa niya, pero kahit paano ay nabawasan ang sakit ng ulo niya.Hindi nga lang tuluyang nawala.At ngayong patapos na an
Matigas nga ang ulo ni Leila. Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ng ina niya habang naghahanda siya para pumasok. At sa pagkakataong iyon, wala siyang maipagtatanggol sa sarili. Dahil totoo naman. Kahit mabigat ang katawan niya. Kahit makirot ang ulo niya. Kahit pakiramdam niya ay kaya ni







