Lahat ng Kabanata ng The Ex I Could Never Forget: Kabanata 1 - Kabanata 10

Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa niya pinipigil. Parang gusto niyang matawa. O umiyak. Hindi niya maintindihan. Tatlong taon. Tatlong taon siyang iniwang wasak ni Dylan nang walang paliwanag, pero ngayong muli silang nagkita… ito pa ang may ganang tratuhin siyang parang estranghero? Hindi niya alam kung nagkukunwari lang ba ito o sadyang ganoon talaga ang gusto nitong mangyari. At kung totoo mang hindi siya nito naaalala… Bakit parang siya pa ang nasasaktan? Mariin niyang kinuyom ang folder na hawak. Gusto niya itong komprontahin. Gustong-gusto niyang itanong: Bakit mo ‘ko iniwan? Ano bang nagawa ko? Madali lang ba para sa’yong mawala? Pero para saan pa? Anong mapapala niya? Natigilan si Leila nang biglang

Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “Parang photocopy talaga.” Mula sa bilugang mata nito na kahit nakapikit ay halatang expressive, hanggang sa matangos na ilong at mamula-mulang labi—sobrang hawig ng bata ang ama nito. Nakakainis na nakakakaba. Napailing siya agad, mabilis na iwinaksi ang iniisip. “No. Stop it, Leila,” kausap niya sa sarili habang naglalakad papunta sa cabinet. “Hindi pwedeng araw-araw ka na lang ganyan.” Pero kahit anong pilit niyang iwas, bumabalik pa rin sa isip niya ang nangyari kahapon. Ang mga tingin ni Dylan. Ang paraan ng pagtatanong nito. At higit sa lahat… Yung pagkawala ng alaala nito tungkol sa kanya. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya ma-gets. Paano mangyayaring may mga bagay itong naa

Kinabukasan, masama ang gising ni Dylan.Hindi dahil kulang siya sa tulog. Kundi dahil pakiramdam niya, hindi talaga siya nagpahinga buong gabi.Pagmulat pa lang niya ng mata, bumalik agad sa isip niya ang panaginip.Yung apartment.Yung ulan.Yung paraan ng pagkakayakap niya kay Leila na parang matagal na niya itong mahal.Napapikit siya at marahang napamura sa ilalim ng hininga.“This is getting ridiculous.”Mabilis siyang bumangon sa kama at dumiretso sa banyo, umaasang mawawala rin iyon kapag naging busy na siya.Pero habang nagsisipilyo siya, biglang nag-flash sa isip niya yung eksena sa panaginip kung saan nakangiti si Leila habang may hawak na mug.Habang naliligo siya, naalala niya ulit yung lambing sa boses nito.Habang nagtitimpla siya ng kape, biglang sumingit yung alaala ng paghalik niya rito.“Damn it.”Madiin niyang ibinaba ang tasa sa counter.Hindi siya ganito.Hindi siya yung tipo ng lalaking nao-obsess sa isang babaeng halos hindi pa niya kilala.At lalong hindi siya

Simula nang kantiyawan siya ni Sheila sa canteen, parang biglang naging aware si Leila sa bawat kilos ni Dylan. Dati, hindi naman niya masyadong pinapansin kapag nahuhuli niya itong nakatingin. Pero ngayon? Parang bawat sulyap nito, napapansin na niya agad. At mas lalong nakakailang iyon. Kaya hangga’t maaari, iniiwasan niyang mapag-isa silang dalawa. Kapag may ipapapirma itong documents, mabilis niyang iniiwan sa mesa at agad lumalabas ng opisina. Kapag may kailangang i-discuss, professional at maikli lang ang sagot niya. At kapag nararamdaman niyang nakatingin na naman ito… automatic siyang umiiwas. Napansin iyon ni Dylan. At hindi niya alam kung bakit parang may kumurot sa dibdib niya nang maramdaman niyang tila lumalayo si Leila sa kanya. Katulad ngayong umaga. “Miss Leila, pwede mo bang i-check itong revised schedule?” tanong niya habang nakatayo ito sa tapat ng mesa niya. “Sure po, sir,” mahinang sagot nito nang hindi direktang tumitingin sa kanya. Mabilis nitong

Lumipas ang halos isang oras.Tahimik na ang buong floor dahil karamihan sa employees ay nagsiuwian na. Pati ang dating maingay na tunog ng keyboards at telepono ay napalitan na lang ng mahinang ugong ng aircon.Si Leila naman ay abala pa rin sa pag-aayos ng reports sa cubicle niya nang marinig niya ang pagbukas ng elevator.Hindi na niya iyon pinansin noong una.Pero nang marinig niya ang pamilyar na boses—napatingala siya agad.“Akala ko nakaalis ka na.”Napatigil si Dylan paglapit sa area nila habang bahagyang niluluwagan ang necktie nito. Mukhang pagod mula sa conference meeting pero nang makita siya, parang bahagyang gumaan ang mukha nito.Agad tumayo si Leila.“May tinatapos lang po akong files.”Tumango si Dylan habang sumisilip sa tambak ng folders sa mesa niya.“Overtime ka na naman.”“Okay lang po.”Saglit na natahimik ang dalawa.At sa katahimikang iyon, mas naging aware si Leila sa paraan ng pagtitig ni Dylan sa kanya.Hindi katulad dati na parang naguguluhan ito.Ngayon…