All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 21 - Chapter 30

Kung may isang taong dapat sisihin si Leila sa pagiging zombie niya ngayong umaga, hindi si Dylan iyon.Si Marco.Pagkapasok pa lamang niya sa opisina ay nakita na niya itong nakaupo sa workstation nito, tahimik na umiinom ng kape na para bang wala itong kasalanan sa mundo.Samantalang siya?Tatlong patong ng concealer.Dalawang tasa ng kape.At halos isang oras na tulog.Hindi na siya nag-abala pang magpanggap.Diretso siyang nagmartsa papunta rito.“Marco.”Napatingala ito.Ngumiti.At doon lalo siyang nainis.“O, buhay ka pa pala.”“Marco.”“Good morning din sa’yo.”“Marco.”Napababa ito ng tasa.“Okay. Delikado yata ang tono.”Tumawid siya ng mga braso.“Bakit hindi ka sumipot kagabi?”Napakurap ito.“Ayan na ba agad?”“Ayan na agad.”Napakamot ito sa ulo.“Nag-explain naman ako.”“Nag-text ka.”“Exactly.”“At sinabi mong hahabol ka.”Tumango si Marco.“Plan ko naman talaga.”“Pero hindi ka dumating.”“May emergency.”“Anong emergency?”Napabuntong-hininga ito.“Totoong emergency.

Thanks for not leaving me behind.”Iyon ang huling sinabi ni Dylan bago niya muling ibinalik ang atensyon sa mga dokumentong nasa mesa.Samantalang si Leila?Pakiramdam niya ay mas lalo lamang gumulo ang isip niya.“You’re welcome, sir.”Mahina niyang sagot.Pagkatapos ay mabilis siyang tumalikod.Kailangan na niyang makaalis.Sa bawat segundong nasa opisina siya nito, pakiramdam niya ay lalong nagiging delikado ang sitwasyon.Hindi dahil may ginagawa si Dylan.Kundi dahil siya mismo ang nahihirapang magpanggap na normal.Tahimik siyang naglakad patungo sa pinto.Isa.Dalawang hakbang.Tatlo.Ngunit sa sobrang puyat niya at sobrang occupied ng isip niya, hindi niya napansin ang bahagyang nakausling gilid ng carpet malapit sa entrance.Sumabit doon ang takong ng sapatos niya.“Ay—!”Nawalan siya ng balanse.At sa isang iglap, naramdaman niyang pasulong siyang babagsak.Ngunit bago pa man mangyari iyon—may mabilis na kamay na humapit sa bewang niya.Mahigpit.Mabilis.Instinctive.Napa

Hindi agad nakasagot si Leila.Paano nga ba siya sasagot?Why do I feel like I’ve known you longer than I should?Simple lang naman ang tanong.Pero para kay Leila, para itong isang pader na biglang bumagsak sa harapan niya.Dahil ang totoo?May sagot siya.At iyon mismo ang problemang hindi niya maaaring sabihin.Napakurap siya.Isang beses.Dalawang beses.Piliting hinahanap ang tamang salita.Ang ligtas na salita.Ang hindi maglalagay sa kanilang dalawa sa mas komplikadong sitwasyon.Ngunit bago pa siya makapagsalita—Bzzzt.Biglang tumunog ang intercom sa mesa ni Dylan.Pareho silang napatingin doon.Parang sabay silang nabuhayan.Lalo na si Leila.Parang may nagligtas sa kanya sa bingit ng bangin.Bahagyang kumunot ang noo ni Dylan bago pinindot ang intercom.“Yes?”Mula sa kabilang linya ay narinig ang boses ng receptionist.“Sir, nandito na po yung clients for the two o’clock meeting.”Napabuntong-hininga si Dylan.Tila naalala nitong may trabaho pala siya.“Send them in after

Pagkaalis nina Oliver at ng guro, naiwan si Dylan na nakatanaw sa direksyong pinuntahan ng bata. Hindi niya maintindihan kung bakit tila gumaan ang pakiramdam niya matapos ang ilang minutong pakikipagkwentuhan dito. Makulit. Madaldal. At kung minsan ay parang mas matanda pa mag-isip kaysa sa edad nito. Napangiti siya nang maalala ang walang tigil nitong pagkukwento. “Sir, marunong ka bang mag-bike?” “Oo.” “Dalawang gulong?” “Dalawang gulong.” “Wow.” Napailing siya. Hindi niya akalaing matatawa siya nang ganoon sa isang simpleng usapan. "Pwede ba tayong magbike together?" "Sure."Agad namang lumiwanag ang mukha ni Oliver na para bang nakatanggap ng napakalaking regalo.“Talaga?”“Talaga.”“Promise?”“Promise.”Natawa si Dylan.Hindi niya alam kung bakit, pero napakadaling kausap ng batang ito.At napakadaling pagbigyan.“Pero…” sabi niya habang nakahalukipkip. “Bakit hindi ka magpaturo sa daddy mo?”Natural lamang ang tanong.Sa isip niya, malamang ay abala lang ang ama n

Pagkatapos ng mahabang araw sa nature park, nagsimula na ring magligpit ang mga organizers ng charity event.Nasa huling bahagi na sila ng programa at naghahanda nang bumalik sa opisina.Si Leila ay abala sa pagre-review ng schedule para sa natitirang appointments ni Dylan habang naglalakad sila papunta sa parking area.“Sir, wala na po kayong meeting ngayong hapon. Nasa office na lang po iyong contract review.”Tumango si Dylan.“Good.”Mukhang napagod din ito sa buong araw.Ngunit bago pa makapagpatuloy si Leila, biglang nag-vibrate ang cellphone niya.Nakita niya ang pangalan ng adviser ni Oliver.Agad siyang napahinto.“Excuse me po, sir.”Sinagot niya agad ang tawag.“Hello, Ma’am?”Mula sa kabilang linya ay halatang nagmamadali ang guro.“Ms. Leila, huwag po kayong mabibigla pero nawawala po si Oliver.”Parang biglang huminto ang mundo niya.“Nawawala?” mabilis niyang tanong.Agad bumilis ang tibok ng puso niya.“Saan po siya nagpunta?”Napalakas pa ang boses niya dahil sa kaba.