Chapter 1: The Last Straw

Tahimik ang buong bahay. Masyadong tahimik para sa isang tahanang minsang napuno ng tawanan, lambingan, at mga pangarap.

Nakaupo si Sophia Gonzaga sa mahabang dining table, nakatitig sa malamig nang pagkain sa harapan niya. Alas-diyes na ng gabi. Dalawang oras na ang nakalipas mula nang dapat ay sabay silang maghapunan ng asawa niya.

Pero gaya ng nakasanayan, wala na namang Adrian. Hindi na naman umuwi ng maaga ang asawa niya. At parang ang ending na naman nito ay kakainin niyang mag-isa ang hinanda niya. Sabagay, lumamig na eh.

Napabuntong-hininga siya habang sinusulyapan ang oras sa wall clock. Parang pati tunog ng orasan ay alam kung gaano kalamig ang nararamdaman niya.

10:07 PM.

Ilang beses na ba itong nangyari? Hindi na niya mabilang.

Noong una, nag-aalala pa siya. Tawag nang tawag at text nang text pa siya non kay Adrian. Naghihintay hanggang madaling-araw para lang matiyak na ligtas itong nakauwi. Kasi syempre, asawa niya eh.

Pero kalaunan, napagod din siya.

Dahil sa tuwing mag-aalala siya, iisa lang ang isasagot ni Adrian sa kaniya.

"I'm busy."

"May meeting."

"Stop acting like a child, Sophia."

Unti-unting namatay ang bahagi ng puso niya sa tuwing maririnig niya iyon. Parang balewala lang dito ang pag-aalala niya. Balewala lang dito ang oras na ginugol niya.

Tumayo siya mula sa kinauupuan at nagsimulang ligpitin ang pagkain. Malamig na rin naman. Wala nang saysay ang paghihintay niya.

Bigla niyang narinig ang pagbukas ng malaking pinto sa sala.

Napahinto siya. Dumating na rin sa wakas.

Narinig niya ang mabibigat na yabag ni Adrian papasok ng bahay. Dating-rati, tumatakbo pa siya para salubungin ito.

Pero ngayon? Nanatili lang siyang nakatayo. Wala nang excitement. Wala nang kilig siyang nararamdaman puro pagod na lang.

Makalipas ang ilang segundo ay lumitaw si Adrian sa dining area.

Naka-black suit pa rin ito. Bahagyang nakaluwag ang necktie at mukhang pagod galing trabaho. Pero kahit ganon ay napakaguwapo pa rin.

Iyon ang masakit.

Kahit ilang beses siyang nasaktan nito, hindi pa rin niya maikakailang mahal na mahal niya ang lalaking ito o marahil ay mahal pa rin niya ang lalaking dati nitong pagkatao.

"You're still awake?" tanong ni Adrian habang inaalis ang relo sa pulsuhan.

Napangiti si Sophia. Pero hindi iyon masayang ngiti. May halong inis, halong pait, at halong galit na hindi niya maintindihan.

"Talaga?" mahinang tanong niya. "That's the first thing you're going to say?"

Napatingin sa kanya si Adrian at agad niyang napansin ang iritasyon sa mukha nito.

"Pagod ako, Sophia."

Napatawa siya nang mahina. "Of course."

Tahimik silang nagkatitigan. Minsan, sapat na ang tinginan nila para magkaintindihan.

Ngayon, para silang dalawang estrangherong pinilit lang magsama sa iisang bahay.

"Nag-dinner ka na?" tanong niya.

"Yeah."

Parang may humigpit sa dibdib niya. "Kasama siya?"

Parang lumamig ang hangin na dumampi sa balat niya. Mabilis na nag-iba ang ekspresyon ni Adrian.

"Sophia."

"It’s just a simple question."

Hindi ito agad sumagot. At sa katahimikang iyon ay nakuha na niya ang sagot.

Napailing siya. Masakit pa rin pala. Akala niya nasanay na siya pero hindi pa pala.

"Unbelievable," bulong niya.

"Sophia, ayoko ng away."

Napatingin siya rito. "Ayoko rin, sinabi ko bang gusto ko?"

At iyon ang totoo. Pagod na pagod na siyang makipag-away. Pagod na siyang umiyak. Pagod na siyang maghabol. Pagod na siyang maging asawa ng lalaking hindi na siya pinipili.

"Ano bang gusto mong mangyari?" tanong ni Adrian.

Napatawa siya. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil nakakalungkot.

"Ako pa talaga ang tatanungin mo niyan?"

"Because nothing I do is ever enough for you."

Parang may sumabog sa loob ng dibdib niya. Hindi sapat? Talaga?

Pitong taon niyang inuna ang lalaking ito. Pitong taon niyang sinuportahan ang bawat pangarap nito. Pitong taon niyang minahal kahit paulit-ulit siyang nasasaktan. At siya pa ang hindi makuntento?

"Dahil hindi sapat?" mahinang ulit niya.

Tumahimik si Adrian at lumapit siya rito nang unti-unti. Dahan-dahan niyang hinakbang ang agwat nilang dalawa. Hanggang ilang hakbang na lang ang pagitan nila.

"Nong nagsimula ka bang magsinungaling sa akin, hindi sapat iyon?"

"Stop."

"Nong pinili mo siyang kasama sa halip na umuwi sa asawa mo, hindi sapat iyon?"

"Sophia."

"Nong paulit-ulit mong pinaramdam sa akin na wala na akong halaga sa buhay mo, hindi pa rin sapat?"

Humigpit ang panga ni Adrian. Kitang-kita niyang napipikon na ito. Pero sa pagkakataong ito, wala na siyang pakialam.

Matagal na siyang nanahimik. Matagal na siyang nagtiis. Ngayon, gusto niyang marinig ni Adrian ang sakit na matagal niyang kinikimkim.

"Ano bang gusto mo sa akin?" tanong niya.

Bumalot ang katahimikan sa kanila kasi pati si Adrian ay hindi sinagot ang tanong niya.

"Wala na akong maibigay, Adrian."

Parang unang pagkakataon niyang sinabi iyon nang malakas. At nang marinig niya mismo ang sarili niyang salita ay may kung anong nabasag sa loob niya.

Hindi galit. Hindi poot. Kundi pagod.

Matinding pagod.

Napahawak siya sa gilid ng mesa nang bigla siyang nakaramdam ng panghihina. Hindi dahil sa away kundi dahil sa katotohanang matagal na niyang alam.

Tapos na sila. Matagal nang tapos kaso ayaw lang niyang tanggapin.

"Sophia..."

Ngunit umiling siya. "Wag na."

Napakunot-noo si Adrian. "Wag na ang ano?"

Napatingin siya rito nang matagal at hindi niya binuka ang bibig para magsalita. Parang sinusubukan niyang hanapin ang lalaking minahal niya noon. Ang lalaking nangakong hindi siya sasaktan.

Ang lalaking nagsabing siya lang ang mamahalin nito habambuhay. Pero wala na iyon. Matagal nang nawala.

"Nakakapagod ka nang mahalin."

Nanlaki ang mga mata ni Adrian. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan ay nakita niya itong walang maisagot.

Tumulo ang isang luha sa pisngi niya at mabilis niya iyong pinunasan. Ayaw niyang makita nito. Ayaw niyang magmukhang mahina sa harapan nito.

Hindi na. Hindi pagkatapos ng lahat.

"Dapat matagal ko nang sinabi iyon."

Tahimik pa rin si Adrian at marahil iyon ang pinakamasakit.

Wala itong sinabi, ni hindi niya makitaan ng kung anomang pagtutol. Ni hindi man lang nito magawang humingi ng tawad. Parang wala na talaga itong pakialam sa pagsasama nila.

At doon tuluyang namatay ang huling piraso ng pag-asa sa puso ni Sophia.

Tumalikod siya nang dahan-dahan. Pakiramdam niya ay may libo-libong karayom na tumutusok sa dibdib niya sa bawat hakbang.

Pero ipinagpatuloy niya dahil kung hihinto siya ngayon ay baka bumigay na naman siya. Baka patawarin na naman niya ito. Baka umasa na naman siya. At pagod na pagod na siyang umasa.

Pagdating sa hagdanan, huminto siya sandali pero uindi siya lumingon. Iyon ang bagay na hinding-hindi na niya gagawin.

Hindi na.

"Good night, Adrian." Aniya sa mahina at malamig na boses na parang nakikipag-usap lang siya sa isang estranghero.

At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taong pagsasama nila ay wala siyang narinig na tugon mula sa asawa niya.

Sa loob ng tahimik na bahay na iyon, wala ni isa sa kanilang dalawa ang nakakaalam na ilang araw na lang ay magbabago ang lahat.

At ang paalam na matagal nang hinihintay ni Sophia ay hindi matutuloy sa paraang inaasahan niya.