Mag-log inThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
NANG MAKARATING SILA SA BAHAY NI TITO FRAN, halos hindi na makahintay si Czarina na makababa ng sasakyan. Paglapit niya sa gusali, nasalubong niya si Tito Fran na palabas ng gate habang magtatapon ng basura.“Bakit ngayon ka lang nakauwi?” tanong nito. “Alam mo bang anong oras na?”“Naabutan ko po si President pag-alis ko sa ospital,” paliwanag ni Czarina. “Nakikisabay lang po ako.”“Kung gano’n, mas maaga sana kayong nakauwi.”“Nasiraan po kasi ng sasakyan sa daan.”Napatingin si Tito Fran kay Damion bago bahagyang tinaasan ito ng kilay. “Kahit pala sasakyang nagkakahalaga ng ilang milyon… nasisiraan din.”Napabuntong-hininga si Damion. Pangalawang beses na niyang narinig ang ganoong komento sa araw na iyon.“Parang marami talaga kayong maling akala tungkol sa luxury cars.”“Ordinaryong tao lang kami.” Bahagyang ngumiti si Tito Fran. “Hindi naman namin kayang bumili ng luxury car, kaya kung may maling akala man kami o wala… wala ring pinagkaiba.” Bahagya nitong tinapik ang balikat
“...SO WHY DO PEOPLE ALWAYS TRY TO HIT ON YOU?”Napabuntong-hininga si Czarina. “Wala rin naman akong magagawa ro’n.”Saglit siyang tumingin kay Damion. “At kung sa tingin mo ordinaryo lang ang mukha ko… baka mataas lang talaga ang standards mo. For ordinary people... I look good enough.”Tumaas ang isang kilay ni Damion. “So… satisfied ka na sa hitsura mo?”“Not completely.” Nagkibit-balikat si Czarina. “But I’m content.”Biglang yumuko si Damion palapit sa kanya. Napasinghap si Czarina. Napakaliit ng espasyo sa loob ng sasakyan at wala na siyang mapag-atrasan.Tahimik lang siyang tinitigan ni Damion. Mababa at bahagyang namamaos ang boses nito nang magsalita.“Then… Teach me… How do you learn to be content?”Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Czarina. Ngunit mabilis din niyang pinilit pakalmahin ang sarili. Hindi siya maaaring magpahalata. Hindi siya maaaring magpadaig sa presensya ng lalaking ito.Matapos ang ilang segundong katahimikan, kalmado siyang sumagot. “Don’t covet someth
“YOU SHOULD COME TOO.”Iyon din ang sinabi ni Wendy kanina, ngunit tumanggi ito dahil ayaw niyang magkagulo. Alam niyang ayaw sa kanya ang pekeng Czarina, kaya kung pupunta siya, masisira lang ang birthday ni Wendy. Wendy wanted to protect her kung mangyari man ang bagay na iyon, pero natahimik siya nang maalala ang plano ni Czarina—wala pa itong balak na magpakilala.“Pass.” Ngumiti siya at magalang na tumugon. “Mukhang ayaw ni Madam na makita ako.”“This party is for Wendy.” Diretso ang tingin ni Damion sa kalsada habang nagsasalita. “So what matters is what she wants.”Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. “And she definitely wants you there. Huwag mo nang alalahanin ito. Just come.”Bahagyang umiling si Czarina. “Pero kapag nandoon lang ako, magkakagulo ang lahat.”“If you’re worried about Rina...” walang emosyon nitong sabi, “then don’t. She also said you should come.”Si Cassidy? Bahagyang kumunot ang noo ni Czarina. Makalipas ang ilang segundo, saka niya napagtanto ang
MARAHIL SA PAPALAPIT NA KAARAWAN NI WENDY, gustong bumili ng pekeng Czarina na ireregalo para sa kaibigan. Kahit na nagkaalitan man sila noong huling dalaw nila sa orphanage, ay hindi nito pwedeng balewalain na lang habang buhay, after all, Wendy is Czarina’s best friend, and she’s acting as Czarina. Pero iyon nga lang, hindi pera ang kinakailangan para sa regalo nito kay Wendy, kundi kinakailangan nito ng oras.Kaya sa tuwing may libreng oras, palihim na pumupunta si Czarina sa ospital upang mangalap ng mga materyales habang hindi nakatingin si Wendy.Karaniwan, kapag sinubukan niyang lihim na kuhanan ng litrato ang mukha nito gamit ang cellphone, agad iyon mapapansin ni Wendy.Nagkukwentuhan lang ang dalawa nang bigla silang nakarinig ng pag-ubo sa may pintuan. Nakatayo roon ang isang matangkad at matipunong lalaki. Nakasuot ito ng simpleng itim na T-shirt at gray na sweatpants—malayong-malayo sa nakagawian nitong suit and tie.Bago pa man tuluyang makapasok si Damion sa silid, na
MATAPOS ANG HINDI magandang nangyari sa orphanage, hindi na muling kinontak ni Wendy si Cassidy. Dahil dito, nakapagpokus si Cassidy sa sarili at sa plano nitong mapalapit kay Damion.Unti-unti rin niyang naunawaan na hindi niya kailangang gayahin ang iba. Mas mabuting gamitin niya ang sarili niyang kakayahan kaysa piliting maging ibang tao.Dahil sa pagbabagong iyon, naging mas kalmado at magaan ang pakikitungo ni Cassidy sa lahat, na dahilan upang muling maging payapa ang buong Marquez household. Isang araw, habang naglalaro ng chess si Mr. Marquez kasama ang kanyang tiyuhin, agad niyang napansin ang kakaibang lasa ng tsaa na inihain sa kanila.Napansin ni Mr. Marquez na iba ang lasa ng tsaa at natuwa nang malaman na si Cassidy ang nagtimpla nito. Naniniwala siyang unti-unti nang umepekto ang gamutan nito.Ngunit nang tikman ni Tito Fran ang tsaa, sinabi nitong minadali ang pagtitimpla kaya hindi pa lubusang lumabas ang lasa ng dahon. Nang muling sumimsim si Mr. Marquez, sumang-ayo
TAHIMIK NA KINUHA ni Cassidy ang kapirasong patatas at sinubukang tikman iyon. Pero hindi pa siya tuluyang nakakanguya ng iluha niya rin iyon kaagad. Napalingon ang head ng orphanage. “May problema po ba, Madam?”Pinunasan ni Cassidy ang labi gamit ang panyo bago sumimangot.“Hindi pa luto ang patatas.” Agad namang kumuha ng isang piraso si Czarina at sinubukang tikman. “Luto naman,” kalmado nitong sabi. “Medyo matigas lang nang kaunti.”“May pinagkaiba ba iyon?” mataray na balik ni Cassidy.Napansin ni Wendy ang biglang pagbigat ng atmospera, kaya agad itong sumingit.“Try mo itong sweet and sour ribs.” Inilapit niya ang isang plato kay Cassidy. “Masarap ‘yan. Paborito ko rito, kaya lagi akong napaparami ng kain.”Tinusok lang ni Cassidy ang isang piraso gamit ang chopsticks, saka itinulak palayo ang plato. “Masyadong matigas ang karne. Siguradong sasabit lang sa ngipin ko.”“Then... paano itong tomato and scrambled eggs?” alok muli ni Wendy. “Favorite mo dati ‘yan.”“Ayoko.”“Sab
“HE’S… HE’S STILL THE BABY’S FATHER.”Hindi agad sumagot si Carlo. Pero pagkatapos ng ilang segundo, tumango siya. “Don’t worry,” sagot niya. “Hindi siya kasama.”“Hindi… Kasama?”Parang bumagal ang tibok ng puso niya.Oo nga naman. Sa status ni Damion, bakit siya mismo ang hahabol nang ganito?Hind
MATAPOS siyang iwanan ng lalaki ay doon na kumawala ang luhang pinipigilan niya. Mga salitang tumarak sa kanyang dibdib ang dahilan kung bakit siya labis na nasasaktan ngayon.“This is really a mess, Zari…” bulong niya sa sarili, habang nakahiga sa carpet ng silid, yakap ang sarili, hindi dahil sa s
HINDI alam ni Czarina kung ano ang mararamdaman niya ng gabing iyon. Bago pa siya makita ay agad na itong napabalik sa kanyang kwarto at dahan-dahan na napaupo sa sahig habang yakap ang sarili.So hindi dahil delayed ang flight niya kaya hindi siya nakadating kundi dahil ayaw niya talagang pumunta?
DisclaimerThis book is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, and incidents are the product of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. The author does not intend to offend







