Chapter 3

Pag-aari niya.

Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.

Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.

Para bang hindi niya katatapos lang iligtas ang aking buhay.

Para bang hindi niya katatapos lang idikit ang kanyang mga labi sa aking leeg.

Nakatayo lang ako roon, hawak pa rin ang laylayan ng pang-itaas ng aking bikini na halos matanggal, pilit na tinatakpan ang aking katawan hangga't kaya ko.

Sa harapan ko, muling umalingawngaw ang tunog ng mga bolang nagbabanggaan sa berdeng mesa ng bilyar.

Nakatayo sina Ginoong Leon, Ginoong Adrian, at Ginoong Sebastian sa paligid ng mesa, may hawak na mga baso ng inumin. Paminsan-minsan ay tumatawa sila. Paminsan-minsan ay nag-uusap sa mababang tinig na hindi ko marinig mula sa kinatatayuan ko.

Ngunit ang kanilang mga mata.

Ramdam kong nakatingin sila sa akin.

Si Ginoong Leon ang bihirang lumingon. Nakatuon siya sa laro, o marahil ay nagpapanggap lamang na nakatuon.

Ngunit iba sina Ginoong Adrian at Ginoong Sebastian.

Palitan silang sumusulyap sa akin, na para bang dalawang lobo na nagmamasid sa kanilang biktima.

Hindi biro ang kanilang mga tingin.

Tinitingnan nila ang hubog ng aking baywang na nakalitaw, ang aking mga binting kumikislap pa sa tubig, at ang aking balat na namumula pa rin dahil sa lamig.

Makalipas ang ilang sandali, ibinaba ni Ginoong Adrian ang kanyang cue stick sa mesa.

Kumuha siya ng malaking puting tuwalya mula sa kalapit na upuan at lumapit sa akin.

Ngumiti siya.

At ang ngiting iyon ang dahilan kung bakit ako natakot.

Si Ginoong Adrian ay isang guwapong lalaki na halos kasing-edad sana ng aking ama kung buhay pa ito. Maitim ang kanyang buhok, matatag ang kanyang panga, at ang kanyang mapusyaw na kayumangging mga mata ay halos nagmumukhang ginto sa ilalim ng sikat ng araw.

"Nalalamigan ka," sabi niya habang inaabot ang tuwalya.

Tinanggap ko iyon habang nanginginig ang aking mga kamay.

"Salamat po, Ginoong Adrian."

Agad kong ibinalot ang tuwalya sa aking mga balikat at tinakpan ang aking katawan hangga't maaari.

Ang makapal na puting tela ay parang isang maliit na kuta na nagpoprotekta sa akin laban sa tatlong pares ng matang walang tigil na nakamasid.

Ngunit hindi nagtagal ang proteksiyong iyon.

Nang umatras ako ng isang hakbang upang umalis, marahang sumipol si Ginoong Sebastian mula sa kabilang panig ng mesa ng bilyar.

"Mukhang kaakit-akit din pala siya, Leon. Bakit mo siya itinago nang ganito katagal?"

Napayuko ako.

Uminit ang aking mukha kahit nanginginig ang buong katawan ko sa lamig.

Hindi sumagot si Ginoong Leon.

Kinuha lamang niya ang kanyang inumin, marahang humigop, at ipinagpatuloy ang laro kahit basa pa rin ang kanyang katawan.

Nakatayo pa rin si Ginoong Adrian malapit sa akin.

Naamoy ko ang kanyang pabango—amoy kahoy na mahogany.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa.

"Medyo magulo ang buhok niya, pero hindi naman siya pangit. Kailangan lang niyang alagaan ang sarili niya."

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Papuri ba iyon?

O isang pang-iinsultong binalot sa magagandang salita?

"Ako po ay magpapaalam na muna, mga Ginoo. May mga gawaing-bahay pa akong kailangang tapusin. Marami pa akong lalabhan para kay Clara at kailangan ko ring plantsahin ang mga damit ni Ginoong Leon para sa okasyon bukas."

Hindi ako nagsisinungaling.

Mahaba pa talaga ang listahan ng mga trabaho ko ngayong araw.

Paglalaba.

Pamamalantsa.

Paglilinis ng banyo.

Pagwawalis sa likurang bakuran.

At ngayon, matapos muntik malunod at mapilitang magsuot ng bikini, kailangan ko ring patuyuin ang basa kong buhok bago muling sumumpong ang balakubak ko.

Ngunit natigil ang aking hakbang nang magsalita si Ginoong Sebastian.

"Sandali lang. Ana ang pangalan mo, tama ba?"

Tumango ako nang hindi lumilingon.

"Ana, katulong ka rito, tama?"

"Opo, Ginoo."

"Magkano ang sahod mo?"

Natahimik ako.

Ang aking sahod ay isang nakahihiyang maliit na lihim.

Binabayaran ako ni Ginoong Leon ng tatlong daang euro bawat buwan.

Sa bansang ito, hindi sapat ang tatlong daang euro upang makapag-upa ng maayos na silid.

Ngunit dahil nakatira ako rito at kumakain dito, sinabi ni Ginoong Leon na higit pa raw iyon sa sapat.

Hindi naman siya mali.

Sampung taon na ang nakalipas, napakalaking halaga na ng tatlong daang euro para sa akin.

Ngunit ngayon, matapos kong makita si Clara na gumastos ng ganoong halaga para lamang sa isang bote ng pabango, iba na ang pakiramdam.

"Tatlong daang euro po, Ginoo," sagot ko sa wakas.

Nagpalitan ng tingin sina Adrian at Sebastian.

Wala silang sinabi, ngunit nabasa ko ang nasa isip nila mula sa kanilang mga mukha.

Tatlong daang euro.

Halagang hindi man lamang nila gugugulin para bumili ng isang kurbata.

Walang naging reaksyon si Ginoong Leon.

Nasa kamay pa rin niya ang cue stick, at nakatuon ang kanyang mga mata sa puting bola sa harapan niya.

Ngunit alam kong narinig niya ang lahat.

Hindi naman siya bingi.

Lumapit pa si Ginoong Adrian.

Isang braso na lamang ang pagitan namin ngayon.

Nakikita ko na ang maliliit na guhit sa gilid ng kanyang mga mata at ang maliit na peklat sa kaliwa niyang kilay.

"Kung kailangan mo ng mas maraming pera, maaari kang humingi sa amin," sabi niya.

"Hindi ko po kayo naiintindihan, Ginoo," sagot ko.

Nagkunwari akong hindi nakakaunawa.

Ngunit naiintindihan ko.

Lubos na lubos.

Mula sa paraan ng kanyang pagsasalita.

Mula sa paraan ng kanyang pagtayo nang napakalapit.

Mula sa paraan ng pagtitig ni Sebastian sa aking katawan na natatakpan lamang ng manipis na tuwalya.

Mahinang tumawa si Ginoong Sebastian.

Ibinaba niya ang kanyang cue stick at lumapit mula sa kabilang panig.

Ngayon ay nasa pagitan nila ako.

Si Ginoong Adrian sa kanan.

Si Ginoong Sebastian sa kaliwa.

At si Ginoong Leon sa unahan, masyadong malayo upang tumulong, ngunit sapat na malapit upang makita ang lahat.

"Huwag kang magpanggap na inosente, mahal. Isa ka nang ganap na babae at alam mo kung ano ang ibig naming sabihin," sabi ni Ginoong Sebastian.

Kinagat ko ang aking ibabang labi.

Napakalakas ng pagkakagat ko na halos dumugo ito.

"Pero hindi naman libre iyon, hindi ba, mga Ginoo?" tanong ko.

Bahagyang tinaas ni Ginoong Adrian ang kanyang kilay bago muling ngumiti.

"Walang libre sa mundong ito, Ana. Natutunan mo na iyan sa buhay, hindi ba? Walang nagbibigay ng anumang bagay nang walang hinihinging kapalit."

May tinamaan ang mga salitang iyon sa loob ng aking dibdib.

Tama siya.

Sa loob ng dalawampung taon ng aking buhay, wala akong natanggap na anumang tunay na libre.

Pinakain ako ni Mama, ngunit kailangan kong maging mabuting anak.

Binigyan ako ng paaralan ng magagandang marka, ngunit kailangan kong mag-aral nang husto para rito.

Binigyan ako ni Ginoong Leon ng matitirhan, ngunit kailangan kong magtrabaho araw-araw nang walang pahinga.

At ngayon, nag-aalok sila ng pera.

At may kapalit iyon.

"Sa tingin ko po ay kailangan ko nang bumalik sa trabaho, mga Ginoo. Kung hindi, hindi ko matatapos ang lahat bago maggabi."

Naglakad ako ng dalawang hakbang bago huminto.

"Salamat po sa alok, ngunit sapat na po ako sa kasalukuyan kong sahod."

Mahinang tumawa si Ginoong Adrian.

Nag-click naman ang dila ni Ginoong Sebastian sa pagkadismaya.

"Huwag kang magmadaling tumanggi, Ana. Hindi darating nang dalawang beses ang alok na ito," sabi ni Ginoong Adrian.

"Nauunawaan ko po, pero kailangan ko na talagang umalis. Naghihintay pa ang mga damit ni Clara."

Tinalikuran ko sila at mabilis na naglakad palayo.

Hindi ako tumakbo.

Magmumukha kasi akong natatakot.

Gayong sa totoo lang, takot na takot ako.

"Sino ang nagsabing maaari ka nang umalis?"

Biglang napahinto ang aking mga hakbang dahil sa boses ni Ginoong Leon.

"Mga kaibigan ko sila at ako ang amo mo. Kaya sila rin ang mga amo mo. Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"