Chapter 5

Dalawang araw na ang lumipas.

Sinikap kong iwasan si Ginoong Leon at ang kanyang mga bisita. Mas pinalakas ko ang trabaho kaysa dati. Nilinis ko bawat sulok ng mansyon, nilabhan ang mga damit ni Clara hanggang sa mabango, at winalis ko pa ang bakuran na hindi ko naman ginagalaw noon. Umaasa akong sa sipag ko, babalik sa normal ang lahat.

Ngunit sumunod na gabi, may tumawag sa telepono ko mula sa numerong hindi kilala. Hindi ko sana sasagutin, pero may masamang kutob na nagpahulog sa akin para pindutin ang berdeng pindutan.

"Hello, ito ba si Ana Lancaster?" boses ng isang babaeng nasa katanghaliang gulang mula sa kabilang linya.

"Opo, ako po si Ana. Anong meron?"

"Julia ang pangalan ko. Tumatawag ako mula sa ospital kung saan dating nagpagamot ang nanay mo. Pasensya na sa abala, pero may hindi pa tapos na isyu sa administrasyon. May natitira pang utang ang nanay mo mula sa pagpapagamot niya tatlong taon na ang nakalipas. Pero dahil wala na siya, ang obligasyon ay napupunta sa pinakamalapit na kamag-anak, sa kanyang anak."

"Magkano po?"

"Labing-apat na libong euro, kasama ang interes ay nagiging labing-walong libo. Sinubukan ka naming kontakin sa pamamagitan ng sulat sa dati mong address, pero walang sagot. Kung hindi ito mababayaran sa loob ng isang buwan, kukuha na kami ng legal na aksyon."

Labing-walong libong euro.

Sa sweldong tatlong daang euro kada buwan, kailangan kong magtrabaho nang 5 taon nang hindi kumakain at walang anumang gastusin para lang mabayaran iyon. Imposible.

Pumasok ako sa malaking sala. Si Ginoong Leon ay nakaupo sa pangunahing sofa, isang tasang kape sa kanyang kamay. Sa katabing sofa, naroon din sina Ginoong Adrian at Ginoong Sebastian. Napangiti sila nang makita ako.

"May sasabihin ako," sabi ni Ginoong Leon habang ibinababa ang kanyang tasa. "Magtatapos na ang kontrata mo sa trabaho sa susunod na buwan. Mag-aaral si Clara sa ibang bansa. Hindi ka na kailangan dito," sabi ni Ginoong Leon.

Nagulat ako sa narinig.

"Pero narinig kong may problema ka sa utang," sabi niya.

Lalo akong nagulat nang malaman ni Ginoong Leon ang tungkol sa utang ko.

Tumayo si Ginoong Adrian at lumapit. Hinimas muli ng kanyang kamay ang aking buhok, parang paghaplos sa isang alagang hayop.

"Bago ka dumating, may tatlong babaeng nagtrabaho sa mansyon na ito. Noong una ay takot sila, pero ngayon mas maayos na ang buhay nila. Bahay, kotse, edukasyon ng kanilang mga anak. Lahat galing sa desisyon ng isang gabi."

Inapakan niya ang aking balikat kaya hindi ako nakatagal na gumalaw.

Tumayo akong tigang sa aking kinatatayuan. Nakadiin pa rin ang kamay ni Ginoong Adrian sa aking balikat, hindi mariin pero sapat ang bigat para hindi ako makagalaw.

"Hindi ako katulad nila," sabi ko.

Tumawa nang mahina si Ginoong Sebastian mula sa likod ng sofa. "Lahat ng babae ay ganyan magsalita, Ana. 'Hindi ako katulad ng iba.' Ngunit sa huli, pare-pareho lang ang lahat ng tao. Lahat may pangangailangan at lahat may puntong handang isakripisyo ang dangal para mabuhay."

Si Ginoong Leon ay hindi pa nagsasalita mula kanina. Nakaupo lang siya sa pangunahing sofa na naka-cross ang mga binti, isang tasang kape sa kamay, at ang kanyang matingkad na itim na mga mata ay nakatitig sa akin. Ang kanyang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa sa mga salita nina Ginoong Adrian o Ginoong Sebastian dahil hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya.

"Puwede kang umupo," sabi ni Ginoong Leon.

Umupo ako sa maliit na upuan sa tapat nila. Ang upuang pan-tauhin na hindi ko karaniwang ginagamit. Magaspang sa pakiramdam, kahit na malambot ang unan. Pakiramdam ko'y isa akong estranghero sa bahay na tinirhan ko nang dalawang taon.

"Ikwento mo ang tungkol sa utang mo," sabi ni Ginoong Leon.

Nag-alinlangan ako, pero ano pa ang maaari kong itago? Alam na nila. Malamang alam na nila bago ko pa natanggap ang tawag na iyon, posibleng sila rin ang nag-ayos ng lahat pero wala akong ebidensya, at kahit magkaroon man, wala akong magagawa.

"Nagkasakit ang nanay ko tatlong taon na ang nakalipas, Leukemia. Sinabi ng ospital na ang kabuuang gastos sa pagpapagamot ay mga animnapung libong euro. Bahagi lang ang sinagot ng insurance. Umutang na kami kung saan-saan. Pagkamatay ng nanay ko, akala ko ay fully paid na lahat ng utang dahil ibinenta ko ang maliit naming bahay at lahat ng laman nito, pero may isang bill pala mula sa ospital na hindi nasama at patuloy ang paglago ng interes," sabi ko.

"At magtatapos ang kontrata mo sa trabaho sa susunod na buwan. Pagkatapos noon, wala kang matitirhan. Walang kita at nananatili ang utang mo. Tatawagin ka ng korte. Kukunin nila ang anumang meron ka, at wala kang kahit ano. Ano ang susunod na mangyayari? Puwede kang makulong dahil sa hindi pagbabayad ng utang," sabi ni Ginoong Leon.

Pinigilan ko ang aking mga luha nang buong lakas.

Lumakad si Ginoong Adrian patungo sa maliit na mesa sa sulok ng silid. Kumuha siya ng isang bagay mula sa drawer — isang makapal na brown na sobre — pagkatapos ay bumalik siya sa akin at inilapag iyon sa aking kandungan.

"Ano ito?" tanong ko.

"Buksan mo na lang."

Nanginginig ang kamay ko nang buksan ko ang sobre. Sa loob ay may isang kapal ng pera — mga euro bills na may malalaking halaga. Hindi ko binilang pero base sa kapal, maaaring umabot ito ng lima o anim na libo.

"Ito ay bahagi. Kung papayag ka, ang natitira mong utang ay direktang babayaran namin sa ospital," sabi ni Ginoong Adrian.

Tinitigan ko ang perang iyon. Kahit ganoon karaming pera ay hindi ko pa nahawakan sa buong buhay ko. Maaari kong isipin kung gaano kabigat ang tumpok na iyon kung kailangan kong magtrabaho nang maraming taon para maipon iyon.

"Ano ang kailangan kong gawin?" tanong ko dahil wala na akong ibang pagpipilian.

Lumapit si Ginoong Sebastian at ngayon ay nakatayo silang tatlo sa paligid ko.

"Matanda ka na, Binibining Lancaster. Alam mo kung ano ang hinihingi namin," sabi ni Ginoong Sebastian sabay hipo sa aking baba, itinaas ang aking mukha para titigan niya ako. "Kailangan mo lang kaming pagsilbihan."

Tinalikuran ko ang kanyang titig. Ang aking mga mata ay napako kay Ginoong Leon na tahimik pa ring nakaupo sa sofa, para bang isa lamang siyang manonood sa palabas na ito.

"Paano kung tumanggi ako?" bulong ko.

Sa wakas ay kumilos si Ginoong Leon. Ibinaba niya ang kanyang tasang kape, tumayo, at lumapit. Ang bango ng kanyang mamahaling pabango ay dumampi sa aking ilong. Tumigil siya nang eksakto sa harapan ko, ilang sentimetro lamang mula sa aking mukha.

"Kung tatanggi ka, kukunin naming muli ang sobreng ito. Magtatapos pa rin ang kontrata mo sa trabaho sa susunod na buwan. Lalabas ka ng mansyon na ito nang walang ipon, walang matitirhan, at may utang na labing-walong libong euro sa iyong mga balikat. Tatawagin ka ng korte. Puwede kang makulong, at sa loob ng kulungan, Ana..." Sumandal si Ginoong Leon nang mas malapit. Halos dumampi ang kanyang mga labi sa aking tainga. "Walang mabubuting tao doon. Maniwala ka sa akin."

Natakot ako.

"Pero kung tatanggapin mo, hindi ka lang magiging malaya sa utang. Mananatili ka ring dito sa mansyon. Magkakaroon ka ng allowance bawat buwan — higit pa sa tatlong daang euro, mas marami pa. Kakain ka ng parehong pagkain katulad namin. Matutulog ka sa mas maganda at marangyang kuwarto," sabi ni Ginoong Leon.

Umurong siya nang isang hakbang, tinitigan ang aking mga mata. "Hindi ito alok na makakasama sa iyo. Ito ay isang paraan palabas — at ang tanging paraan palabas."

Pinikit ko ang aking mga mata. Sa wakas ay tumulo ang luha, dumaloy sa aking pisngi. Hindi ko ito pinunasan. Hayaan na lang dahil wala nang saysay na itago ang aking kahinaan — dahil nakita na nila ang lahat.

"Oo na, tatanggapin ko ang alok na ito," sabi ko.

Napangiti si Ginoong Leon. "Matalinong desisyon."

Tinapik ni Ginoong Adrian ang aking balikat. "Hindi ka magsisisi, mahal ko."

"May isa pang karagdagang kondisyon," sabi ni Ginoong Leon.

"Ano iyon?" tanong ko.

Lumapit siya at bumulong, "Hindi dapat malaman ni Clara."

Tumango ako.

Matagal na tiningnan ako ni Ginoong Leon. "Simula ngayon, sa kuwarto ko matutulog."

"Maligayang pagdating sa bago mong buhay, Binibining Lancaster," wika ni Ginoong Sebastian.

Makalipas ang ilang sandali, nagbago ang ambiance sa sala nang tuluyang umuwi sina Adrian at Sebastian.

Nakaupo pa rin akong tigas sa maliit na upuang iyon, mahigpit na nakahawak sa brown na sobre sa aking kandungan. Si Ginoong Leon ay nakatayo malapit sa bintana na ang isang kamay ay nasa bulsa, pagkatapos ay nagsalita siya.

"Matagal ka nang gusto nina Adrian at Sebastian."

Lalong humigpit ang kapit ng aking mga daliri sa sobre.

Dahan-dahan ko siyang tiningnan. "Ano?"

Lumingon sa akin si Ginoong Leon. Ang kanyang itim na mga mata ay tila kalmado, pero may isang bagay na malamig na nakatago sa likod nito.

"Matagal ka na nilang napapansin bago pa man ang araw na iyon sa pool. Ang paraan ng iyong tahimik na paglalakad sa mansyon na ito. Ang paraan ng iyong pagyuko ng ulo sa tuwing sila ay dumarating. Ang mga lalaking tulad nila ay gusto ang mga babaeng mukhang marupok."

Tumayo ang mga balahibo sa aking likuran.

"Ngunit ikaw ay isang kasambahay sa mansyon na ito, at hindi ako mahilig basta-basta magbahagi ng aking ari-arian."

Lumapit si Ginoong Leon hanggang sa tumigil siya nang eksakto sa harapan ko, pagkatapos ay lumuhod siya nang bahagya upang pantay ang kanyang mukha sa akin.

"Kaya bibigyan kita ng ibang alok."

Napalunok ako nang dahil sa kaba. "Anong klaseng alok?"

"Kailangan mong pakasalan ako."

Tinitigan ko siya nang may pagkagulat.

"Sa papel lang iyon," mahinang sabi niya. "Lihim na kasal, hindi dapat malaman nina Adrian at Sebastian. May kondisyon ang ama ko na kailangan ko raw magpakasal muli para ibigay niya sa akin ang lahat ng malaking ari-arian ng pamilya. Kaya pinili kita bilang aking asawa, at magkakaroon tayo ng open marriage."

"Pero paano sina Ginoong Sebastian at Ginoong Adrian?" tanong ko.

Dahan-dahang hinimas ng hinlalaki ni Ginoong Leon ang aking pisngi.

"Puwede mo pa ring gugulin ang oras mo sa kanila kung gusto mo. Puwede mo silang paglingkuran, tanggapin ang kanilang mga regalo, maging kasama nila — pero mananatili kang aking lihim na asawa sa mata ng batas," sabi ni Ginoong Leon.