LOGIN“ฉันไปกับแกด้วยก็แล้วกันนะ เพราะคุณนภมีแขก เขาคงตามไปทีหลัง” เธอพยายามทำตัวเป็นปกติไม่ให้เพื่อนสังเกตเห็นความกังวลใจนั้น “ผมว่าสินีรอไปพร้อมนภเขาดีกว่านะครับ เดี๋ยวเขาจะว่าผมว่าขโมยภรรยาเขาไป” เขาเห็นความหวั่นไหวในดวงตาคู่นั้นจึงพูดล้อเธอให้คลายกังวล “แกรอไปพร้อมพี่นภนั่นแหละสินี” เธอเห็นด้วยกับสามี “ฉันรอคุณนภก็ได้ แล้วเจอกัน” เธอโบกมือให้สองสามีภรรยา…สินียกนาฬิกาข้อมือเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเธอก็จำไม่ได้ รู้แต่เพียงว่ามันเกือบจะชั่วโมงแล้ว ครั้นจะให้เข้าไปหาแล้วโวยมันก็ไม่สมควร เพราะเขาอาจจะคุยเรื่องงานกันจริง ๆ ก็ได้เธอตัดสินใจหยิบกระเป๋าและกำลังจะเดินลงไปข้างล่างเพื่อเรียกแท็กซี่ .......................นภดลมองดุจดาวที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่โซฟารับแขกของเขาอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใด ๆ เขามองนาฬิกาที่ข้อมืออย่างกังวลใจ.. ตัดสินใจลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปทันที ถ้าเธออยากนั่งก็นั่งไป จะอยู่จนถึงเวลาออฟฟิศก็ตามใจเธอ “สินีรอผมด้วย” และทันได้เห็นภรรยากำลังเดินไปที่ลิฟต์พอดี เขารีบก้าวเท้ายาว ๆ ไปหาเธอ“เสร็จงานแล้วเหรอคะ” เธอประชดด้วยความน้อยใจและขัดเคือง “คุณนภ
บริษัทแม็คแคนเลย์ดุจดาวมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของคู่แข่งหัวใจ “สวัสดีค่ะคุณเลขา ดาวมาหาคุณนภดลค่ะ” สินีเงยหน้าขึ้นจากงาน ส่งยิ้มอ่อนหวานให้ศัตรูหัวใจ “สวัสดีค่ะคุณดาว ถ้าจะมาพบท่านรองต้องไปบอกเลขาหน้าห้องของท่านนะคะ ดิฉันเป็นเลขาของท่านประธานค่ะ”“เหรอคะ ดาวก็นึกว่าใช่ เพราะเคยเห็นอยู่ในห้องด้วยกัน” “ไม่ใช่หรอกค่ะคุณดาว แต่งานบางอย่างท่านรองคงจะใช้คนอื่นไม่ได้ เพราะไม่ถูกใจเหมือนใช้ดิฉัน น่าภูมิใจมั้ยคะคุณดาวขา” เธอส่งยิ้มหวานให้ พร้อมกันนั้นก็เอื้อมมือไปเกี่ยวที่คอเสื้อลูกไม้แล้วดึงให้ต่ำลง “โอ๊ย ตัวอะไรกัดคอสินีก็ไม่รู้ คุณดาวช่วยดูให้หน่อยสิคะ” แล้วเอียงตัวเข้าไปใกล้ ๆ อย่างจงใจดุจดาวเห็นรอยแดงเป็นจ้ำตั้งแต่ที่หญิงสาวเกี่ยวคอเสื้อลงมา ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าโดนอะไร“ไปโดนอะไรมาค่ะนั่น ไม่น่าจะเป็นรอยมดกัดนะคะ มันเหมือนรอยที่พวกคุณตัวเขาเป็นกันน่ะค่ะ” แสยะปากตอบอย่างเยาะเย้ย รู้สึกสะใจที่ได้หลอกด่าอีกฝ่าย “พวกคุณตัวเขาคงไม่กล้าให้คอเป็นรอยหรอกค่ะ เพราะต้องรับหลายจ๊อบ แต่ถ้าเป็นพวกอยากแย่งผัวชาวบ้าน ฉันรักผัวเขาก็ไม่แน่ค่ะ” เธอสวนกลับทันทีพร้อมรอยยิ้มหวานเชือดเฉือน “แกคิ
“เควี่ขา น้ำผึ้งเต็มใจนะแต่คุณอย่ารุนแรงมากนะคะ” เธอรู้ว่าเขามีความต้องการ “ไม่ที่รัก ผมจะรอให้พ้นสามเดือนก่อน เพื่อลูกของเรา”“ถ้างั้นก็นอนได้แล้วค่ะ อย่ามาเล่นแบบนี้” เธอต่อว่ายิ้ม ๆ แล้วดึงให้เขานอนลงเคียงข้าง แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสบริเวณนั้นของเขาที่ตอนนี้มันตื่นตัวเต็มที่ “ที่รักอย่า ผมไม่อยากเอาเปรียบคุณ” เขาห้ามเธอให้หยุดด้วยเสียงกระเส่า เธอจึงหยุดอยู่แค่นั้นแล้วยันตัวลุกขึ้น มองหน้าเขาและมองไปที่ส่วนนั้น แล้วรูดกางเกงนอนเขาออกไปที่ปลายเท้า ก้มหน้าลงไปใช้ปลายลิ้นสัมผัสไปมาอย่างหยอกเย้า จนเขาหมดความอดกลั้น ปลดปล่อยมันออกมาเต็มปากของเธอเขาดึงเธอมากอดอย่างทะนุถนอมและจูบเธออย่างดูดดื่ม ให้เธอนอนหงายบนที่นอนแล้วจูบซุกไซ้คลอเคลียไปทั่วเรือนร่างที่ห่อหุ้มด้วยชุดนอนเนื้อบางเบาแสนเซ็กซี่ ขบเม้นดูดดื่มที่หน้าอกล้นมือจนเธอครวญคราง“เควี่ขา น้ำผึ้งเริ่มอยากให้คุณรักน้ำผึ้งบ้างแล้วค่ะ”“ได้สิครับ” แล้วค่อย ๆ ไล้เล็มต่ำลงไปจนถึงความเป็นหญิงของเธอ ซุกไซ้ปลายลิ้นลงไปที่รอยแยกฉ่ำน้ำ จนเธอเอนกายบิดไปมาด้วยความเสียวซ่าน เขาแยกขาเธอออกให้กว้างขึ้นแล้วรัวลิ้น ดูดเม้มบริเวณนั้นของเธอจนเธอตัวเกร็
“ทานเสร็จแล้วเราไปต่อกันอีกที่นะคะ เพราะว่าหุ้นส่วนของดาวอีกคนเขาอยากทราบรายละเอียดเรื่องงานด้วยน่ะค่ะ” ชายหนุ่มมองหน้าเธอแล้วนิ่งไปเหมือนใช้ความคิด “ถ้าคุณนภดลไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ ดาวจะคุยแทนคุณนภเองก็ได้ แต่อาจจะไม่ถูกใจเพื่อนดาวนัก” เธอทำหน้าเครียดนิด ๆ อย่างลำบากใจ“ก็ได้ครับ ผมขอไปโทรศัพท์สักครู่นะครับ” แล้วแยกตัวออกไป.......................นภดลเดินออกมาที่หน้าร้านแล้วโทรหาเลขาส่วนตัวทันที รอไม่นานก็มีเสียงทักทายมาตามสาย“เดชา ตอนนี้ผมออกมากินข้าวกับคุณดุจดาวนะ แต่อีกสักพักต้องไปเจอกับหุ้นส่วนของเธออีกคน แต่ผมไม่อยากไปคนเดียว เดี๋ยวผมจะส่งโลไปให้คุณ รีบตามไปให้เร็วที่สุดนะ” คุยกับเดชารู้เรื่องแล้วจึงกดหาสินี รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอรับสายช้าจนสายตัด เขากดโทรออกอีกครั้ง และเธอก็รับแทบจะทันทีในครั้งนี้ “ทำไมรับสายช้าจัง”(สินีกำลังช็อปปิ้งอยู่ค่ะ เลยไม่ได้ยิน) ความจริงเธอก็นั่งอยู่ร้านเดียวกับเขานั่นแหละ เห็นตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้าร้านและเดินออกไปจากร้าน“วันนี้ผมอาจจะกลับดึกหน่อยนะ คุณดาวเธอจะแนะนำให้รู้จักหุ้นส่วนอีกคนของเธอน่ะ ผมต้องออกไปกับเธอ” (..ค่ะ คุณไปคนเ
ห้างสรรพสินค้าณัฐวราและสินีเดินเที่ยวกันอย่างสนุกสนานไปทั่วห้าง เดินเหนื่อยก็นั่งพักดื่มน้ำบ้าง กินไอศกรีมบ้าง แต่ก็ยังไม่ได้ของสักชิ้น“สินี ฉันอยากจะซื้อชุดนอน แกช่วยฉันเลือกหน่อยนะ เอาแบบที่แกคิดว่าฉันใส่แล้วเจ้านายแกเลือดกำเดาทะลักเลยนะ” น้ำผึ้งเริ่มแผนขณะที่กำลังเดินเข้าร้าน และแล้วชุดนอนที่แสนจะยั่วใจสามีก็ถูกซื้อมาเรียบร้อยแล้วถึงเจ็ดชุด โดยงานนี้เจ้าแม่น้ำผึ้งเป็นสปอนเซอร์รูดบัตรเครดิตของสามีให้แก่เพื่อนรักโดยเฉพาะ และหวังอย่างยิ่งว่าจะถูกใจคนสั่ง“น้ำผึ้ง ถ้าแกใส่ชุดที่ฉันเลือกให้นะ รับรองว่าท่านประธานฉันหัวใจวายตายแน่” แล้วหัวเราะอย่างสนุกที่ได้แกล้งเพื่อนณัฐวราได้แต่ยิ้มขำกับคำพูดของเพื่อนรัก และชวนกันไปซื้อของใช้อื่น ๆ ต่ออีกหลายอย่าง“ท้องแกโตไวมากเลยนะน้ำผึ้ง ตอนไอ้เอท้องแรกฉันยังจำได้เลยว่าตั้งหกเดือนมั้งถึงดูออก แต่ของแกนี่แค่สามเดือนก็เริ่มดูออกแล้ว ท้องแฝดหรือเปล่า” “ไม่รู้เหมือนกัน อาทิตย์นี่แหละหมอนัดซาวด์ แต่..ไม่รู้ว่าแกจะเชื่อฉันมั้ย ฉันคิดว่าพี่วายุต้องมาเกิดเป็นลูกฉัน” แล้วเธอก็เล่าเรื่องที่เธอและเด็ก ๆ ได้เจอวายุให้กับเพื่อนฟังสินีขนลุกชัน ลูบแขนตัวเ
สินีเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนกางเกงลายการ์ตูน บนหัวโพกผ้าไว้เหมือนแขก เธอเดินไปนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหันไปมองนภดลทีนั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็กปลายเตียง “ไปอาบน้ำค่ะ จะได้รีบนอน พรุ่งนี้ต้องไปตรวจงานข้างนอกไม่ใช่เหรอคะ”เขาลุกขึ้นแต่ไม่ได้เดินเข้าห้องน้ำ กลับเดินตรงมาหาเธอ เขากอดเธอแล้วฝั่งจมูกลงบนผมที่ยังเปียกหมาด ๆ ของเธอ “ก็ผมบอกคุณแล้วว่าให้อาบพร้อมกัน คุณก็รั้นไม่เข้าเรื่อง”“คุณนี่ทะลึ่งเงียบนะ” จึงได้รางวัลเป็นจมูกโด่งที่ฝั่งลงบนแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว“อาบน้ำเสร็จเมี่อไหร่จะกลับมาทำโทษ ที่กล่าวหาว่าผัวตัวเองทะลึ่งเงียบ” เขามองเธออย่างคาดโทษ “แล้วคราวนี้ก็ตั้งใจฟังด้วยนะว่าเงียบจริงมั้ย” แล้วหญิงสาวก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อเขาเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อนอนของเธอ “ดีมาก เดี๋ยวเจอกันที่รัก” แล้วผละจากเธอไปเข้าห้องน้ำ “บ้า!” เธอต่อว่าเขาที่มาจับหน้าอกไร้บราของเธอสินีอ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ จนเห็นสามีเดินออกจากห้องน้ำจึงวางหนังสือในมือลง แล้วลุกไปหยิบชุดนอนที่เตรียมไว้ส่งให้เขา แต่เขาส่ายหน้าอย่างมีความหมายแทน ซึ่งเธอก็เข้าใจดี จึงวางมันลงที่เดิมแล้วเปลี่ยนเป็นเช็ดผมให้เข
คำพูดและรอยยิ้มของเขา ทำให้ณัฐวราหลงเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปพักใหญ่ ๆ ถ้าเป็นผู้ชายอื่นมาทำแบบนี้เธอคงร้องหึด้วยความไม่ชอบอยู่ในใจ แต่พอเป็นผู้ชายคนนี้ทำไมถึงรู้สึกดีจัง คงเป็นเพราะเขาคือสเป็กของเธอสินะ “นะครับน้ำผึ้ง” เขาย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเธอเอาแต่อ้ำอึ้ง “ค่ะ น้ำผึ้งขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“คุณป้าคะ หนูว่า...” “ให้เด็ก ๆ ตัดสินใจดีกว่านะจ๊ะ.. ว่าไงจ๊ะน้องคิม น้องวา มาอยู่กับยายกับตาแล้วก็ลุงเควี่นะลูกนะ” วาคิมหันมายิ้มให้ทุกคน เด็กชายโตพอที่เข้าใจอะไรได้แล้ว เขารู้ว่าแม่น้ำผึ้งของเขานั้นคงเหนื่อยอย่างที่คุณยายบอกจริง ๆ เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาทำอาหาร อาบน้ำแต่งตัวให้น้องสาว
เด็ก ๆ ยกมือทำความเคารพคุณตาอย่างนอบน้อม ท่านจึงอุ้มเด็กหญิงไปนั่งที่ตัก และเอาแขนอีกข้างโอบเด็กชายเอาไว้ พูดคุยถามไถ่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะปล่อยให้เด็กไปนั่งเก้าอี้เพื่อเตรียมกินข้าว “คุณคะ แล้วลูกชายเราไม่ลงมาทานด้วยกันเหรอคะ” “นั่นสิ ทำไมยังไม่ลงมานะ วรรณไปดูเขาหน่อยซิ”“ผมมาแล้วค
ภายในห้องทำงานของท่านประธานเควินกำลังยืนมองลงไปที่ถนนที่มีพนักงานบริษัทต่าง ๆ เดินข้ามไปมาพลุกพล่าน และหยุดสายตาอยู่ที่หญิงสาวคู่หนึ่ง ที่กำลังยกมือขอทางจากรถที่วิ่งสวนไปมา พร้อมกับก้มศีรษะขอบคุณ ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงรถเข็นขายผลไม้ คนหนึ่งคือเลขาหน้าห้องของบิดา ส่วนอีกคนคือคนที่วิ่งเข้ามาอยู่ในคว







