ทะลุเข้าไปในนิยายเป็นนางร้ายแพ็คคู่

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางไม่ได้ทำให้ จิรกร และ มินตรา หยุดบทสนทนาอันออกรสเกี่ยวกับนิยายเรื่องล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบไปได้เลย จิรกร สาวร่างโปร่งที่มีบุคลิกลุยๆ แววตาแฝงความฉลาดเฉลียว คีบเส้นเล็กต้มยำเข้าปากพลางพ่นลมหายใจทิ้งอย่างเสียอารมณ์

"มิน แกดูดิ นางร้ายสองคนนี้มันโง่ซ้ำโง่ซากจริงๆ มีเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน แทนที่จะเอาไปช้อปปิ้ง เที่ยวรอบโลก หรือจ้างผู้ชายหล่อๆมานั่งปรนนิบัติ กลับต้องมาแย่งผู้ชายคนเดียวจนตัวตายเนี่ยนะ คิดได้ยังไง" จิรกรบ่นอุบ

มินตรา เพื่อนสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารักแต่มีความขี้งกเป็นที่หนึ่ง พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรุนแรง 

"นั่นดิแก ในนิยายเขียนให้ แพรขวัญ กับ น่านฟ้า รักกันมากนะ เป็นเพื่อนตายกันมาตั้งแต่เด็กเหมือนพวกเราเลย แต่สุดท้ายดันมาแตกคอกันเพราะผู้ชาย แถมจุดจบคือคนหนึ่งฆ่าเพื่อน อีกคนรับผิดไม่ไหวเลยฆ่าตัวตายตาม ฉันอ่านแล้วจิตตกว่ะ"

"ถ้าเป็นฉันนะมิน" จิรกรวางตะเกียบลงแล้วทำตาวาว 

"ฉันรวยขนาดนั้น ฉันจะไปซื้อโฮสต์หล่อๆ มานั่งชื่นชม ลูบซิกแพกเล่นๆ สั่งให้ทำอะไรก็ได้ ดีกว่ามาปักใจรักใครจนต้องไปวิ่งไล่ตบตีชาวบ้านให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูล"

มินตราหัวเราะคิกคักพลางถามคำถามที่จิรกรไม่คาดคิด 

"เพื่อนรัก ถ้าสมมติว่าพวกเราหลุดเข้าไปเป็นยัยนางร้ายสองคนนั่นจริงๆ แกจะฆ่าฉันไหม?"

จิรกรเลิกคิ้วมองเพื่อนรักด้วยสายตามุ่งมั่น 

"เราจะฆ่ากันทำไมมิน เราจะไปทำตามบทบ้าบอนั่นทำไมล่ะ เงินมหาศาลขนาดนั้น ซื้อความสุขให้ตัวเองได้ไม่รู้จบดีกว่า มินตรายุคนี้รักแท้คือเงินเท่านั้น เงินเท่านั้นที่จะทำให้เรามีความสุขและอยู่รอดได้ในสังคมแบบนี้ เลิกความคิดตามหารักแท้ที่ต้องแลกด้วยชีวิตได้แล้วจ้า อะ กินลูกชิ้นซะ จะได้เลิกฟุ้งซ่าน"

จิรกรคีบลูกชิ้นลูกใหญ่จากชามตัวเองส่งเข้าปากเพื่อนสาว มินตราเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะเอ่ยเสริมอย่างนึกสนุก 

"เอ้อ สมมติว่าถ้าแกเป็นแพรขวัญ ส่วนฉันเป็นน่านฟ้า แล้วเราทะลุเข้าไปจริงๆ ฉันว่าเราสองคนต้องเสพสุขท่ามกลางกองเงินกองทองอย่างแน่นอน ใครจะสนพระเอกพระรองหน้าตายพวกนั้นกันล่ะ" มินตราเอ่ยขึ้น พร้อมทำท่าแห่งความฝันพูดขึ้นพร้อมแววตาเป็นประกาย

"พูดถูกใจก็คราวนี้มาแปะมือกัน!" จิรกรยกมือขึ้นกลางอากาศ มินตราก็ยกมือขึ้นแปะตอบทันทีด้วยความขำขัน

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงเบรกของรถยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว รถกระบะคันหนึ่งเสียหลักพุ่งตรงมายังร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางด้วยความเร็วสูง ทั้งคู่หันไปมองตามเสียง แสงไฟหน้ารถสาดส่องจนตาพร่ามัว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นเข้าสู่หัวใจ สติของทั้งคู่เลือนลางไปในพริบตาพร้อมกับเสียงระเบิดของแรงปะทะที่ดังสนั่น

......

"น่านฟ้า! จับมันไว้แน่นๆ อย่าให้มันหลุดไปได้!"

เสียงแหลมคมที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตปลุกให้สติของจิรกรฟื้นคืนมาอย่างกะทันหัน เธอรู้สึกถึงความเย็นของลมที่กรรโชกแรง และสัมผัสหยาบกระด้างของเชือกในมือ เมื่อลืมตาขึ้นภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ร้านก๋วยเตี๋ยว แต่เป็นดาดฟ้าตึกสูงเสียดฟ้า

เธอกำลังออกแรงใช้เชือกรัดคอผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ นุชนารถ ซึ่งกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเขียวคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจ ส่วนน่านฟ้าที่อยู่ข้างหลังก็กำลังล็อคแขนของเหยื่อไว้แน่น

ทันใดนั้นภาพจำในนิยายก็แล่นเข้าสู่หัวใจ แสงสีขาววาบขึ้นในหัวพร้อมกับความทรงจำของร่างที่ชื่อ แพรขวัญ จิรกรตกใจสุดขีด เธอรีบปล่อยมือจากเชือกทันทีเหมือนถูกของร้อน ร่างของนุชนารถทรุดลงกับพื้นไอโขลกเขลก

"มิน!" จิรกรในร่างของแพรขวัญตะโกนเรียกเพื่อนด้วยเสียงสั่นเครือ

มินตราในร่างของน่านฟ้าที่กำลังล็อคแขนนุชนารถอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็สะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความริษยาเปลี่ยนเป็นความมึนงงและหวาดกลัว เธอรีบปล่อยมือจากนุชนารถทันทีราวกับถูกไฟช็อต แล้ววิ่งกระหืดกระหอบมาเกาะแขนแพรขวัญไว้แน่น

จบตอนที่1