2

ไม่รู้ว่าถึงคราวเคราะห์หรือเวรกรรมที่สร้างมากันแน่ ทำให้ธวัชชัยตกอยู่ในสภาพเป็นอัมพาตครึ่งซีกช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่โชคดีหน่อยที่พูดสื่อสารได้ปกติ

            “คุณแม่ครับ ผมคงต้องอยู่กรุงเทพฯ ดูแลคุณพ่อ และบริษัทของเรา ส่วนที่ไร่ผมอาจจะลงไปดูครั้งคราว”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ที่ไร่ยังมีนายนพอยู่ทั้งคน”

“คุณแม่มาอยู่ด้วยกันนะครับ” พฤกษ์อยากให้มารดาช่วยอยู่ข้างๆ บิดา คอยให้กำลังใจท่าน

“อย่าเลย”

“แต่คุณพ่อต้องการกำลังใจจากคุณแม่นะครับ”

“พ่อแกเขาไม่ต้องการแม่หรอก อ้อ...เรื่องงานแต่งแกกับยายรัก เดี๋ยวแม่จะหาฤกษ์กับหลวงพ่อให้” สุพรรณีเฉไฉเปลี่ยนเรื่องคุย

“คุณแม่ยังมีแก่ใจจัดงานมงคลอีกหรือครับ คุณพ่อป่วยหนักขนาดนี้” พฤกษ์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ทำไมมารดาถึงได้เฉยชากับอาการป่วยของบิดาเช่นนี้

“พ่อแกฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอ”

“เรื่องแต่งงานผมอยากขอเวลา” เขาไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับใครในเวลานี้ ยิ่งเป็นปองรักด้วยแล้วไม่มีความคิดอยู่ในหัว

“นี่แกจะมาปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้ แม่ไม่ยอม อย่าเอานิสัยพ่อแกมาใช้ได้ไหม”

“ผมยังไม่ได้คุยกับปองรักเลยนะครับ” มันเป็นสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเกลียดปองรัก ชายหนุ่มคอยเน้นย้ำในใจมาตลอด

“แม่คุยกับยายรักแล้ว”

“ผมอยากให้พ่อหายดีก่อน ถึงจะแต่งงานกับปองรัก”

“หาย! แกคิดว่าพ่อแกจะหายป่วยง่ายๆ งั้นเหรอตาพฤกษ์ หมอเองก็ยังตอบไม่ได้ด้วยว่าจะมีโอกาสกลับมาเป็นปกติได้อีกหรือเปล่า หากยายรักท้องขึ้นมาล่ะ”

“เอาเป็นว่าหากปองรักท้องขึ้นมาจริงๆ ผมยินดีที่จะรับผิดชอบครับ” เขามั่นใจว่าปองรักไม่มีวันตั้งครรภ์อย่างแน่นอน

“อย่าลืมรับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วยล่ะ”

“ครับ แต่ระหว่างที่คุณพ่อป่วย ผมอยากให้ปองรักมาดูแลคุณพ่อครับ”

“ดูแลพ่อแก แต่ว่าพ่อแกเคย...” สุพรรณีก็พูดไม่ออกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน เหตุนี้ที่ทำให้นางกับสามีแตกหักเกือบหย่าขาดกัน

“คุณพ่อคงไม่สามารถลุกมาทำอะไรปองรักได้หรอกครับ”

“แล้วพยาบาลที่เราจ้างไว้ล่ะ”

“คุณพ่อรับไม่ได้กับสภาพที่เป็นอยู่ ต่อต้านการดูแล พยาบาลคนไหนก็เอาไม่อยู่ คุณแม่ครับถ้าอยากให้ปองรักแต่งงานกับผมจริงๆ ในฐานะภรรยาและลูกสะใภ้ของตระกูล เขาควรดูแลพ่อสามี” นั่นเป็นเพียงข้ออ้างหวังให้มารดาเลิกคัดค้านให้ปองรักมาดูแลบิดา

“แต่ยายรักดูแลแม่อยู่นะ”

“คุณแม่ยังมีตองนวลคอยดูแล แต่คุณพ่อไม่มีใคร ผมไว้ใจปองรัก เชื่อว่าเขาจะดูแลคุณพ่อได้” คงถึงเวลาแล้วที่ปองรักควรทำหน้าที่ลูกหนี้ที่ควรทำ ไม่ใช่ลอยชายสบายเหมือนคุณหนูอย่างทุกวันนี้

“จะเอาแบบนั้นเหรอ” สุพรรณียังลังเล เพราะรู้ว่าปองรักยังหวาดกลัวกับเหตุการณ์ในครั้งนั้นอยู่ไม่น้อยเลย

“ครับ ผมเองก็คุยกับปองรักเขาแล้ว”

2 วันก่อน

            เมื่อพฤกษ์รู้ว่ามารดามีนัดกับน้าสาว เขาจึงเข้ามาที่คอนโดฯ เพราะมีข้อตกลงจะคุยกับปองรักเพียงลำพัง หากคุยต่อหน้าท่านคงถูกขัดตั้งแต่ยังไม่พูดด้วยซ้ำ ก็ปองรักเป็นลูกรักของท่านไปแล้วนี่

“แม่เลี้ยงออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ” ปองรักเอ่ยทันทีที่ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าห้องพัก

“อืม...ฉันรู้แล้ว นั่งสิ ฉันมีเรื่องจะตกลงกับเธอ”

“ค่ะ” หญิงสาวขานรับพร้อมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

“นั่งข้างบน” เขาเอ่ยเสียงเข้ม ทำให้อีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งก่อนจะเคลื่อนกายลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม

“มีเรื่องอะไรที่จะตกลงกับฉันงั้นหรือคะ” ปองรักเอ่ยถาม เพราะพฤกษ์เอาแต่จ้องหน้าเธอ

“เธอน่าจะรู้ดีว่าเรื่องอะไร” เขาพูดพร้อมยิ้มเหยียดหยัน

“เหตุการณ์ในคืนนั้นหรือคะ”

“คุณแม่อยากให้ฉันรับผิดชอบเธอ” เขาพูดพลางมองอีกฝ่ายอย่างหยั่งเชิง

“ไม่จำเป็นเลยค่ะ คุณไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรฉันทั้งนั้น”

“แต่คุณแม่บอกว่าคุยกับเธอแล้ว”

“ใช่ค่ะ ฉันคุยกับท่านเรียบร้อยแล้ว”

“คุยแบบไหน คุณแม่ถึงเร่งจัดงานแต่งงาน ทั้งที่คุณพ่อฉันยังนอนป่วย”

“แต่ว่าฉันบอก...” หญิงสาวพูดไม่ทันจบพฤกษ์ก็พูดแทรกขึ้นมา

“เธอจะบอกว่าแม่ฉันโกหกงั้นเหรอ”

“เอ่อ...ฉัน” ปองรักถึงกับพูดไม่ออก แต่เธอยืนยันว่าปฏิเสธไปแล้ว

“เอาละเรื่องแต่งงานพักไว้ก่อน เรามาคุยเรื่องหนี้ที่ครอบครัวเธอติดไว้ก่อนดีกว่า หวังว่าเธอคงไม่ลืมหรอกนะ ว่ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร”

“ฉันรู้ตัวดีค่ะ”

“รู้ไหมตลอดเกือบสองปีที่เธอมาอยู่ที่นี่ พ่อกับแม่เลี้ยงของเธอไม่เคยส่งดอกมาใช้หนี้เลย มันคงถึงเวลาที่ฉันควรจัดการยึดคืนเสียที” พฤกษ์พูดเท่านั้น ปองรักถึงกับหมดเรี่ยวแรง