5

“คุณปู่พูดเล่นใช่ไหมคะ”

“ฉันไม่เคยพูดเล่นในเรื่องนี้” น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ผู้หญิงแบบเธอเหมาะกับตระกูลวรเวช” เหนือหงส์ยกมือปิดปากนิด ๆ ก่อนกลั้นยิ้ม

“งั้นก่อนจะไปถึงขั้นนั้น นั่งพักให้สบายใจก่อนดีไหมคะ” เธอลุกขึ้น

“นี่ร้านหนูเองค่ะ” ไม่นาน ป้ายร้าน Hidden Swan ปรากฏตรงหน้า ธนวัฒน์มองอย่างสนใจ

สำหรับเหนือหงส์แล้ว ในชีวิตประจำวันเธอก็คือคนธรรมดา มีความอ่อนโยนและมักช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ แต่ในช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจบิดาสอนให้เด็ดขาด เธอก็ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ถึงแม้จะผิดพลาดก็ต้องรับผลที่ตามมา

“ร้านของหนูเหรอ”

“ค่ะ” ภายในร้าน บรรยากาศช่างอบอุ่น สงบ ต่างจากโลกวุ่นวายภายนอกโดยสิ้นเชิง

เหนือหงส์เดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อน ทำให้ภาพลักษณ์เปลี่ยนไปทันที

“จะรับอะไรดีคะ” เธอยิ้ม ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ

“เมื่อกี้ยังต่อยคนอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นแม่ค้าแล้วเหรอ”

“ทำมาหากินค่ะ ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินสิคะ” เธอตอบเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความเป็นกันเอง ทำให้ชายชราหัวเราะเบา ๆ ไม่นาน กาแฟและขนมก็ถูกวางตรงหน้า

“ขนมของร้าน ไม่ใส่น้ำตาล ใช้วัตถุดิบธรรมชาติที่ให้ความหวานทั้งหมด และหวานน้อยด้วยค่ะ” เธอเริ่มอธิบาย

“ดีๆ เดี๋ยวนี้คนใส่ใจสุขภาพกันเยอะ”

“ใช่ค่ะ รับรองกินแล้วไม่อ้วน ไม่ทำลายสุขภาพ ส่วนกาแฟก็เป็นสูตรเพื่อสุขภาพค่ะ”

ธนวัฒน์ลองชิม ดวงตาเป็นประกาย

“อร่อย” เขาพยักหน้าช้า ๆ

“ทั้งเก่ง ทั้งดูแลสุขภาพ ทั้งมีมารยาทดี สวยฉลาด นี่แหละหลายสะใภ้ของฉัน” สายตาชายชรามองเด็กสาวอย่างพึงพอใจมากขึ้น

“ล้อเล่นอีกแล้วค่ะ” เหนือหงส์ยิ้มกว้าง

“ฉันอยากได้เธอมาเป็นหลานสะใภ้จริง ๆ นะ เอาไว้ปราบเจ้าหลานชายตัวดีของฉัน” เหนือหงส์หัวเราะเบา ๆ

“เรียกฉันว่าปู่ดีกว่า เราจะได้สนิทกัน” ชายชรายิ้มกว้างอย่างเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า

“คุณปู่ยังไม่รู้จักหนูดีเลยนะคะ”

“ไม่จำเป็น” เขาตอบทันที

“แค่รู้ว่าปู่ถูกชะตาหนูก็พอแล้ว” ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับมองหน้ากัน ไม่เคยเห็นเจ้าสัววรเวชชอบใครขนาดนี้มาก่อน

เหนือหงส์วางแก้วกาแฟลง รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่แววตาลึกลงไปนิ่งสงบ

“ถ้ามีโอกาส ค่อยคุยกันใหม่ก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยเบา ๆ ธนวัฒน์ยิ้ม

วันถัดมา...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบา ๆ

“เหมือนเดิมนะหนูหงส์” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทันที

“ธนวัฒน์ วรเวช” เดินเข้ามาในร้าน Hidden Swan อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับที่นี่เป็นบ้านหลังที่สอง

“ค่ะคุณปู่” เหนือหงส์เงยหน้าขึ้นยิ้ม

“อเมริกาโน่ไม่หวาน กับขนมอัลมอนด์ใช่ไหมคะ”

“รู้ใจปู่ที่สุด” ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงโต๊ะประจำ ไม่นานกาแฟและขนมถูกยกมาเสิร์ฟ เหนือหงส์วางจานลงอย่างเรียบร้อย

“ช่วงนี้คุณปู่มาบ่อยนะคะ”

“ก็คนมันติดใจ” เขาตอบทันที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา

“แต่วันนี้ฉันมีของจะให้ดู” เหนือหงส์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง

“อะไรคะ” ธนวัฒน์กดหน้าจอ ก่อนจะยื่นรูปหนึ่งมาให้

“หลานชายฉัน” ภาพชายหนุ่มในชุดสูทปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อคม ดวงตาคมเข้ม ท่าทางมั่นใจ แม้จะเป็นแค่รูปถ่ายแต่ก็สะดุดตาอย่างชัดเจน

“หล่อใช่ไหมล่ะ” ธนวัฒน์ยิ้มภูมิใจในตัวหลานชาย เขาอุตส่าห์ให้ลูกน้องคัดเลือกรูปที่หลานชายหล่อที่สุดเพื่อมาโปรโมทให้ว่าที่หลานสะใภ้ได้ดูล่วงหน้าก่อนเจอตัวจริง

“ปู่บอกเลยนะ หลานปู่คนนี้” เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย

“หล่อสุด ๆ” เหนือหงส์มองรูปนิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มบาง

“ก็หล่อจริงค่ะ”

“เห็นไหม!” ธนวัฒน์ตบโต๊ะเบา ๆ อย่างพอใจ

“หนูถูกใจใช่ไหมล่ะ” ชายชราหัวเราะชอบใจ เหนือหงส์ได้แต่ยิ้มเก้อๆ คนเป็นปู่หลงตัวเองนิดๆ ส่วนหลานจะหลงตัวเองประมาณไหนนะ แต่อย่างไรชายชราก็มีนิสัยน่ารักเป็นกันเอง ไม่ถือตัวอีกด้วย

“ปู่ไม่ได้อวยนะ นี่หล่อของจริง!”

“ชื่ออะไรนะคะ”

“ธารัช วรเวช” เหนือหงส์พยักหน้าเบา ๆ

“ชื่อเพราะดีค่ะ”

“ไม่ใช่แค่ชื่อเพราะนะ!” ธนวัฒน์เริ่มเข้าโหมดโฆษณาหลานชายเต็มตัว

“หล่อ รวย ฉลาด ครบทุกอย่าง!” เหนือหงส์หลุดขำเล็กน้อย

“ฟังดูดีเกินจริงนะคะ”

“จริงหมด!” ชายชรายืนยันเสียงแข็ง

“แค่ตอนนี้มันขี้เกียจนิดหน่อยเที่ยวเก่งไปบ้าง” ชายชราไอเบา ๆ

“แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา” เหนือหงส์กลั้นยิ้ม ในใจคิดเงียบ ๆ หล่อขนาดนี้ถ้ายังต้องมาหาคู่ให้ แปลว่านิสัยต้องมีอะไรแน่ ๆ แต่เธอไม่ได้พูดออกมา

“แล้วหนูหงส์ล่ะ คิดยังไง” ธนวัฒน์มองเด็กสาวอย่างคาดหวัง

“ยังไม่รู้จักเลยค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพ

“งั้นก็ต้องรู้จักสิ” ชายชรายิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

“ปู่ยกให้เลยนะ หนูอยากได้อะไรปู่จะยกให้หนูทั้งหมด ถ้าหนูยอมรับเจ้าหลานชายของปู่เป็นสามี”

  “แค่ก แค่ก แค่ก” เหนือหงส์สำลัก ก่อนจะตบอกไปมา นี่มันรุกแรงเกินเบอร์ไปแล้ว!

“คุณปู่คะ” เหนือหงส์หัวเราะเบา ๆ

“การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ เราจะมาตกลงกันแบบนี้ไม่ได้นะคะ เกิดหลานชายของคุณปู่ไม่ยอมขึ้นมา คุณปู่จะทำยังไงคะ”

“เจ้าหลานชายของปู่น่ะถึงแม้ว่ามันจะติดเล่นไปบ้าง แต่ถ้ามันเห็นหนูมันต้องชอบเหมือนที่ปู่ชอบหนูแน่ ๆ” ชายชรายังมั่นใจ

“เหรอคะ” เหนือหงส์หัวเราะเก้อ ๆ ไม่ได้ถือสาชายชรามากนัก คงอาจจะเป็นอยากให้หลานเป็นฝั่งเป็นฝาประมาณนั้นกระมัง แตกต่างจากเธอ บิดาเลี้ยงมาให้มีความคิดเป็นของตัวเองแต่เด็ก อยากทำอะไรก็ทำ ถ้าสิ่งนั้นไม่เดือดร้อนใคร เธอสามารถคิดและตัดสินใจได้เอง แม้จะผิดพลาดก็แค่รับผลของมัน ถ้ามันถูกต้องก็ไปต่อ บิดาไม่เคยซ้ำเติมหรือบีบบังคับให้เธอต้องทำตามใจของท่านเลย สำหรับเหนือหงส์แล้ว บิดาคือคนที่ดีที่สุดในชีวิต

บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย จนกระทั่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง

กรุ๊งกริ๊ง…

ทั้งสองหันไปมองโดยอัตโนมัติ เงาร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาจากแสงแดดด้านนอก เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมสองเม็ดแรก กางเกงสแลคพอดีตัว ผมเซ็ตลวก ๆ แต่ดูดีอย่างเป็นธรรมชาติ

ทุกก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ สายตาคมกวาดมองภายในร้านอย่างไม่รีบร้อน

บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดให้เงียบลงเล็กน้อย ลูกค้าบางคนเงยหน้ามอง บางคนถึงกับหยุดบทสนทนา

เขาหล่อแบบที่ไม่ต้องพยายาม และอันตรายแบบที่ไม่ต้องแสดงออก

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่กลางร้าน ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่โต๊ะของธนวัฒน์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย