เข้าสู่ระบบนับตั้งแต่วินาทีที่รามเกียรติ์ทราบข่าวจากบิดา เรื่องที่เขากำลังจะมีแม่เลี้ยง ทำให้เด็กอายุเก้าขวบสับสนในหัวใจ เริ่มต่อต้านผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของเขากับทศกัณฐ์(บิดาของรามเกียรติ์) จนกระทั่งเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เรียนจบคณะบริหารธุรกิจในสาขาที่บิดาเจาะจงเอาไว้ ในเมื่อผู้ให้กำเนิดเห็นภรรยาใหม่กับลูกสาวดีกว่าเขา จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่รามเกียรติ์ต้องแคร์อีกต่อไx “เรียนจบแต่ไม่ยอมเข้ามาทำงานที่บริษัท เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ คงสนุกมากใช่ไหมราม” น้ำเสียงห้วน ๆ ของทศกัณฐ์ดังขึ้น พลางชี้หน้าต่อว่าลูกชายอย่างเหลืออด “ก็สนุก ผมมีความสุขดี” รามเกียรติ์พูดออกมาหน้าตาเฉยไม่เดือดไม่ร้อน ประหนึ่งถ้อยคำของบิดาเป็นเพียงประโยคบอกเล่า ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ “ได้! แกต้องการท้าทายอำนาจฉันใช่ไหม หนูเมรีเรียนจบเมื่อไหร่ฉันจะยกตำแหน่งรองประธานให้กับเธอทันที ทุกวันนี้ฉันคงพึ่งพาแกไม่ได้ น้องเป็นผู้หญิงยังมีความรับผิดชอบมากกว่าแกเสียอีก” “เทิดทูนกันเข้าไป ขอให้ลูกสาวคนโปรดของคุณพ่อดูดีในสายตาแบบนี้ตลอดไปนะครับ จุ๊บ!” รามเกียรติ์แสยะยิ้มร้าย ก่อนจะส่งจูบให้กับบิดาด้วยแววตาและท่าทียียวนกวนประสาท “ไอ้ราม! ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!”
ดูเพิ่มเติมภายในผับที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุ่งพล่าน ทว่ารามเกียรติ์กลับนั่งจมปลักอยู่กับความแค้น ครอบครัวที่เคยอบอุ่นพ่อแม่ลูกผูกพัน แต่พอมารดาของเขาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ สิ่งที่ได้มากลับกายเป็นความอัปยศอดสู ชายหนุ่มไม่ยอมรับโมราไม่ว่าเธอจะทำดีกับเขามากมายเพียงใดก็ตาม ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงอยู่วันยังค่ำ
กระทั่งวันหนึ่งมีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ถักเปียสองข้างใส่ชุดกระโปรงสีชมพูโผล่เข้ามาในชีวิตของรามเกียรติ์ บิดาของเขากับโมราจูงมือเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มเดินเข้ามาในบ้าน ช่างเป็นภาพบาดตาบาดใจเด็กชายยิ่งนัก ผู้เป็นบิดาแนะนำให้เขารู้จักกับเธอ เมรีคือน้องสาวที่เขาต้องคอยปกป้องดูแล สรุปแล้วสองแม่ลูกได้ขโมยหัวใจและความรักที่บิดาเคยมีไปจากเขาโดยสิ้นเชิง
นั่นคือเหตุผลที่ทำให้รามเกียรติ์เกลียดสองแม่ลูกเข้าไส้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันญาติดีกับเธอเด็ดขาด ภายนอกเขาดูเข้มแข็งทำตัวก้าวร้าวเอาแต่ใจ แต่ความจริงแล้วเขากำลังอ่อนไหวและอ่อนแออย่างที่สุด เพียงแค่สร้างสิ่งเหล่านั้นขึ้นมาเพื่อให้คนรอบข้างเห็นว่าเขากำลังอ่อนแอแค่ไหน
“เฮ้ยไอ้ราม! มึงตั้งใจดื่มแบบนี้ เพิ่งทะเลาะกับพ่อมาใช่ไหม” เหมันต์เอ่ยถามเพื่อนรักออกมาด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ไอ้เหม มึงอย่ายุ่งกับมันดีกว่า... กูว่าท่าทางแบบนี้อกหักดังเปาะชัวว์”
“อกหักส้นตีนอะไร! มึงเงียบไปเลยนะไอ้ขุน” ขุนเดชเพื่อนสนิทอีกคนของรามเกียรติ์ ถึงกับเอนตัวหลบแทบไม่ทัน เมื่อเพื่อนรักยกเท้าขึ้นมาเตรียมถีบให้กระเด็น
“เดี๋ยวนะ! นั่นใช่ยัยน้องสาวสุดที่รักของมึงไหมว่ะ” เหมันต์มองไปเห็นเมรีกำลังเดินเข้ามาในผับกับเพื่อน ๆ ของเธอ ซึ่งมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง “ลูกสาวคนดีของพ่อมึง สงสัยจะดีแตกแล้วมั้งไอ้ราม” ขุนเดชยิ้มเยาะเย้ยหยันอีกฝ่าย แต่ก็อดชื่นชมในรูปร่างหน้าตาที่สวยงามของเมรีไม่ได้ หญิงสาวที่เรียนหนักมาทั้งปีทั้งชาติ
หลังจากผ่านการเรียนทฤษฎีพื้นฐานวิทยาศาสตร์ที่เข้มข้นมาสี่ปี พอเข้าสู่ปีที่ห้าและหกเมรีได้ฝึกปฏิบัติงานจริงในสถานประกอบการด้านยา เพื่อเตรียมสู่หมวดการทำงานตามความปรารถนาของบิดามารดา
“สงสัยวันนี้โรงงานผลิตยาที่บ้านผิดสูตร ถึงทำให้น้องสาวกูดูเป็นสาวมั่นขนาดนั้น” รามเกียรติ์ชักสีหน้าไม่พอใจ เมื่อเห็นเมรีแต่งตัวโชว์แผ่นหลัง ทั้งที่ปกติเธอเรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้
“คุณราม... วันนี้ทำไมไม่ชวนแอนล่ะคะ ถ้าไม่โทรหาเหมันต์แอนก็คงไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่” แอนนาคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่หมุนอยู่รอบตัวรามเกียรติ์ ซึ่งทำให้ใครต่อใครเข้าใจว่าคนทั้งคู่คบกัน เพราะตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาคนที่ชายหนุ่มควงออกหน้าออกตา ก็มีเพียงแค่แอนนาเท่านั้น “พักนี้คุณงานยุ่งไม่ใช่เหรอ” เขาพูดพลางหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมากระดกหมดรวดเดียว
“แหม... ไม่ว่าแอนยุ่งแค่ไหน แต่สำหรับคุณแล้วแอนพร้อมว่างเสมอนะคะ หล่อนถอยไปสิ!” แอนนาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห้วน จนทำให้สาวเสิร์ฟถอยออกอย่างไว หญิงสาวเอามือลูบไล้อกแกร่งอย่างเย้ายวนชวนให้รับรู้เจตนา ในการมาหาเขาถึงผับ
ทว่าแววตาของรามเกียรติ์กลับเหลือบมองไปทางเมรี เขาไม่เคยเห็นเธอยิ้มและหัวเราะแบบนี้มาก่อน ผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ หญิงสาวดูหล่อเหลาไม่แพ้พระเอกดังในซีรีส์ พวกเขาสนิทสนมกันถึงขนาดนั่งกระซิบพูดจาหยอกล้อ รอยยิ้มของเมรีกำลังทำให้ชายหนุ่มกำมือแน่น
ในเมื่อชีวิตนี้เขาไม่มีความสุข แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรที่จะมาพรากเอาช่วงเวลาดี ๆ ที่บิดาควรมีให้กับเขาไปครอบครอง ยิ่งนึกถึงภาพออดอ้อนของเมรีที่ทำให้บิดาค่อย ๆ ปล่อยมือจากเขา ทำให้รามเกียรติ์อยากทำลายสองแม่ลูกให้ย่อยยับไปกับตา
“เบาได้เบาค่ะ ทำไมวันนี้ต้องดื่มหนักด้วยล่ะคะ”
“ปล่อยให้มันดื่มเถอะครับคุณแอนนา เหล้าพวกนี้ทำอะไรไอ้รามไม่ได้หรอก” เหมันต์ยกมือขึ้นห้าม เมื่อเห็นแอนนากำลังดึงแก้วออกจากมือของรามเกียรติ์
“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
“แอนไปด้วยค่ะ”
“ไม่ต้อง! ผมจะแวะไปสูบบุหรี่ด้วย” น้ำเสียงห้วนบวกกับใบหน้าเคร่งขรึมทำเอาแอนนายิ้มเจื่อน ทว่าเหมันต์กับขุนเดชกลับหันไปมองตากันอย่างรู้ทัน เมื่อพวกเขาสองคนเห็นเมรีเดินไปทางห้องน้ำพอดี
นับจากนี้ไปดวงของรามเกียรติ์ทั้งสองดวง คงเปล่งประกายโดดเด่นไม่แพ้ดวงดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า เพราะพวกเธอได้รับความรักจากเขาอย่างท้น จนอุปสรรคไม่อาจขวางกั้นได้เวลาผ่านไปบรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่เริ่มคึกคักมีชีวิตชีวา กว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่า เมื่อเมรีกลับมาคืนดีกับรามเกียรติ์ จึงทำให้ทุกคนเป็นปลื้ม ซึ่งการแต่งงานของรามเกียรติ์กับโรสศิรินถูกล้มเลิกไปโดยปริยาย เพราะหล่อนใช้วิธีสกปรกหวังที่จะมัดมือชกชายหนุ่ม อีกทั้งยังกุเรื่องตั้งครรภ์มาเป็นข้อต่อรอง จนทำให้หล่อนต้องหนีออกนอกประเทศ “นี่สินะที่เขาเรียกว่าครอบครัวมันคือความฝันของพ่อเลยนะหนูเมย์ ขอบใจนะที่ยอมกลับมาพร้อมกับของขวัญอันล้ำค่า” ทศกัณฐ์พูดพลางรั้งเมขลาขึ้นมานั่งบนตักของเขา “คนที่เมย์ต้องขอบคุณในตอนนี้คือคุณฮายาโตะ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาคอยช่วยเหลือเมย์มาโดยตลอด” เมรีไม่เคยลืมพี่ชายของสามีที่คอยดูแลเธอในวันที่ไม่มีใคร “ทำไมวันนี้เราไม่ชวนเขามาทานมื้อเย็นด้วยกันล่ะ” รามเกียรติ์เองก็อยากขอบคุณเขาเหมือนกัน เรื่
“อืม... ช้าก่อนค่ะ คือเมย์...” หญิงสาวดันอกแกร่งออกห่าง ในขณะที่วงแขนของรามเกียรติ์โอบกอดเรือนกายขาวผ่อง ชนิดที่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ “ไม่ทันแล้วเมย์ พี่ขอเถอะนะ นะครับคนดี” น้ำเสียงออดอ้อนของเขากำลังจะทำให้หัวใจของเมรีละลาย ทว่าหญิงสาวก็ยังคงนึกถึงงานแต่งของอีกฝ่าย “พี่รามกำลังจะแต่งงาน อย่าทำให้เมย์ต้องรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลยนะคะ” “ใครบอกว่าพี่จะแต่งกับคุณโรสศิริน เชื่อใจพี่นะเมย์พรุ่งนี้รอฟังฝ่ายนั้นแถลงข่าวได้เลย พี่ไม่เคยเอากับใคร ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เพราะคนที่พี่แคร์มีแค่เมย์กับลูกของเราเท่านั้น” “พี่ราม... อืม อื้อ!” รามเกียรติ์ไม่รอให้เมรีได้พูดอะไรต่อ เขาก้มลงไปใช้ปลายจมูกคมเล้าโลมคอระหงไล่ลงมายังทรวงอกอวบอิ่ม ที่กำลังสวยได้รูป เสิร์ฟส่งสัมผัสวาบหวามเกินต้านทาน ซึ่งกำลังจะทำให้คนตัวเล็กใต้ร่างหลอมละลายไปกับความปรารถนาที่กำลังลุกโชน การเล้าโลมฝ
“ไอ้รามมึงรู้ไหมว่ากูเจอใคร” ขุนเดชโทรไปรายงานเพื่อนรักทันที เมื่อเขาเหลือบไปเห็นเมรี ‘ใคร! ทำไมมึงดูตื่นเต้นจัง’ น้ำเสียงของรามเกียรติ์ฟังดูคล้ายไม่ได้ใส่ใจมากนัก “คุณเมรี” ‘ฮะ! ตอนนี้มึงอยู่ไหน!’ คราวนี้น้ำเสียงของรามเกียรติ์เริ่มเปลี่ยนไป เขาดูตื่นเต้นดีใจกว่าครั้งไหน ๆ ที่ได้ยินขุนเดชเอ่ยมา “เดี๋ยวกูส่งโลไปให้” ‘อืม... โอเคกูจะรีบไป’ คำพูดของรามเกียรติ์ทำให้ขุนเดชเกิดความสงสัย เขาจะตามเมรีมาทำไมกัน ในเมื่อวันแต่งงานกำลังจะมาถึง แล้วโรสศิรินล่ะเธอจะยอมถอยง่าย ๆ เลยเหรอ ขุนเดชได้แต่คิดคนเดียวเรื่อยเปื่อย ข้างกายของเขายังคงมีสาวสวยคอยบริการเครื่องดื่ม แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ถูกใจใครสักที เขายังคงใช้ชีวิตเพล์บอยไปวัน ๆ ท่ามกลางสาวงามไม่ซ้ำหน้า เวลาผ่านไปได้สักพัก รามเกียรติ์ได้เดินตรงมายังขุนเดช ทว่าสายตาของเขากลับสอดส่องหาใครบางคน ที่หัวใจกำลังเรียกร้องเพ
“แค่นี้มันยังน้อยไป ดีแค่ไหนที่ผมไม่ทำให้พวกมันล้มละลาย” “อย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อของเมรี” “เพราะเหตุผลนี้ ผมถึงยอมละเว้นให้เขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง พวกเขาต้องขอบคุณผมด้วยซ้ำ เพราะธุรกิจที่ต่างประเทศสามารถทำเงินได้มากกว่าเมืองไทยหลายเท่า” “อืม... ช่างเถอะเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว” ทศกัณฐ์ตบไหล่ลูกชายเบา ๆ เมื่อเขาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดเรื่องเมขลายังไงดี “คุณปู่ขา.... คุณยายเรียกให้ไปกินยาก่อนอาหารค่ะ” เมขลาวิ่งเข้ามา พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใส ใบหน้าของเธอกำลังทำให้รามเกียรติ์ตกอยู่ในความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจได้ “หนูชื่ออะไรครับ” เขาย่อเข่าลงไปถาม ทั้งที่รู้ว่าหนูน้อยคือลูกสาวของเมรีชื่อเมขลา “อืม... หม่ามี้บอกว่าคนแปลกหน้าจะเรียกหนูว่าเมขลา แต่ถ้าเราสนิทกันเรียกเมษาก็ได้ค่ะ” “เมขลา... เมษา ชื่อเพราะจัง ใครเป็นคนตั้งชื่อให้หนูเหรอครับ คุณพ่อหรือคุณแม่” “อืม... หม่ามี้ค่ะ” หนูน้อยเอ่ย
เมื่อรถของรามเกียรติ์แล่นออกไป ขุนพลรีบโทรหาเหมันต์ทันทีเพราะนี่คือปรากฏการณ์ใหม่เพิ่งเกิดขึ้น ร้อยวันวันปีเมรีกับเขาแทบพูดกันไม่กี่คำ ส่วนมากจะออกไปทางทะเลาะประชดประชน ต่างฝ่ายต่างไม่มีทีท่าว่ายอมใคร ‘มึงพูดจริงเหรอว่ะ’เหมันต์แ
ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่โฟกัสมาที่ชายหนุ่ม เขากลับไม่แยแสต่อผู้คนรอบข้าง เพราะถึงยังไงคนในสังคมคงลืมลูกชายนักธุรกิจดังไปแล้ว รามเกียรติ์แทบจะไม่ปรากฏตัวในงานสังคมด้วยซ้ำ มีเพียงคนใกล้ตัวที่รู้จักเขาในนามทายาทพีราวัชระกรณ์ที่ไม่ได้เรื่อง “เอาไงดี พี่ชายเ
ในเวลานี้ทางด้านเมรีเริ่มมีอาการมึนหัว เธอจึงปฏิเสธที่จะดื่มอีกแก้ว ทว่าถูกเพื่อนในกลุ่มคะยั้นคะยอให้ดื่ม เพราะถึงยังไงเธอก็มีสารถีอย่างนายแพทย์หนุ่มคอยขับรถไปส่งถึงบ้าน “เมย์ไม่ไหวแล้วค่ะ จะเมาจนคอพับแล้วเนี่ย” หญิงสาวเริ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน นั่นคือเสน
ภายในผับที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุ่งพล่าน ทว่ารามเกียรติ์กลับนั่งจมปลักอยู่กับความแค้น ครอบครัวที่เคยอบอุ่นพ่อแม่ลูกผูกพัน แต่พอมารดาของเขาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ สิ่งที่ได้มากลับกายเป็นความอัปยศอดสู ชายหนุ่มไม่ยอมรับโมราไม่ว่าเธอจะทำดีกับเขามากมายเพียงใดก็ตาม ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงอยู่วันยังค่ำ