INICIAR SESIÓNCompartir
1
Fecha de publicación:
2026-06-16 21:12:57งานแต่งงานของดนุพลนักธุรกิจใหญ่วัยห้าสิบเก้าปี ได้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางเสียงหัวเราะแห่งความสุขของคู่บ่าวสาว แต่กลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่เป็นลูกอย่างอชิรวิชญ์เป็นอย่างมาก จะไม่ให้เขาเจ็บปวดใจได้อย่างไร ก็ในเมื่อหทัยทิพย์คือผู้หญิงลับๆ ของบิดาตนมานาน ตั้งแต่มารดายังมีชีวิตอยู่ และยังเป็นต้นเหตุทำให้มารดาเขาต้องตรอมใจตายอีกด้วย
ดนุพลตัดสินใจแต่งงานกับหทัยทิพย์อดีตคนรักหลังสูญเสียภรรยาไปเพียงไม่กี่เดือน โดยไม่คิดที่จะฟังเสียงคัดค้านของใครแม้แต่บุตรชายเพียงคนเดียวของเขาก็ตาม ต้องการเพียงทำตามคำเรียกร้องของหัวใจเท่านั้น
“อชิ แกทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย”
“จะให้ผมยืนยิ้มหน้าชื่นตาบาน รับผู้หญิงคนนี้มาแทนแม่หรือครับ ไม่มีทาง!” อชิรวิชญ์ส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปยังแม่เลี้ยง และเผื่อแผ่ไปถึงบุตรสาวของนางด้วย
“ตาอชิ” ดนุพลกดเสียงต่ำ เพราะไม่ต้องการให้ใครมาได้ยิน ในข้อโต้แย้งระหว่างตนกับบุตรชาย
“เชิญตามสบายครับ พ่อจะไปขึ้นสวรรค์หรือลงนรกที่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวกับผม” อชิรวิชญ์เดินฝ่าผู้คนไปยังด้านหลังงานเลี้ยงด้วยความคับแค้นใจ เพราะไม่สามารถทำให้งานแต่งงานในครั้งนี้ล่มลงได้
“ไอ้อชิ!”
“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณพล ทิพย์เสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณกับคุณอชิต้องบาดหมางกัน”
“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ผมต่างหากที่เลี้ยงลูกตามใจจนเกินไป”
“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ...ยายดาตามไปดูแลพี่เขาหน่อยสิ” หทัยทิพย์หันไปบอกบุตรสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากที่นางยืน
“เอ่อ...ดา”
“ไปสิยายดา”
“แต่เดี๋ยวจะถึงเวลาส่งตัวเข้าหอแล้วนะคะ ดาต้องช่วยดูแลแขก” ปุณณดาพยายามหาข้ออ้าง ยอมรับว่าไม่กล้าพอที่จะอยู่ใกล้อชิรวิชญ์เพียงลำพัง เพราะรู้ฤทธิ์เดชของอีกฝ่ายดี
“ไม่ต้องไปหรอกหนูดา ปล่อยมัน” ดนุพลบอกด้วยความโมโห
“ให้ยายดาไปอยู่เป็นเพื่อนดีแล้วค่ะ ทิพย์ไม่อยากให้คุณอชิรู้สึกเหมือนถูกทิ้ง...ไปสิยายดาไปดูพี่เขาหน่อย” หทัยทิพย์ดันร่างบุตรสาวให้เดินไปทางที่อชิรวิชญ์เดินหายออกไป
ปุณณดายืนทำใจอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอชิรวิชญ์ที่กำลังนั่งดื่มอยู่ริมสระว่ายน้ำเพียงลำพัง เธอเห็นอีกฝ่ายเทเครื่องดื่มเข้าปาก ราวกับน้ำเปล่า
“คุณอชิคะ เอ่อ...”
“มีอะไรกับฉันอีก” เสียงห้าวติดหงุดหงิดที่รู้ว่าใครเข้ามาก่อกวน
“คุณดื่มเยอะแล้วนะคะ เดี๋ยวก็เมาหรอก”
“เมาแล้วมันหนักหัวใคร พ่อแท้ๆ ฉันยังไม่สนใจเลย” ชายหนุ่มกล่าวประชดปนน้อยใจ
“สนใจสิคะ ท่านถึงฝากให้ฉันมาดูแลคุณ”
ปุณณดาจำต้องพูดปดออกไป เพราะจริงๆ แล้ว มารดาของเธอต่างหากล่ะที่ไล่มาให้ดูแลเขา
“งั้นเหรอ” อชิรวิชญ์หรี่ตามองอีกฝ่ายราวกับไม่เชื่อ
“จริงๆ ค่ะ อย่าดื่มเลยนะคะมันไม่ดีต่อสุขภาพ”
“เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงได้มาสอนฉัน อย่ามาเจ๋อ” ชายหนุ่มกล่าวจบก็คว้าขวดบรั่นดีกับแก้วเดินไปอีกฟากหนึ่งยังเรือนหลังเล็กที่มารดาเขาเคยพักอาศัยอยู่ หลังจากรับรู้ว่าบิดามีผู้หญิงอีกคน
ปุณณดายืนลังเลว่าควรตามไปหรือไม่ ก่อนจะตัดสินใจทรุดตัวนั่งอย่างเหน็ดเหนื่อยหัวใจ ใช่ว่าเธอจะเห็นด้วยกับงานแต่งงานในครั้งนี้ ถึงจะคัดค้านหัวชนฝา แล้วจะมีประโยชน์อะไร นอกจากมารดาจะไม่ฟังแล้วยังต้องมาเจ็บตัวอีกด้วย
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
ปุณณดานั่งเกร็งข้างๆ คนขับรถมาตลอดทาง ขณะเดินทางกลับจากดูงานที่เชียงใหม่พร้อมอชิรวิชญ์ด้วยความจำใจ เพราะคำขอร้องแกมวิงวอนของพ่อเลี้ยงอย่างดนุพล จนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้
“ไม่รู้จะให้มาด้วยทำไม เกะกะ” คนขับรถพึมพำอย่างหงุดหงิด
“คุณก็รู้ ว่าฉันปฏิเสธคุณพ่อของคุณไม่ได้”
ปุณณดารีบกล่าวแย้งขึ้นมา เขาเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ยังจะมาหาเรื่องกันอีก
“ปฏิเสธไม่ได้ อย่ามาเล่นละครดีกว่า อยากอยู่กับฉันสองต่อสองละสิไม่ว่า แม่เธอวางแผนจับพ่อฉันไม่พออีกหรือไง เธอกับแม่ถึงได้คิดวางแผนจับฉันเป็นผัวอีกคนน่ะ”
“หยาบคาย! ฉันไม่เคยคิดอย่างที่คุณกล่าวหาเลยสักนิด”
“ปากแข็ง แค่สายตาเวลาเธอมองฉัน มันแทบจะกลืนกินอยู่แล้ว อยากมากหรือไง” ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยออกมา ทำเอาคนฟังสะอึก
ปุณณดาเลือกที่จะเงียบแต่อีกฝ่ายกลับตีความหมายว่าเธอยอมรับในสิ่งที่พูด แต่แล้วจู่ๆ รถที่นั่งมากลับดับวูบกลางทาง
“รถเป็นอะไรน่ะคุณ”
“ฉันก็ไม่รู้” ชายหนุ่มบิดกุญแจเพื่อสตาร์ตรถ พยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งก็ไม่ติดอยู่ดี
“ทำไมรถถึงมาเสียกลางทางได้ ฝนก็ทำท่าจะตกแล้วด้วย” ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปบริเวณนอกรถ
“เพราะมีตัวซวยอย่างเธอนั่งมาด้วยไง” อชิรวิชญ์เดินลงจากรถ เปิดฝากระโปรงด้านหน้ารถเพื่อตรวจเช็กอาการว่าเสียจากตรงไหน “โธ่โว้ยมาดับอะไรตอนนี้” ชายหนุ่มสบถเสียงออกมาอย่างอารมณ์เสีย ทำเอาปุณณดาเริ่มใจคอไม่ดี
“ลงรถ”
“คะ??” ปุณณดาทำสีหน้างุนงง
“จะนั่งอยู่ในรถคนเดียวทั้งคืนก็ตามใจ” อชิรวิชญ์พูดเท่านั้น ปุณณดาก็รีบเปิดประตูลงมาจากรถทันที จากนั้นเขาจึงจัดการเข็นรถเข้าข้างทางพร้อมกับล็อกรถไว้ หากฝืนซ่อมต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะเขาไม่มีเครื่องมืออุปกรณ์การซ่อมติดรถมาด้วย และที่สำคัญฝนเหมือนกำลังตั้งเค้ามา แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ทั้งคู่ลืมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าติดมือลงมาด้วย
“เราจะไปหาโรงแรมที่ไหนล่ะคุณ” เธอมองไปทั่วบริเวณ แทบจะไม่มีรถวิ่งผ่านด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่โรงแรมเลย บ้านคนก็แทบจะไม่มีให้เห็น
“ลองหาเอาข้างหน้า จะบ่นอะไรนักหนาเนี่ย”
“นี่ๆ คุณ ฉันลืมกระเป๋าเสื้อผ้า ต้องกลับไปเอาก่อน”
Último capítulo
ร่ายรักม่านพิศวาส 12
“แรกๆ ก็เจ็บแบบนี้ ทนอีกนิดนะ” คนที่มากด้วยประสบการณ์กระซิบบอก เขาไม่เคยทนใจเย็นอะไรกับเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่ปุณณดาเขากลับไม่กล้ารุนแรงเพราะเธอบอบบางจนเขาไม่กล้าจะให้ช้ำแม้แต่จุดเดียว ทั้งที่กายแกร่งของตนจวนเจียนจะระเบิดตลอดเวลา“เจ็บ...”“กอดฉันไว้แน่นๆ ถ้าเจ็บฉันอนุญาตให้กัดไหล่ฉันได้” เขาบอกเท่านั้น อีกฝ่ายก็เอาแต่ส่ายหน้าทั้งใบหน้านองไปด้วยน้ำตา จนเขาต้องจูบซับน้ำตาอย่างไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย ก่อนจะกดศีรษะเล็กซบกับบ่าของตน“ฮื้อ...” เธอร้องอื้ออึงในลำคอด้วยความเจ็บปวด“กัดไหล่ฉัน” ในเมื่อเธอเจ็บเขาก็ควรเจ็บไปด้วยปุณณดาทนไม่ไหวจึงตัดสินใจกัดลงไปกับไหล่แกร่ง อชิรวิชญ์ก็ดันกายแกร่งเข้าไปสุดแรงพร้อมหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดกับแรงกัดของหญิงสาว และแช่นิ่งอยู่กับที่ ในขณะกายสาวตอดรัดกายแกร่งเขาอย่างรุนแรงอชิรวิชญ์เริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ เน้นๆ เป็นระยะ ขณะสองมือเรียวโอบกอดรัดร่างเขาไว้ พร้อมขยับสะโพกสวนกลับขึ้นมาตามกลไกธรรมชาติ และความต้องการเบื้องลึก“เป็นยังไง หายเจ็บ
ร่ายรักม่านพิศวาส 11
“ไง ถึงกับพูดไม่ออกเลยใช่ไหม นี่ไม่ใช่เวลาที่เรามาคุยกันเรื่องนี้” เขาพูดจบก็ก้มลงบดขยี้เรียวปากบางอย่างหนักหน่วงเร่าร้อนอีกครั้ง ขณะปุณณดาพยายามดิ้นรนผลักไส เธอไม่ได้ต้องการแบบนั้น เพียงแต่เออออกับมารดาไปเท่านั้น“ฮื้อ...ปล่อย”“อย่าดิ้น” เขากัดฟันสั่งเสียงเครียด“ปล่อยฉัน”“เธอต้องการฉัน และฉันก็ต้องการที่จะปลดปล่อย” ใช่ร่างกายเขาจวนเจียนจะระเบิดออกมาแล้ว ยิ่งได้กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นของปุณณดา ก็ยิ่งทำให้เขาควบคุมร่างกายเอาไว้ไม่อยู่“คุณเกลียดฉัน คุณทำกับฉันแบบนี้ทำไม” เขาเกลียดเธอกับแม่มาก ก็ไม่ควรมายุ่ง เพราะหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับเธอ พ่อเขาคงต้องบีบบังคับให้รับผิดชอบแน่“ฉันไม่อยากแตะต้องตัวเธอนักหรอก” ชายหนุ่มเค้นคำพูดออกมา แต่ใบหน้าคมกลับซุกไซ้ที่ซอกคอขาว คำพูดและการกระทำช่างสวนทางกันสิ้นเชิง “ก็ปล่อยสิ”“ฉันปล่อยเธอไม่ได้ งั้นฉันอา
ร่ายรักม่านพิศวาส 10
“วีก็โทร.ไม่ค่อยติดค่ะ คงติดเพื่อนใหม่” มนัสวีพูดเป็นนัยๆ “เพื่อนใหม่ ใครหรือครับ”“อีกหน่อยลิสาคงพามาให้รู้จักเองค่ะ”“มีปัญหากันหรือครับ” อชิรวิชญ์คิดว่ามนัสวีคงแอบน้อยใจอลิสาที่มีเพื่อนใหม่แทนตน ตามประสาคนเคยสนิทกัน“วีชินแล้วค่ะ มาดื่มกันดีกว่า”“ครับ” เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจ โดยไม่มีโอกาสเห็นแววตาที่พึงพอใจของมนัสวีที่แอบมองมา“พี่อชิจะกลับกรุงเทพฯ วันไหนคะ”“อืม...พรุ่งนี้พี่ว่าจะกลับแล้ว”“น่าเสียดายจัง” มนัสวีเอ่ยเสียงแผ่ว แต่เชื่อว่าค่ำนี้ผ่านไป เธอต้องรั้งเขาอยู่ด้วยทั้งอาทิตย์แน่ จนเขาปฏิเสธไม่ได้เชียว“พี่มีงานที่กรุงเทพฯ ต้องรีบกลับไปเคลียร์ ไว้มีโอกาสพี่จะพาไปเลี้ยงข้าว”“จริงๆ นะคะ ห้ามผิดสัญญา”“ครับ นี่จะสี่ทุ่มแล้วพี่คงต้องขอตัวกลับก่อน” เขาเอ่ยพร้อมมองหาปุณณดา ไม่รู้คุยโทรศัพท์วางแผนจับเขากับมารดาเสร็จหรือยัง“จะกลับแล้วหรือคะ” มนั
ร่ายรักม่านพิศวาส 9
ตลอดทั้งวันปุณณดาได้เรียนรู้งานจากอชิรวิชญ์ไม่น้อย และที่ได้รู้อีกอย่างชายหนุ่มจริงจังกับงานมากแต่ก็เป็นที่รักของลูกน้องด้วยเช่นกัน“พอไหวไหม”“คะ” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของชายหนุ่มจนไม่ทันฟัง“ฉันถามว่าเธอพอจะทำไหวไหม”“ไหวสิคะ ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่พร้อมลุยงานได้ทุกอย่าง”จากประสบการณ์หลังสูญเสียบิดาไป ทำให้เธอต้องทำงานพาร์ตไทม์เพื่อส่งตนเองเรียนจนจบ สำหรับเงินประกันที่บิดาทำทิ้งไว้ มารดาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด เธอแทบไม่มีสิทธิ์เข้าไปแตะต้องอชิรวิชญ์กลับนิ่งอึ้งไป มองหญิงสาวด้วยสายตาพิจารณาใหม่อีกครั้ง พร้อมครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธอคุยกับมารดาเรื่องที่จะจับเขาแต่งงาน จนเขาสับสนไปหมด อันไหนเรื่องจริง อันไหนอุปโลกน์ขึ้นมากันแน่ ตลอดหนึ่งสัปดาห์เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ของมารดาทีไร ปุณณดาก็ต้องสะดุ้งตกใจเสียทุกครั้ง ค่ำคืนนี้ก็เช่นกันที่เธอเดินทางมาเปิดตัวโครงก
ร่ายรักม่านพิศวาส 8
“ไม่ได้เจอหมายความว่ายังไง ก็แกไปทำงานกับเขา และไหนจะอยู่บ้านพักตากอากาศด้วยกันอีก”“ก็ใช่ แต่ดาไม่ได้ออกไปทำงานด้วย”“ทำไมล่ะ แกเป็นเลขาฯ ก็ควรตามไปสิ”“ดาตื่นมาเขาก็ออกไปแล้ว ไม่รู้จะให้ดาตามมาทำไม”“จะทำอะไรก็รีบๆ ล่ะ” ปลายสายเริ่มกังวลกลัวแผนจะไม่สำเร็จ“ทำไมล่ะคะ หรือเจ้าหนี้มาทวงเงินแล้ว”“เปล่าหรอก แม่ได้ข่าวว่าอลิสากำลังจะเดินทางกลับมาเร็วๆ นี้ แต่ไม่รู้ว่าวันไหน”“แม่...ดาอยากคุยกับคุณธวัชชัย ขอเบอร์โทรศัพท์ให้ดาหน่อยได้ไหม”“แกจะไปคุยอะไรกับเขา”“ก็คุยเรื่องขอผ่อนผันหนี้สินของพ่อไงคะ”“เขาไม่มีทางยอมแน่ แม่เคยลองคุยแล้ว” หทัยทิพย์พยายามหว่านล้อมบุตรสาว ขืนให้เบอร์โทรศัพท์ของเสี่ยธวัชชัยไปมีหวังความแตก “ถ้าแกโทรศัพท์ไปคุย เขาคงพูดโน้มน้าวให้แกยอมแต่งงานกับลูกชายเขา”“ดาแค่จะโทรศัพท์ไปขอผ่อนผันหนี้เท่านั้น เขาคงไม่บีบให้ดาแต่งงานกับลูกเขาหรอก”
ร่ายรักม่านพิศวาส 7
“ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันเห็นพี่อชิถือกระเป๋าให้ด้วย”“ก็พี่อชิเขาเป็นสุภาพบุรุษ” อลิสากล่าวแก้ ทั้งที่ในใจเริ่มสงสัยว่าอชิรวิชญ์พาสาวที่ไหนไปภูเก็ตด้วย“น่าจะไม่มีอะไรอย่างที่เธอว่าจริงๆ งั้นฉันไม่กวนล่ะ เธอสนุกต่อเถอะ”“อืม...” อลิสานิ่งเงียบไปแม้ปลายสายจะวางไปแล้ว“เป็นอะไรที่รัก” นิโคลัสหนุ่มเมืองผู้ดีที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่นอนของอลิสา ซึ่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีเพียงมนัสวีเท่านั้นที่รู้“คุณกลับไปเถอะนิค” อารมณ์วาบหวามของอลิสาหายไปตั้งแต่เรื่องอชิรวิชญ์เข้ามากวนใจ แต่อีกฝ่ายกลับเข้ามาโลมเล้าจนอลิสาครวญครางเสียงออกมายามถูกปลุกเร้าอารมณ์ ก่อนจะเตลิดลืมเรื่องของว่าที่คู่หมั้นไปชั่วขณะ เพราะมีสิ่งเร้าใจอยู่เบื้องหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนิโคลัสเกิดขึ้นเมื่องานวันเกิดปีที่แล้ว จากเด็กสาวเรียบร้อยในอดีตกลับกลายเป็นสาวร้อนรักยามอยู่กับชายหนุ่มที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่นอนภูเก็ต&nbs
También te puede gustar
เศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.9K vistasเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน86.9K vistasOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat91.8K vistasบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์305.0K vistasพันธะรักต้องห้าม
Happy Better104 vistasของเล่นหมอเถื่อน(nc35+)
ณิการ์776 vistasอาญาร้ายพิศวาสหวาม
ปลายทางฝัน20 vistasรวมเรื่องเร่า(ร้อน) เร้าอารมณ์
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร794 vistas
