บทที่ 7

ทำไมสกายถึงยอมตกลงง่ายๆ

เขามีแผนอะไรซ่อนอยู่ หรือแค่ถูกแม่บังคับเหมือนกัน คำถามพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวจนสมองประท้วง

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน ไอรินสะดุ้งสุดตัว เผลอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก

และในวินาทีถัดมา สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็เกิดขึ้น

พรึบ...

แสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงดับวูบลง เครื่องปรับอากาศหยุดทำงาน ทิ้งให้ทั้งห้องจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดและเงียบสงัดภายในเสี้ยววินาที มีเพียงเสียงฝนสาดกระหน่ำอยู่ด้านนอก

ลมหายใจของไอรินสะดุ้งเฮือก

อากาศในห้องที่เคยกว้างขวางจู่ๆ ก็เหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ผนังทั้งสี่ด้านราวกับกำลังขยับบีบแคบเข้ามาหาตัว ความมืดมิดโรยตัวโอบรัดรอบกายจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง

‘ปล่อยนะ! ฉันกลัวแล้ว ปล่อยฉันออกไป!’

เสียงเด็กร้องไห้สะอึกสะอื้นดังแว่วขึ้นมาในหัว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะและเสียงล็อกกุญแจประตูดัง ‘กริ๊ก’ จากด้านนอก

ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกขังไว้ในห้องเก็บของท้ายหมู่บ้านพักคนงานฉายชัดขึ้นมาซ้อนทับกับความมืดตรงหน้า

ไอรินยกมือขึ้นกุมหน้าอกซ้าย หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเจ็บซี่โครง ลมหายใจเริ่มขาดห้วงและติดขัด อาการแพนิกที่พยายามควบคุมมาตลอดกำลังกำเริบขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ไม่... ไม่เอา” เธอละล่ำละลักเสียงสั่น เหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมเต็มกรอบหน้าและแผ่นหลัง

นิ้วเรียวสั่นระริกสะเปะสะปะไปบนโต๊ะหัวเตียงเพื่อหาโทรศัพท์มือถือ มือของเธอปัดไปโดนแก้วน้ำจนมันตกลงแตกกระจายบนพื้น แต่เธอไม่มีเวลาสนใจ ไอรินควานหาจนเจอตัวเครื่องสี่เหลี่ยม นิ้วที่สั่นจนควบคุมแทบไม่ได้กดเปิดหน้าจอ

แสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์บาดตา แต่ก็เป็นเพียงแสงเดียวที่ช่วยต่อลมหายใจ

สัญลักษณ์ขีดสัญญาณโทรศัพท์ลดลงเหลือน้อยนิดจากผลกระทบของพายุ สัญญาณอินเทอร์เน็ตก็หมุนค้าง ไอรินกดเข้าไปที่หน้ารายชื่อผู้ติดต่อ

สมองที่กำลังตื่นตระหนกพยายามประมวลผลว่าจะโทรหาใคร

แม่? ไม่... แม่เกลียดความอ่อนแอของเธอที่สุด โทรไปก็โดนด่าว่าทำตัวงี่เง่า นิชา? เวลานี้เพื่อนสนิทของเธอคงกินยานอนหลับไปแล้ว

สายตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ชื่อซึ่งถูกตั้งไว้เป็นเบอร์ฉุกเฉิน

‘ไอ้บ้าสกาย’

ความโกรธที่ทะเลาะกันเมื่อตอนบ่ายยังคุกรุ่น แต่ความกลัวที่กำลังบีบรัดคอหอยมีอานุภาพรุนแรงกว่า ไอรินกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด กลั้นใจกดโทรออกไปที่เบอร์นั้น

เสียงรอสายดังขึ้นเพียงแค่ ‘ตื๊ด’ เดียว

(ไอริน?)

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคนปลายสายดังขึ้นทันที ราวกับเขากำลังถือโทรศัพท์รออยู่แล้ว

“สะ... สกาย” เสียงของเธอสั่นพร่าและแหบแห้ง หลุดรอดผ่านไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก “ไฟ... ไฟดับ”

ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนที่น้ำเสียงนิ่งๆ นั้นจะเปลี่ยนเป็นเข้มงวดและเร่งร้อนขึ้นมาทันที

(อยู่ตรงไหนของห้อง)

“เตียง... บนเตียง” ไอรินหอบหายใจแรง มืออีกข้างกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนข้อขาว น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม

(เปิดแฟลชมือถือไว้ ห้ามวางสาย ฉันกำลังไป)

“รีบมา... กะ... กลัว” เธอเผลอสะอื้นออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ คำว่าศักดิ์ศรีถูกโยนทิ้งไปหมดสิ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่กลืนกินจิตวิญญาณ

(ห้านาที รอก่อน)

เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเปิดประตูดังแทรกเข้ามาในสาย บ่งบอกว่าเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว สกายไม่ได้พูดอะไรต่อ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของเขาที่ดังผ่านลำโพงโทรศัพท์มาให้ได้ยิน

ไอรินขดตัวคู้เข่าชิดอก ซุกหน้าลงกับหัวเข่า แสงแฟลชจากหลังโทรศัพท์มือถือส่องสว่างเป็นวงแคบๆ บนฝ้าเพดาน ไม่ได้ช่วยให้ความกลัวลดลงเลยสักนิด เธอหลับตาแน่น พยายามโฟกัสที่เสียงเครื่องยนต์รถที่ดังลอดมาทางปลายสาย

เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าทรมาน อาการหายใจไม่ออกเริ่มรุนแรงขึ้นจนเธอต้องอ้าปากฮุบอากาศเหมือนปลาขาดน้ำ

เปรี้ยง!

ฟ้าร้องดังขึ้นอีกระลอก ไอรินสะดุ้งสุดตัว มือที่จับโทรศัพท์อยู่สั่นจนเผลอทำร่วงหล่นลงพื้น แสงแฟลชกลิ้งหล่นลงไปใต้เตียง ทิ้งให้เธอกลับมาจมอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง

“สกาย...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว พยายามขยับตัวถอยร่นไปจนแผ่นหลังชิดกับหัวเตียง

ความกลัวพุ่งขึ้นขีดสุดจนหูอื้ออึง เธอไม่ได้ยินเสียงฝน ไม่ได้ยินเสียงพายุ มีเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวและแรงจนแทบระเบิด

ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลจากหน้าห้องดังขึ้น ไอรินเบิกตากว้าง ทว่าในความมืดเธอไม่เห็นอะไรเลย

เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกระแทกพื้นไม้ลามิเนตตรงดิ่งเข้ามาที่ห้องนอนโดยไม่มีการหยุดลังเล

ปัง!

ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง แสงสว่างจากไฟฉายโทรศัพท์มือถือสาดส่องเข้ามาในห้อง กวาดกราดไปรอบๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่มุมเตียง

“ไอริน!”

เสียงทุ้มตะโกนเรียกชื่อเธอ ร่างสูงใหญ่ของสกายพุ่งพรวดเข้ามาประชิดขอบเตียง เขาทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนฟูกโดยไม่สนใจว่าไฟฉายจะส่องไปทิศทางไหน ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าบนพื้นพรมข้างเตียง

ไอรินสะดุ้งหนีแสงไฟ แต่เมื่อรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกับกลิ่นอายฝนชื้นๆ ร่างกายที่สั่นเทาของเธอก็หยุดชะงัก

สกายไม่รอให้เธอตั้งสติ เขายืดตัวขึ้น คว้าแขนทั้งสองข้างของเธอแล้วดึงรั้งร่างเล็กที่ขดตัวแน่นเข้ามากอดจมอก