บทที่ 5

“พอได้แล้วไอริน! จะแตะหรือไม่แตะ มันก็ไม่ต่างกันแล้วในสายตาคนอื่น” แม่ของเธอจัดการรวบกระดาษบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้า “ในเมื่อเรื่องมันบานปลายขนาดนี้ ทางออกเดียวที่จะรักษาหน้าตาของทั้งสองครอบครัว และผลประโยชน์ทางธุรกิจที่เราเพิ่งเซ็นสัญญาร่วมทุนกันไป... คือแกสองคนต้องหมั้นกัน”

“หมั้น!” ไอรินร้องลั่น ลุกพรวดขึ้นยืนทันที “ไม่มีทาง! รินไม่หมั้น! ให้ตายยังไงรินก็ไม่หมั้นกับไอ้บ้านี่เด็ดขาด แม่จะบ้าไปแล้วเหรอคะ รินเพิ่งอยู่ปีสามนะ!”

“ปีสามแล้วยังไง การหมั้นมันไปหนักหัวสมองส่วนไหนของการเรียนของแก”

“แต่รินไม่ได้รักเขา! เราเกลียดกัน แม่ก็รู้!”

“ความรักมันไม่ได้ช่วยพยุงบริษัทเราหรอกนะไอริน เงินกับชื่อเสียงต่างหากที่ทำให้เราอยู่รอดในวงการนี้ได้” คุณศจีกดเสียงต่ำลง แววตาเด็ดขาด “ฉันคุยกับคุณหญิงศิริพรเรียบร้อยแล้ว งานหมั้นจะจัดขึ้นภายในอาทิตย์หน้า เป็นงานปิดเชิญเฉพาะญาติและสื่อบางสำนักเพื่อกลบข่าวฉาวของแก”

ไอรินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอหันไปมองคุณหญิงศิริพร หวังพึ่งความเมตตา “คุณป้าคะ คุณป้าก็รู้ว่าสกายไม่ได้คิดอะไรกับริน ปล่อยให้รินหมั้นกับสกายไป เขาก็อึดอัดเปล่าๆ ใช่ไหมคะ”

คุณหญิงศิริพรยิ้มบางๆ หยิบถ้วยชาขึ้นจิบ “ป้าเคารพการตัดสินใจของสกายจ้ะ ถ้าสกายบอกว่าไม่ ป้าก็จะพยายามหาทางออกอื่นให้”

คำตอบนั้นเหมือนเป็นแสงสว่างปลายอุโมงค์ ไอรินหันขวับไปหาคนตัวโตที่ยังคงนั่งกอดอกพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ

“นายได้ยินแล้วใช่ไหมสกาย ปฏิเสธไปสิ! บอกแม่นายไปว่านายไม่อยากหมั้นกับฉัน นายเกลียดฉันจะตายอยู่แล้ว นายไม่มีทางยอมโดนจับคลุมถุงชนหรอก ใช่ไหม!” เธอเร่งเร้า คาดคั้นเอาคำตอบจากเขา

ผู้ชายที่รักอิสระ รักความเป็นส่วนตัว และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างศิวัช ไม่มีทางยอมรับการถูกมัดมือชกแบบนี้แน่นอน เธอเชื่ออย่างนั้น

สกายลดแขนลง เขามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกและเว้าวอนของไอรินอยู่ครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวด้วยประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะหันไปมองผู้ใหญ่ทั้งสอง

“เรื่องที่เกิดขึ้น ผมมีส่วนผิดที่ดูแลไอรินไม่ดีพอจนทำให้ภาพหลุดออกไป” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ มั่นคง และชัดเจนทุกถ้อยคำ “ผมรับผิดชอบเองครับ”

ความเงียบทิ้งตัวลงมาปกคลุมห้องรับแขกทันที

ไอรินยืนเบิกตาค้าง หูอื้ออึงไปชั่วขณะ เธอเหมือนได้ยินเสียงเส้นด้ายที่ยึดเหนี่ยวความหวังสุดท้ายของตัวเองขาดผึงลงตรงหน้า

“นะ... นายว่าไงนะ” เธอเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก “รับผิดชอบ? รับผิดชอบบ้าอะไร!”

“ก็ทำตามที่ผู้ใหญ่ตกลง” สกายตอบสั้นๆ โดยไม่มองหน้าเธอ

“นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอสกาย! นายจะมายอมรับง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง นายโดนแม่บังคับใช่ไหมฮะ! กลัวโดนตัดบัตรเครดิตหรือไงถึงได้ยอมขายวิญญาณแบบนี้!” ไอรินโวยวายสติแตก เธอไม่เข้าใจพฤติกรรมของเขาเลยสักนิด

“หยุดก้าวร้าวเดี๋ยวนี้ไอริน!” คุณศจีตวาดลั่น “น้องสกายเขามีความเป็นผู้ใหญ่ รู้จักรับผิดชอบ ผิดกับแกที่เอาแต่โวยวายเหมือนเด็กไม่รู้จักโต”

“รินไม่ยอม! รินจะย้ายออกจากคอนโด รินจะหนี!”

“ก็เอาสิ” แม่ของเธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ย้ายออกไปเลย แล้วฉันจะระงับบัตรเครดิตทุกใบของแก ยึดรถ ยึดคอนโด และตัดเงินเดือนแกทั้งหมด อยากรู้เหมือนกันว่าคุณหนูอย่างแกจะเอาตัวรอดได้สักกี่วัน”

ไอรินสะอึก คำขู่ของแม่ไม่ใช่แค่คำขู่ลอยๆ คุณศจีเป็นคนพูดจริงทำจริงเสมอ ถ้าแม่ตัดหางปล่อยวัด เธอที่ยังเรียนไม่จบและต้องใช้เงินทำโปรเจกต์มหาศาลแทบจะไม่มีทางไปต่อได้เลย

“แม่...” น้ำเสียงของเธออ่อนลง เจือไปด้วยความผิดหวัง “ทำไมแม่ต้องบังคับรินขนาดนี้ รินเป็นลูกแม่นะ”

“เพราะแกเป็นลูกไง ฉันถึงต้องจัดการให้แกได้สิ่งที่ดีที่สุด” คุณศจีตัดบทอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คุณหญิงศิริพร

คุณหญิงศิริพรยิ้มรับ เอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าสกาย

“สวมให้หมั้นหมายกันไว้ก่อน วันงานจะได้ไม่ฉุกละหุก”

สกายหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมา เปิดฝาออกเผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดเดี่ยวดีไซน์เรียบหรู แต่ขนาดของมันใหญ่พอที่จะกระแทกตาคนมองให้รู้ถึงฐานะคนให้

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันมาหาไอรินที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ

“ยื่นมือมา” เขาสั่งเสียงเรียบ

“ไม่” ไอรินก้าวถอยหลัง ซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ซ้อนสายตาแข็งกร้าวสู้กับเขา “ฉันไม่ใส่”

“อย่าดื้อ ไอริน”

“ฉันบอกว่าไม่!”

สกายถอนหายใจแผ่วเบา สันกรามขบกันจนนูนเป็นสัน เขาก้าวประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ความว่องไวของเขาทำให้ไอรินหนีไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือซ้ายของเธอ แล้วดึงออกมาด้านหน้า