คุณพ่อ(4)

"คุณพ่อ"

"พ่อ?" อวัศย์ถึงกับหลุดพูดทวนคำอย่างงงงวย สบตาเด็กน้อยที่ยืนมองเขาตาแป๋ว

พ่อ?  เขาไปมีลูกตอนไหน

"นี่คุณลุงของพะแพงเองใบข้าว" ร่างสูงกะพริบตาปริบๆ งุนงงเมื่อหลานสาวตัวน้อยของเขาวิ่งมาสมทบ อธิบายเพื่อนที่ยืนข้างๆ เสียงเจื้อยแจ้ว "สวัสดีค่ะคุณลุงหมอก"

"สวัสดีค่ะพะแพงแล้วนี่...ใบข้าวใช่ไหม เป็นเพื่อนพะแพงเหรอคะ" เด็กผู้หญิงตัวน้อยยืนมองเขาตาแป๋ว ในแววตามีทั้งความมึนงง กลัว และสงสัย

"สวัสดีค่ะคุณลุง" ก่อนจะยกมือทำความเคราพเหมือนที่คุณแม่และคุณครูเคยสอนมา

"สวัสดีครับ หนูอยู่บ้านข้างๆ เหรอคะ" เมื่อเห็นท่าทางใบข้าวเริ่มคลายความหวาดกลัวจึงจับมือทั้งหลานตนเองและเพื่อนของหลานคนละข้าง จูงมือกันเดินเข้าบ้าน

"ค่ะ"

"ใบข้าวอยู่ข้างๆ บ้านแล้วก็เป็นเพื่อนพะแพงด้วยค่ะ ใบข้าวเรียนเก่งมากพะแพงชอบให้ใบข้าวสอนภาษาจีน" หลานสาวตัวน้อยอวดเพื่อนเสียงเจื้อยแจ้ว

"พะแพงก็เก่งนับเลขค่ะคุณลุง" ใบข้าวรีบบอกคุณลุงของเพื่อนเหมือนกันว่าเพื่อนตนเองก็เก่งไม่แพ้กัน

อวัศย์ยกยิ้มหัวเราะน้อยๆ เมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนแข่งกันพูดแข่งกันเล่าเรื่อง เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในบ้านเห็นวีรยุทธ์นั่งทำงานอยู่ตรงห้องนั่งเล่น จึงเอ่ยถามถึงคนที่ทำให้เขาต้องรีบกลับมาบ้านเย็นนี้

"โอมคุณแม่ล่ะ เป็นไงบ้าง" 

"คุณแม่..เป็นอะไรนะครับ?"

"ก็พระพายโทรมาบอกคุณแม่หน้ามืดไม่ใช่เหรอ พี่บอกให้ไปเจอกันที่โรงพยาบาลก็ไม่ยอม บอกจะให้พี่กลับมาตรวจที่บ้านให้ได้"

"เอ่อ.." เมื่อเห็นแววตาว่างเปล่าของน้องเขย อวัสย์ถึงกลับกลอกตามองบนทันที

สงสัยงานนี้จะโดนคุณนายแม่กับน้องสาวต้มอีกแล้ว

"หมอกมาแล้วเหรอลูก" เสียงหวานเอ่ยเรียกเขาทันทีเมื่อเดินพ้นเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยท่าทางปกติไม่มีอาการเจ็บไข้ได้ป่วยอย่างที่เขาคิด

"ไหนพายบอกแม่หน้ามืดไม่สบายไงครับ" อวัศย์ถามเสียงเข้มหรี่ตาจับผิด

"โอ๊ยยย ยัยพายกระต่ายตื่นตูมแม่แค่เวียนหัวอากาศร้อน นี่พอเข้ามาเปิดแอร์นั่งพักปุ๊บก็หายเลย ดูสิมีแรงทำกับข้าวของโปรดเราด้วย" คนเป็นแม่ยกยิ้มกว้าง อวดอาหารที่ถือมาให้ลูกชายดู

"คุณป้าคะอันนี้วางตรงหนะ.." เสียงหวานคุ้นหูส่งผลให้ร่างสูงละความสนใจจากมารดามองเลยไปด้านหลังทันที ก่อนจะนิ่งอึ้งด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนที่เดินออกมาจากในครัวบ้านตนเอง

"คุณ!/ใบชา!"

ทั้งสองคนงงงันไปครู่ใหญ่ กว่าจะได้สติก็เพราะคุณนายรัชนีเป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบ

"นี่รู้จักกันด้วยเหรอ" รัชนีถามอย่างแปลกใจ ลึกๆ ภายในอกใจเต้นไม่น้อยเมื่อทั้งสองคนเคยรู้จักกันมาก่อน แผนที่วางไว้มากมายให้ทั้งสองทำความรู้จักกันถูกพับไปทันทีเมื่อดูทั้งคู่น่าจะรู้จักกันอยู่แล้ว

"ก็..ค่ะ คือลูกศิษย์ที่โรงเรียนที่เกิดอุบัติเหตุรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลที่คุณหมอกอยู่ค่ะ" ใบชาเลือกที่จะอธิบายกว้างๆ ให้ดูรู้จักกันน้อยที่สุด

"คุณแม่คะ คุณลุงเหมือนรูป..." เสียงเจื้อยแจ้วขาดหายไปทันทีเมื่อคนเป็นแม่เอื้อมมือไปปิดปากลูกสาวกระซิบกระซาบเสียงเบา ก่อนเด็กตัวน้อยจะพยักหน้ารับตาแป๋ว

"แม่?" อวัศย์ตกใจหน้ากว่าเดิม เขามองสลับซ้ายทีขวาทีระหว่างคนแม่และคนลูก

"ใช่จ้ะ นี่หนูใบชากับน้องใบข้าวที่มาอยู่ข้างบ้านเราไง" รัชนีเริ่มอธิบายเมื่อเห็นท่าทีงุนงงของลูกชาย แต่กลับต้องแปลกใจเมื่อลูกชายตนเองช็อกหนักกว่าเดิม

ใบชา ใบข้าว ลูก แม่เลี้ยงเดี่ยว? ใบข้าวอายุเท่าพะแพง นั่นก็พอๆ กับเรื่องคืนนั้น นี่มันอะไรวะเนี่ย!!

ความคิดในหัวของเขาตีกันมั่วไปหมด อยู่ๆ กลับบ้านมาเจอคนตรงหน้าก็แปลกใจแล้ว นี่ดันมาอยู่ข้างบ้าน แถมเธอยังมีลูกแล้ว 

ถ้าคิดย้อนดูแล้วหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น ใบข้าวก็อาจจะเป็น...

"พี่หมอกกลับมาแล้วเหรอคะ" พระพายเดินเข้ามาสมทบเป็นคนสุดท้าย เอ่ยถามคนเป็นพี่ชายเสียงอ่อย "คือเมื่อบ่ายคุณแม่หน้ามืดแล้ว...อ้าว! พี่หมอก" หญิงสาวยังไม่ทันได้อธิบายต้องร้องอุทานอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ พี่ชายตนเองเดินปรี่เข้ามาหาใบชาด้วยใบหน้าบึ้งตึง

"คุณ!! อะไรเนี่ย"

"มาคุยกับผม" เขาเอ่ยเสียงเข้มฉุดร่างบางให้ออกเดินตาม

"ปล่อยนะคุณ!"

"ถ้าไม่ไปคุยกับผมตอนนี้ ผมจะบอกคุณแม่ให้หมดเลยว่าเมื่อห้าปีก่อนเกิดอะไรขึ้น!" เขากระซิบบอกเธอเสียงเครียด ปภาวรินทร์เบิกตากว้างตกใจเมื่อเขาเอาเรื่องนั้นมาขู่ หันไปค้อมศีรษะขอตัวกับคุณป้าและพระพายที่ยืนมองมาอย่างมึนงง ก่อนจะหันไปบอกให้ลูกสาวตนเองอยู่เล่นกับพระแพงไปก่อน

"อธิบายมา" คนตัวสูงเอ่ยเสียงเรียบท่าทางจริงจังเมื่อพาเธอมายังสวนหลังบ้านจุดลับตาคน

"คุณเป็นคนลากฉันออกมา แล้วยังมาบอกให้อธิบายเนี่ยนะ?" ปภาวรินทร์ถามกลับอย่างคับข้องใจ เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย!

"ใบข้าวเป็นลูกผมใช่ไหม?"

"ไม่ใช่!" เธอตอบกลับทันทีเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นไม่สบตาเขา

"จะไม่ใช่ได้ยังไง? ถ้าดูจากอายุใบข้าวกับเรื่องคืนนั้นยังไงก็เป็นลูกผม" อวัศย์ไม่ยอมแพ้อธิบายหลักเหตุและผล

"ไม่ใช่ ใบข้าวไม่ใช่ลูกคุณ" เธอยังยืนยันเสียงหนักแน่น

"แค่ยอมรับมามันจะเป็นอะไรใบชา!"

"ก็จะให้ยอมรับอะไร บอกแล้วไงว่าไม่ใช่!" ปภาวรินทร์หลุดโมโหบ้างเมื่อเขายังดึงดันไม่หยุด

"โอเค ผมขอโทษที่ไม่ได้ตามหาคุณ ทั้งๆ ที่รู้ว่าคืนนั้นผมเป็นคนแรก แล้วไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าป้องกันดีรึเปล่า" เขายกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้ "แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้วผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างทั้งเรื่องคุณและเรื่องลูก ผมขอโทษที่ปล่อยให้คุณเลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอด ต่อไปผมจะทำหน้าที่พ่อเอง"

รับผิดชอบ? หน้าที่พ่อ? แค่นั้นเหรอสิ่งที่เขาเอ่ยถึง ปภาวรินทร์หลับตาลงสูดหายใจช้าๆ ก่อนจะตอบเสียงหนักแน่นอีกครั้ง

"ใบข้าวไม่ใช่ลูกคุณ!"

"ใบชา! จะไม่ใช่ได้ยังไง ดูจากระยะเวลาแล้วเป็นลูกผมชัดๆ คุณพูดความจริงมา"

"ดูคุณอยากจะมีลูกให้ได้เลยนะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ อีกอย่างหลังจากคืนนั้นคุณไม่คิดว่าฉันจะไปมีคนอื่นรึไง บางทีคืนต่อไปฉันอาจจะไปมั่วเลยก็ได้!" เมื่อเห็นเขาเอาแต่คาดคั้นไม่หยุด เธอจึงหลุดตวาดกลับ ก่อนจะนิ่งอึ้งไปเมื่อเขาจ้องมองเธอนิ่งแววตาดำมืดน่ากลัว

"สรุปคืนนั้นเป็นคุณจริงๆ ใช่ไหม?"

"มะ..ไม่ใช่" ปภาวรินทร์ยังคงปฏิเสธถอนสายตาหนีไปทางอื่น เมื่อรู้สึกตัวว่าเผลอพูดอะไรไป

"ถ้างั้นผมขอพิสูจน์" เมื่อเขาพูดจบก็เดินปรี่เข้ามาประชิดตัวเธอทันที 

"พะ..พิสูจน์อะไร!" ใบชาพยายามเสียงแข็งใส่ แต่รู้สึกได้ว่าเสียงกลับสั่นมากกว่า

"ตรงนี้" เขาชี้ไปยังบริเวณสีข้างด้านขวาของเธอ "ตรงนี้มีรอยสักไม่ใช่รึไง"

"ไม่มี!"

"มี..รูปหมอก"