หมอกหรือควัน (2)

ถ้าบอกว่าเธอกำลังหลงมัวเมาก็คงจะไม่ผิด เขาพาเธอขึ้นมานอนอยู่บนเตียงกว้างตอนไหนเธอยังแทบไม่มีสติรับรู้ ในเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาไล่พรมฝากฝังร่องรอยทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่า  แทนที่เธอจะปฏิเสธ แต่สัมผัสโอ้โลมทั่วกายส่งผลให้อารมณ์ถูกปลุกเร้าให้พุ่งทะยาน อุณหภูมิในร่างไต่ระดับขึ้นตามแรงกระตุ้นจนรู้สึกวูบวาบขึ้นสมอง ไม่ว่าจะเป็นปลายนิ้วหรือลิ้นที่ลากผ่านเรือนร่าง ตรงจุดนั้นก็ร้อนผ่าวคล้ายจะมีไฟลุก

"อื้อ" แม้จะพยายามกลั้นเสียงแต่มันก็เผลอหลุดออกมาง่ายๆ เพียงปลายนิ้วร้อนปัดผ่านใจกลางสาว

"อยากรึยัง" เสียงแหบพร่ากระซิบอยู่ข้างใบหู ในขณะที่มือร้อนเคล้นคลึงยอดอกสีหวานเรียกให้ร่างกายเธอสะดุ้งรับสัมผัส

"คะ..คุณ อื้ออ" คนใต้ร่างส่งเสียงครางดังระงมอยู่บนเตียงเมื่อลิ้นร้อนสัมผัสแตะยอดอกสีเชอร์รี่ ก่อนจะดึงดูดหนักๆ สลับเบา จนแผ่นหลังเธอยกลอย ก่อนที่ลิ้นร้อนเคลื่อนไปตามผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่สั่นน้อยๆ เขาเคลื่อนต่ำลงไปตามสีข้างก่อนจะสะดุดกึกเพ่งมองลายเส้นยาวๆ คล้ายควันจางๆ ลายเส้นฉวัดเฉวียนซ้อนทับกันฟุ้งๆ เป็นภาพหน้ามอง 

"คุณสักอะไร ควันเหรอ?" เขาถามเสียงเบา ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแนวยาวของสีข้างคล้ายละเมอ มันทั้งสวย ดูลึกลับ และมีเสน่ห์

"หมอก" เขาเงยหน้าสบตาเมื่อเธอเอ่ยจบ แล้วก้มลงมองจุดเดิมสักพัก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะจูบซับตามลายเส้นอีกครั้ง เธอเผลอจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เมื่อมือขวาของเขาเคลื่อนต่ำไปยังส่วนฉ่ำเยิ้มด้านล่าง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปยังส่วนสงวนที่เปียกชื้น ปลายนิ้วแทรกไปยังรอยแยกจนเธอเผลอยกสะโพกตอบรับโดยไม่รู้ตัว 

เสียงครางหวานๆ บวกกับช่องทางร้อนผ่าวที่ดูดรั้งเหมือนจะยั่วเย้าสิ่งที่สอดเข้ามาพานให้ร่างกายเขาตื่นตัวยิ่งขึ้น คลื่นความร้อนพลุ่งพล่านมาจากแก่นกลางร่างกาย

"เอาไว้รอบหน้าจะชดเชยให้นะ" อวัศย์ผละตัวออกถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ความเป็นชายแข็งตัวราวกับเลือดทั้งหมดไหลไปรวมกันอยู่ตรงนั้น เขาใช้ริมฝีปากฉีกซองถุงยางอย่างรีบเร่งและสวมใส่ด้วยความชำนาญ ก่อนจะกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้งสบตาเธอที่มองมาด้วยแววตาตื่นๆ 

"ขอโทษทีเร็วไปใช่ไหม" เขาเอ่ยขอโทษเสียงเครียดเมื่อรู้สึกได้ว่าวันนี้ตนเองดูจะใจร้อนเป็นพิเศษ ถึงแม้เธอจะรับงานแบบนี้แต่เขาก็ไม่อยากให้ประสบการณ์ที่ไม่ดีกับเธอ

"หมอหมอก" อวัศย์เลิกคิ้วสูงมองคนใต้ร่างที่เอ่ยเรียกชื่อเขาแบบที่ยังไม่มีใครเคยเรียก ก็เขายังไม่ทันเรียนจบเลยนี่

"หืม" ยังไม่ทันได้ถามสิ่งที่ตนเองสงสัยออกไป คนใต้ร่างก็เป็นฝ่ายเอื้อมมือเรียวมาวางบนแก้มเขา แล้วขยับตัวขึ้นเคลื่อนใบหน้ามาใกล้ ริมฝีปากบางค่อยๆ สัมผัสกัน จนความร้อนภายในเริ่มพุ่งทะยานอีกครั้ง จุมพิตหวานค่อยๆ ทวีความลุ่มลึกมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เขาค่อยๆ พาตัวเธอเอนนอนราบไปกับที่นอนกว้าง ส่งปลายนิ้วร้อนลงไปสัมผัสความอ่อนนุ่มตรงใจกลางด้านล่างอีกครั้ง ปลายนิ้วเริ่มสอดแทรกความเคลื่อนไหวเพื่อเบิกทาง สะโพกบางบิดเกร็งทุกครั้งที่มือเคลื่อนไหว ก่อนจะลืมตาโพลงเมื่ออยู่ๆ ความอบอุ่นรัญจวนถูกถอดถอนไป เธอสบตาเขาที่จ้องมองกันอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มร้ายปรากฏสู่สายตา ก่อนที่เขาจะยืดตัวขึ้นส่งความแข็งแกร่งร้อนผ่าวเบียดแทรกเข้ามาช้าๆ แล้วฝังลึกเข้ามาในกาย

"พี่ชา!"

"คะ?" ใบชาสะดุ้งหันขวับไปมองคนที่เรียกชื่อเธอทันที

"พี่ชาเป็นอะไรรึเปล่าพายเรียกตั้งหลายครั้ง" พระพายเอ่ยปากถามคนที่นั่งเหม่ออยู่ด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้าน เธอพยายามเรียกชื่อตั้งหลายครั้งก็ไม่มีท่าทีว่าเจ้าตัวจะหันมา ราวกับเหม่อมองคิดถึงอะไรบางอย่าง

"เปล่าค่ะ พี่ก็แค่คิดถึงเรื่องแผนการสอนนี่แหละ" เนื่องจากที่โรงเรียนสอนภาษาที่เธอทำงานอยู่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น ทางโรงเรียนจึงปิดทำการไปก่อน ตอนนี้กำลังตามเรื่องหาคนร้ายที่ทำเรื่องในวันนั้น ระบบการเรียนการสอนตอนนี้เป็นในรูปแบบออนไลน์แทน หลักๆ ทุกคนจะเป็นการสอนออนไลน์และภายในอาทิตย์หนึ่งต้องจัดเวรกันเข้าดูโรงเรียนและประชุมบ้าง 

"พูดถึงพี่ชาสอนออนไลน์ก็ดีเหมือนกันนะคะ พระพายจะได้มีเพื่อนคุยด้วยตอนกลางวัน ปกติถ้าคุณแม่ออกไปงานเลี้ยงพายก็ต้องอยู่คนเดียว" 

"แล้วคุณหมอกละคะ" ปภาวรินทร์ถามขึ้นแสร้งทำเป็นไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ

"พี่หมอกยิ่งหนักเลยค่ะ บ้านอยู่ตรงข้ามก็จริงแต่แทบไม่กลับมาเลยค่ะ เดือนหนึ่งจะกลับสักวัน" ใบชาแอบลอบถอนหายใจเมื่อได้ยินแบบนั้น อย่างน้อยโอกาสที่จะเจอหน้าก็น้อยลงไปอีก 

หลังจากเมื่อวานที่เขาลากเธอออกไปคุย เมื่อเขาขอพิสูจน์อะไรบ้าบอนั่นเธอจึงรีบเดินหนีออกมา  ก่อนจะไปพาตัวลูกสาวออกมาด้วยทันที แสร้งทำเป็นว่ามีธุระด่วน พอจะรู้อยู่ว่าทั้งคุณป้ารัชนี และน้องสาวของเขาน่าจะสงสัยอะไรไม่น้อย แต่ยังไงก็ต้องรีบออกจากตรงนั้น ก่อนที่เขาจะหลุดพูดอะไรที่ไม่ควรพูดขึ้นมาอีก

ส่วนวันนี้เมื่อพระพายรู้ว่าเธอต้องสอนออนไลน์ที่บ้านเพราะเมื่อเช้าเจอกันที่โรงเรียนตอนไปส่งพระแพงและใบข้าว ก็รีบชวนเธอให้มานั่งเล่นที่บ้านด้วยทันที อ้างว่าอยากให้สอนทำอาหารสำหรับเด็ก ซึ่งเธอก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ด้วยคิดว่ายังไงตอนนี้คนที่ไม่อยากเจอก็คงต้องอยู่โรงพยาบาล อีกอย่างพระพายก็น่ารักดี พูดเก่ง อัธยาศัยดี ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เธอจะต้องตีตัวออกห่าง เพียงแค่นั่งคุยกันได้ครึ่งวัน จากเพื่อนข้างบ้านก็กลายเป็นคนสนิทขอเรียกเธอว่าพี่ชาอย่างสนิทสนม

"พี่ชาเคยรู้จักกับพี่หมอกเหรอคะ" อยู่ๆ คนข้างๆ ก็ถามขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเธอเกือบสำลักน้ำที่ดื่ม ใบชาแสร้งตีหน้าเข้มค่อยๆ วางแก้วน้ำลงบนจานรองแก้ว หันมาตอบเจ้าของคำถามแบบสบายๆ

"ก็เคยเรียนที่เดียวกันค่ะ"

"แบบนี้ก็รู้จักกันมานานแล้วสิคะ" พระพายแววตาเป็นประกายเมื่อรู้อย่างนั้น ดูท่าความหวังจะได้พี่สะใภ้น่าจะอยู่ไม่ไกล

"ก็...ความจริงก็เพิ่งจะคุยกันเมื่อวาน"

"อ้าว! แบบนี้ตอนเรียนด้วยกันพี่หมอกก็ไม่เคยเจอพี่ชาเลยเหรอคะ" 

"ค่ะ" ใบชาตอบรับเสียงเบาแต่เธอก็ไม่ได้โกหกนี่ เขาไม่เคยได้เจอเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้เจอเขานี่

"นินทาอะไรพี่" เสียงทุ้มจากด้านหน้าประตูทางเข้า ส่งผลให้ทั้งสองคนหันขวับไปมองทันที 

"พี่หมอก!" พระพายร้องทักด้วยน้ำเสียงร่าเริง ส่วนเธอแอบลอบถอนหายใจเมื่อเห็นหน้าเขา

บทจะเจอก็เจอไม่พักจริงๆ เฮ้อ