6

“มาเดินเล่นน่ะพี่”

ฐาปกรณ์ตอบ ก่อนจับมือเพื่อนให้เดินเลี่ยงแก๊งนี้ไปอีกทาง เพื่อไม่ให้ตัวเองมีเรื่อง หากอีกฝ่ายไม่คิดเช่นนั้น เพราะคนชื่อเบสเดินมาดักหน้า ไม่พอยังยื่นเท้ามาขัดขา

“โอ๊ย...” 

มณีมณฑน์ที่ไม่ทันตั้งตัวล้มไปกองกับพื้น ของกินที่ซื้อมาร่วงหล่นกระจัดกระจาย ดีที่กับข้าวที่ซื้อฝากเอมอร ฐาปกรณ์ถืออยู่เลยไม่ร่วงแตก ถูกเขากระทำเช่นนั้น บอกได้คำเดียวว่าโกรธ โกรธจนควันออกหู แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขามากันตั้งสี่คน ส่วนตัวเองมาสอง แค่นี้ก็ทำให้เห็นแล้วว่าไม่ต้องทำอะไรก็แพ้แบบไม่มีทางสู้ หากไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ใช่เธออีกเช่นกัน

แต่ก่อนที่ใครจะตั้งตัว หญิงสาวที่ลุกขึ้นได้เพราะฐาปกรณ์ช่วยพยุงก็แย่งแก้วน้ำที่ดูดได้ไม่ถึงครึ่งของเพื่อนมาสาดใส่หน้าชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เพื่อน ๆ เขาที่ยืนอยู่ด้านหลังได้แต่อ้าปากค้าง คงไม่คิดล่ะมั้งว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะเอาคืนได้เจ็บแสบ พอเขาโดนแบบนั้นก็โวยวายเสียงดัง

“เฮ้ย! ทำอะไรของเธอวะ” พลางใช้มือปาดน้ำออกจากใบหน้าหล่อคม

“ก็คุณทำฉันก่อน แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับที่คุณทำของกินที่ฉันซื้อมาต้องทิ้งและยังทำให้ฉันอายคนทั้งตลาด” พูดจบก็ลากฐาปกรณ์ที่ยังตกใจขึ้นรถสองแถวที่ขับผ่านมาพอดี

“แก เขาจะโกรธเราเปล่าวะ ดูท่าจะ...”

“โกรธก็เรื่องของเขา ไม่เห็นสิ่งที่เขาทำกับเราหรือไง” มณีมณฑน์เอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“แกก็ร้ายเกินว่ะ ฉันเริ่มกลัวแกแล้วนะ” ฐาปกรณ์ว่าพลางลูบแขนตัวเอง

“อย่าแอ็บกะเทย เมื่อกี้เห็นนะว่าแอบขำน่ะ”

“ก็นะ...”

“เป็นแก แกเจอแบบนี้ จะทำเหมือนที่ฉันทำหรือเปล่าล่ะ” 

“จะเหลือเหรอ”

“เออ ฉันยังโมโหไม่หาย น่าจะเอาให้หนักกว่านี้ ฮึ่ม” มณีมณฑน์ได้แต่ฮึมฮัมในลำคอ หงุดหงิดไม่หายที่อยู่ดี ๆ ก็ถูกหาเรื่อง

“ใจเย็นน่า” ฐาปกรณ์ปลอบ “แล้วนี่จะไปลงด้วยกันหรือลงนี่เลย”

“ลงหอดีกว่าว่ะ ยังไม่ได้พักเลย”

“โอเค เจอกันวันจันทร์”

พอมาถึงปากซอย หญิงสาวลุกขึ้นกดกริ่งเพื่อให้รถจอด ก่อนเดินไปจ่ายเงิน แล้วแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของกินไปตุนไว้

“ไงมึง โดนจนได้สินะ” เตชินท์หรือเต๋า เพื่อนสนิทของบุรินทร์ว่า หลังหญิงสาวที่โดนเพื่อนแกล้งหนีขึ้นรถสองแถวไปกับเพื่อนแล้ว และยังเป็นคนเดียวกันกับที่ไปช่วยเพื่อนหากระเป๋าที่มันทำหล่นไว้ด้วย

“กูก็บอกอยู่ว่าอย่าตาม ๆ ก็ไม่ฟัง”

“เอาจริงกูก็เห็นด้วยอย่างที่ไอ้เต๋าพูดนะ” คนนี้ชื่อวิทวัสหรือเทน ซึ่งเป็นคนที่เห็นหญิงสาวเป็นคนแรกแล้วสะกิดบอกเพื่อน

“ชอบเขาก็บอกสิวะ มึงจะหาเรื่องแกล้งเขาทำไม” ชัชพลหรือเบนซ์พูดบ้าง

“พวกมึงจะซ้ำเติมกูเพื่อ” บุรินทร์หรือเบส พัฒนปรีชาว่าอย่างหัวเสีย พลางใช้มือลูบหน้าเพื่อเช็ดคราบน้ำที่ยังติดอยู่ ส่วนเสื้อผ้าไม่ต้องพูดถึง เปียกจนชุ่มฉ่ำ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ คนอื่น ๆ เลยตามมาบ้าง

ตอนแรกพวกเขาก็เดินดูของกินไปเรื่อยก็ไม่ได้สนใจอะไร หากเป็นบุรินทร์ที่ตาดีเหลือบไปเห็นหญิงสาวเดินแยกกับเพื่อน แล้วไปหยุดยังร้านขายเครื่องประดับ พวกตนจึงเดินตามเธอไปยังร้านขายกางเกงที่อยู่ข้าง ๆ กัน

พอเห็นว่าเธอหนีพวกเขาก็ไม่ตามไป ตอนแรกคิดว่าพวกเธอกลับไปกันแล้วก็ไม่ได้สนใจ จนมาเจอกันซึ่ง ๆ หน้าอยู่หน้าตลาดเนี่ยแหละ เขาเลยอยากปะทะคารมกับเธอสักหน่อย โดยการแกล้งยื่นขาไปขัดขาของเธอ จนทำให้เธอล้ม ก็เลยโดนน้ำสาดหน้าแทน

“เข้าไปในบ้านก่อนมั้ยวะ” บุรินทร์ถามเพื่อน ๆ เมื่อรถมาหยุดอยู่หน้าบ้านของเขา

“ไม่ล่ะ กูว่าจะกลับบ้านเลย” จบประโยคนั้นของเตชินท์พวกมันก็ขับรถออกไป เขาเลยไขกุญแจรั้วเพื่อเปิดประตูเข้าบ้าน ที่ช่วงนี้ได้อยู่คนเดียว เพราะแม่ไปหาพ่อที่ไปทำงานอยู่ต่างจังหวัด เห็นว่าไปสองสามวันจะกลับมาพร้อมพ่อ

อาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อทำงานที่อาจารย์สั่ง ซึ่งเป็นงานที่ต้องทำเดี่ยว กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็ค่อนคืน ว่าจะเล่นเกมก็ง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น

พอล้มตัวลงนอนเท่านั้นแหละ ใบหน้าของผู้หญิงที่ตนแกล้งเมื่อตอนเย็นก็ลอยมา หน้าเรียวรูปไข่ ตากลมโต คิ้วเล็กได้รูป จมูกโด่ง มีแววดื้อรั้นนิด ๆ ดวงตาเป็นประกาย ปากอมชมพู ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มประกายแดง ก็ทำเอาตนนอนอมยิ้มอยู่คนเดียวจนเผลอหลับไป