Mag-log inShare
บทที่ 5
Petsa ng paglalathala:
2026-06-10 22:48:50ทุกๆวันเสาร์จะเป็นวันหยุดของแพรวพราวจะเป็นวันที่เธอตื่นสายเป็นพิเศษและเป็นวันที่ไม่หุงหากับข้าวให้กับสามีซึ่งฮานเองก็เข้าใจและก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ กลับบอกให้ภรรยาของพักผ่อนเต็มที่
"น้องวันนี้อยากทานอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำไว้ให้”ฮานที่ตื่นเช้าก่อนภรรยาคนสวยเข้ามานั่งข้างเตียงแล้วถามเธอขึ้น “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ..พี่ทำแค่ของพี่ส่วนของน้องเดี๋ยวทำเอง”เธอพูดกับสามีในขนาดที่ตายังปิดอยู่ “ก็ได้ครับ..หลับต่อเลยนะพี่ออกไปทำงานก่อน”ฮานกำลังจะลุกขึ้นเธอรีบคว้ามือของสามีแล้วดึงเข้าหาตัวเองพร้อมกับจูบไปที่ริมฝีปากเบาๆ “ทำอะไร?..พี่ต้องไปทำงานนะ” “ขอน้องทำนะคะ…อยาก!!.”เธอพูดกับสามีอย่างไม่อายปากและน่าจะเป็นคำพูดที่เคยชินสำหรับสามีภรรยาคู่นี้ ฮานเมื่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นเขาเองก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันเลยถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเอาหน้ามุดเข้าไปในผ้าห่มพร้อมทำเรื่องที่ภรรยาขอไว้ เมื่อเสร็จฮานก็รีบออกจากห้องนอนแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายก่อนที่จะไปทำงานความจริงเขาอาบน้ำไปแล้วหนึ่งรอบแล้วแต่ก็อาบอีกรอบเพราะไม่อยากไปนั่งในสภาพที่มีกลิ่นตัวที่ติดน้ำกาม “อ้าว!วันนี้ฮานมาทำงานสายนะ”ชาตรีเจ้าของโรงงานทักฮานที่วิ่งเข้ามาในโรงงานด้วยหน้าตาที่ตื่น “ขอโทษครับ!” “ไม่เป็นไรแค่แซวเล่น…ตามสบายเลย” “ทำไมวันนี้พี่มาทำงานสายครับ”คำถามของนิลทำเอาคนในโรงงานต่างหัวเราะออกมาเพราะทุกคนรู้ว่าถ้าวันใดที่ภรรยาของฮานหยุดวันนั้นจะเป็นวันที่เขามาทำงานสาย นิลได้แต่ทำหน้างงในสิ่งที่ทุกคนหัวเราะ ”ทุกคนหัวเราะอะไรกันเหรอครับ”นิลพูดขึ้นแต่ก็ไม่มีใครตอบและยังคงทำงานกันต่อไปส่วนฮานได้แต่ทำหน้าเขินอายและก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป ด้านแพรวพราวเมื่อลุกจากเตียงเธอเข้าห้องน้ำเปิดฝักบัวชำระร่างกายแล้วหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นเข้าไปซัก เธอทำหน้าที่ภรรยาได้อย่างไร้ที่ติเสียแค่อย่างเดียวคือเธอไม่รู้จักพอกับเรื่องผู้ชาย เธอเข้าห้องครัวหาอะไรกินวันนี้สามียังทำกับข้าวไว้ให้กินปกติเธอแค่ยกมาแล้วนั่งกินที่โต๊ะอย่างสบายใจ …. ประมาณเที่ยงมีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้าไปหาแพรวพราวถึงบ้านพร้อมกับมือถือผลไม้เข้ามาฝากเธอ "อุ้ย!มาได้ไงคะ”เธอทำหน้าตกใจเมื่อเห็นโตมรเข้าไปหาเธอถึงบ้าน “คิดถึง”เพียงคำพูดสั้นๆทำเอาหญิงสาวขำออกแบบไม่รู้ตัว “พูดบ้าอะไรเนี่ย..มาทำไมไม่บอก”เธอทำสีหน้าไม่สะท้กสะท้านไม่กลัวคนอื่นเห็นว่ามีผู้ชายมาหาถึงบ้านตอนสามีไม่อยู่ “มาทำไมไม่บอก”พร้อมกับยกน้ำมาให้โตมรดื่ม “ผมไม่มีเบอร์พี่ครับ”เธอทำเป็นยิ้มน้อยยิ้มแล้วกดเบอร์ตัวเองให้กับโตมร “อยู่บ้านแต่งตัวแบบนี้ตลอดเหรอครับ”สายตาอีกฝ่ายมองไปที่แพรวพราวที่ใส่เสื้อสายเดี่ยวแถมคอเสื้อยังกว้างลงไปถึงร่องนมและดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่เสื้อในด้วยใส่คู่กับผ้าถุงที่คาดเอวและดึงให้สูงขึ้น “อุ้ย!”แล้วเธอก็รีบดึงคอเสื้อขึ้นให้มันดูไม่โป๊ะจนเกินไป “ว่าแต่มาหาถึงบ้านมีอะไร”เธอเข้าไปหยิบเสื้อแขนยาวมาคลุมเสื้อตัวข้างในไว้ “ก็บอกแล้วไงว่า ..คิดถึง” “พี่มีสามีแล้วนะ” “แล้วไงครับ…ผมแค่คิดถึงไม่ได้จะจีบพี่สักหน่อย”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวมองด้วยสายตาที่เอาเรื่อง “มองผมแบบนั้นทำไมครับ”เขายิ้มออกมาแล้วถามเธอไป “ไม่มี” “ผมกลับก่อนดีกว่า..เดี๋ยวสามีพี่มาเห็นแล้วผมจะโดนต่อย”เมื่อพูดจบโตมรก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากบ้านของแพรวพราวไป หญิงสาวรีบออกมาดูหลังจากที่โตมรเดินลับตาไปแล้วจากนั้นก็เดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มที่บานแฉ่งพร้อมกับลงมือปอกผลไม้ที่อีกฝ่ายนำมาให้ ในช่วงวันหยุดเธออยู่ในบ้านไม่ออกไปไหนเพราะอากาศร้อนและแดดที่แรงพอสมควรเธอกลัวผิวขาวๆของเธอจะคล้ำแล้วผู้ชายจะไม่มอง เธอนอนเปิดทีวีทั้งวันหลับบ้างเบื่อๆก็หยิบมือถือมาเล่นแล้วแต่อารมณ์ของเธอไป ...... ผ่านไปสักสองชั่วโมงอยู่ๆก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาและเธอเองก็กดรับสายมันอย่างไม่ลังเล “ผมคิดว่าพี่จะไม่รับสายซะอีก”เมื่อเธอได้ยินเสียงผู้ชายที่อยู่ในปลายสายเธอยิ้มออกมาทันที “พี่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นโตมรพอดีมือเร็วไปหน่อย”เธอแสร้งพูดไปทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่เธอตั้งใจกดรับมันและมั่นใจว่าต้องเป็นอีกฝ่าย “ต่อไปผมขอโทรหาพี่ได้ไหมครับ”โตมรถามเธอแบบตรงๆและรอลุ้นว่าเธอจะตอบกลับมายังไง “ก็ได้นะ..แต่ห้ามโทรเวลาที่อยู่กับสามีละ” “ครับ..”ทางด้านโตมรทำเสียงดีใจที่เธอตกลงให้เขาโทรหาได้ “ตอนนี้สามีพี่กลับมายังครับ”โตมรนอนที่บ้านตัวเองแล้วยกขาขึ้นคุยสายกับแพรวพราว “ยังเลย”เธอตอบเพียงสั้นๆ “งั้นผมขอคุยกับพี่นะ”เขาใช้เสียงออดอ้อนเธอ “ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อน” “พี่หลงเสียงอ้อนผมใช่ม่ะ” “เดี๋ยวเหอะ!!” “ทำไมครับ” “เดี๋ยวก็วางสายซะเลย” “ผมขอโทษอย่าโกธรผมนะครับพี่แพรวคนสวย”โตมรชมเธอไม่หยุดแถมระหว่างที่คุยกันเขาหยอกเธอไปตั้งหลายรอบ “ปกติโทรหาผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ไหม” “ไม่นะครับ” “โกหก…พิมไง” “ผมไม่เคยโทรหาพิมเลยนะ..พี่เป็นคนแรกที่ผมโทรหา”ชายหนุ่มโกหกหน้าด้านๆ “ถ้าพี่เป็นพิมนะเสียใจแย่เลย” “ไม่หรอกครับ..และอีกอย่างพิมก็เปลี่ยนใจผมไปหาลูกค้าคนใหม่แล้ว” “น้ำเสียงเหมือนน้อยใจพิมเลย..พรุ่งนี้พี่ไปบอกพิมให้” “ไม่ต้องนะครับ..ผมน้อยใจพี่มากกว่า”แล้วสายของโตมรก็ถูกตัดไปเป็นว่าเงินในมือถือหมด “ช่างเหอะได้คุยแต่นี้ก็สบายใจแล้ว” ด้านแพรวพราวเมื่อสายถูกตัดเธอก็ไม่ได้โทรกลับวางมือถือไว้ตรงนั้น ลุกจากเก้าอี้ไปทำงานบ้านอย่างอื่นที่ค้างไว้ ..._..../...._....
Pinakabagong kabanata
แพรวพราว บทที่ 47
ณ กรุงเทพกายกลับมาใช้ชีวิตคนเมืองกรุงอีกครั้งหลังจากที่ไปอยู่ที่อื่นนานพอสมควรเขามุ่งหน้าทำธุรกิจของตัวเองจนสำเร็จดั่งที่บอกกับพิมไว้ และเปิดที่พักตากอากาศสักสองสามหลัง บริเวณแถวที่พักจัดสวนให้มีความร่มรื่นและมีหวิวที่สวยงาม มีอาหารเสิร์ฟเกือบทุกมื้อเหมาะสำหรับคนที่มากันเป็นคู่รัก"ดูๆไปธุรกิจของเราก็ดีน้อ ไม่คิดว่าจะมาทำอะไรแบบนี้ สวยมาก" กายไม่ได้พูดอะไรแค่พยักหน้าและยิ้มให้กับเพื่อนสาวเท่านั้น และสายตามองไปที่พักตากอากาศไม่คิดว่าตัวเขาจะมาทำอะไรแบบนี้“เหนื่อยอะมึง”“เหนื่อยก็พักเหอะหวาน”“ได้ไงวันนี้มีแขกเข้ามาพักนะ"“เหรอแล้วจะมากี่โมง”“น่าจะใกล้ถึงแล้ว”“รออะไรไปเตรียมตัวดิ”สองเพื่อนสนิทออกไปรับแขกที่จะมาพักในวันนี้ กายใส่กางเกงสแล็คสีดำคู่กับเสื้อเชิ๊ตสีขาวรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่โปรด ส่วนหวานใส่เสื้อสีขาวกระโปรงสีชมพูยาวไปถึงเท้าใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวเช่นกัน ทั้งสองรอแขกที่จะเข้ามาพักในวันนี้ด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มแย้ม ที่พักตากอากาศแห่งนี้มีพนักงานแค่สามคน มีแม่ครัวหนึ่งคน มีพนักงานทำความสะอาดสองคนวนเวียนช่วยกันทำ“ยินดีต้อนรับค่ะ”แขกคนสำคัญที่หวานพูดถึงมาพอดี กายที่มัวแต่เตรียมของอ
แพรวพราว บทที่ 46
กายเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลงเขาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าพร้อมที่จะกลับกรุงเทพไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ต่อ แถมเพื่อนสาวอย่างหวานโทรเร่งให้เขากลับบ้านทุกวัน รถเก๋งสีดำคันหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้านของเขาพร้อมกับเจ้าของรถที่ก้าวเท้าลงจากรถ กางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มบวกกับเสื้อยืดสีขาวเหมือนกับที่ชุดที่กายใส่ในวันนี้เลย ทั้งสองแต่งตัวเหมือนกันทุกอย่างไม่แม้รองเท้าก็สีเดียวกัน“คุณสารวัตรมีอะไรเหรอครับ”กายพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยคำเรียกก็ดูห่างเหินจากเมื่อก่อน“ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ”คนร่างสูงบอกกับเขาด้วยความรู้สึกผิด“ไม่เป็นไรครับ ทำไมไม่บอกละครับว่ามีคนรักแล้ว หลอกผมทำไม”ภายในลึกๆอยากจะต่อว่าอีกฝ่ายมากกว่านี้แต่เพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อถึงพูดไปสารวัตรหนุ่มก็ไม่มาคบกับเขาอยู่ดี"ขอโทษ"คนร่างสูงได้แต่กล่าวคำขอโทษซ้ำไปมา“ผมเข้าใจครับทางครอบครัวพี่คงไม่ยอมให้ลูกเขามาคบกับคนเพศเดียวกันหรอก ก็ลูกในพลชั้นผู้ใหญ่นิครับมีหน้ามีตาในสังคม ขอให้โชคดีกับผู้หญิงคนนั้นนะครับดูเธอน่ารักนะครับแถมเรียบร้อยอีกด้วย”กลั้นความรู้สึกพูดมันออกมาถึงมันเจ็บปวดแค่ไหน ด้านคนร่างสูงยืนฟังด้วยความเสียใจที่ไม่อาจไปต่อกับชายหนุ่มตรงห
แพรวพราว บทที่ 45
หยกเกิดตั้งท้องไม่รู้ตัวเธออ้วกไม่หยุดแถมแพ้ท้องหนักมากได้กลิ่นอะไรไม่ได้ต้องอ้วกหมด จนเจ๊พิมลต้องสงสัยว่าหยกเป็นอะไรเลยพาไปตรวจที่โรงพยาบาลถึงได้รู้ว่าเธอท้องแล้วพ่อของเด็กล่ะ!ในใจลึกๆของหยกรู้ดีว่าใครเป็นพ่อในท้องของเด็กแต่ไม่ยอมบอกกับใครเก็บไว้ในใจ เธอแอบไปที่โรงงานของชาตรีเพื่อไปเจอกับนิลที่ทำงานอยู่ในนั้น เธอดักรอชายหนุ่มจนเลิกงานและลากแขนออกมาคุยตามลำพังสีหน้าของนิลไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อเธอ“มีอะไร”น้ำเสียงห้วนๆของเขาพูดขึ้น“ฉันท้อง”“ท้องแล้วมาบอกทำไม”นิลอึ้งไปสักพักก่อนจะพูดแบบนั้นกับเธอ“ก็ฉันท้องกับนิล”“เธอทำงานแบบนั้นจะแน่ใจได้ไงว่าเธอท้องกับฉัน”“ฉันไม่ได้นอนค้างกับใครเลยนะนอกจากนิล”“ยังไงก็เหอะ!กูไม่รับเพราะกูไม่ใช่คนแรกที่นอนกับมึง”พูดเสร็จก็เดินจากไปปล่อยให้หยกยืนน้ำตาตกอยู่ตรงนั้น เธอไม่น่ามอบกายให้กับผู้ชายแบบนั้นเลยเธอกลับมาที่ร้านเจ๊พิมลมือลูบท้องเบาๆนึกแล้วก็สงสารตัวเองที่ต้องมาท้องเพราะไม่พ่อเธออยากตายๆให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย“หยกถ้าไม่มีคนรับผิดชอบเด็กในท้องมึงก็ไม่เป็นกูจะช่วยมึงเลี้ยงเอง”เจ๊พิมลพูดเหมือนรู้เรื่องไม่ดุไม่ด่าแถมไม่ซ้ำเติมด้วยซ้ำ“เจ๊!
แพรวพราว บทที่ 44
โตมรที่ทุกคนรู้จักเป็นคนที่นิสัยดีและอ่อนโยนกว่านี้แต่นี่ไม่ใช่ การกระทำและกิริยาที่แสดงต่อบุคคลคนอื่นเป็นนิสัยที่ก้าวร้าวและไม่น่าคบมาก กายแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยคิดขึ้นมาได้ก็อดสงสารพิมไม่ได้พอพี่กู้ภัยคนนั้นกลับโตมรก็กลับเข้าบ้านและปิดประตูสนิทเงียบกายปีนรั้วของเจ้าบ้านหลังนั้นแล้วเดินย่องเข้าไปในบ้านโดยมีหมวยดูต้นทางให้ ชายหนุ่มเห็นช่องเล็กๆเลยส่องเข้าไปดูเห็นแพรวพราวนั่งถูกมัดมือไว้ข้างหลังใบหน้ามีรอยช้ำเหมือนโดนตบมา“พี่แพรว!”กายพึมพำเบาๆในลำคอแล้วเดินกลับไปที่หมวยรออยู่“เป็นไงบ้าง”หมวยถามชายหนุ่มเมื่อปีนรั้วออกจากบ้านอีกฝ่าย“ผมเห็นพี่แพรวอยู่ในบ้าน”“ต้องไปแจ้งความ”“พี่จะไปบอกพี่ฮานด้วย”“พี่หมวยไปบอกพี่ฮานเลยเดี๋ยวผมไปโรงพักเอง”“โอเคใช่ไหม”หมวยถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงเพราะถ้าไปที่นั่นต้องเจอกับสารวัตรธามแน่“โอเคครับผมแยกแยะได้พี่หมวยไม่ต้องเป็นห่วง”แล้วทั้งสองก็แยกไปคนละทาง-&-“จ่าพลครับเร็วครับ”กายดึงแขนคนมีอายุมากกว่าที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น“เดี๋ยวก่อนครับน้องกาย”จ่าพลเองก็ดึงแขนของกายกลับเหมือนกัน“ไปช่วยพี่แพรวกันครับ”“ที่ไหน?”จ่าพลยังไม่ทันได้เอ่ยถามสารวัตรธ
แพรวพราว บทที่ 43
เมื่อจบสนทนาเจ๊พิมลมองไปทางที่กายเดินออกไปแล้วทำท่าถอดหายใจ ส่วนกายเองมุ่งหน้าไปที่โรงพัก เพื่อถามไถ่ว่าจะเอายังไงกับคนร้ายดีแต่พอไปถึงกลับต้องเห็นภาพบาดตาก็สารวัตรหนุ่มกำลังนั่งอยู่ในห้องกับผู้หญิงคนนั้นเพียงสองต่อสอง“ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ”หญิงสาวที่นั่งข้างกายคนร่างสูงบอกกับเขา“นาวไปรอข้างนอกนะคะ”เธอชื่อนาวน่าจะเป็นคนรักของอีกฝ่าย กายต้องควบคุมความรู้สึกของตัวเองเมื่อมาเจออะไรแบบนี้“ว่าไง”น้ำเสียงที่เรียบเฉยพูดขึ้นเมื่อเธอคนนั้นออกจากห้องไปแล้ว“คดีถึงไหนแล้วครับ”เขาไม่สนอะไรนอกจากเรื่องคดีของพิม“รวบรวมได้ครบแล้วนะ”“แล้วจะดำเนินการตอนไหน”“น่าจะเร็วๆนี้”“ครับ”พอจบบทสนทนาทุกอย่างในห้องก็เงียบสนิท จะทำตัวและคุยเหมือนแต่ก่อนคงไม่ได้เพราะมีหนึ่งคนในนั้นเปลี่ยนไป“สบายดีไหม”ธามถามเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า“ก็สบายดี”น้ำเสียงติดๆขัดๆ“ขอโทษนะ”“เรื่องอะไรครับ”กายรู้ดีว่าอีกฝ่ายกล่าวคำขอโทษด้วยเรื่องอะไรแต่ทำเป็นไม่สนใจมัน ทำเอาธามรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที“ผมขอตัวนะครับ”กายลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วดันประตูออกไปเหลือเพียงคนในห้องที่ได้แต่ถอดหายใจ“กายมาแต่เช้าเลยนะครับ”จ่าพ
แพรวพราว บทที่ 42
ครบกำหนดที่สารวัตรธามกลับมาจากการไปส่งหลักฐานที่กายมอบให้กับเขาแต่ฝั่งนั้นไม่ได้กลับมาคนเดียวเขาพาผู้หญิงหน้าตาน่ารักตัวเล็กกลับมากับเขาด้วย นาวเป็นผู้หญิงที่ทางครอบครัวของธามจับคู่ให้และหมายจะให้เป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เธอพักอยู่บ้านเดียวกับสารรหนุ่ม เธอดูแลเรื่องการงานบ้านเป็นอย่างดี ทางด้านสารวัตรธามเมื่อกลับมารีบไปโรงพักทันที และโทรหากายให้มาหาที่ห้องทำงาน“สวัสดีครับจ่าพล”กายมาถึงก่อนเวลาเพราะร้อนร้นอยากรู้เรื่องของพิม โดยที่จ่าพลคนของสารวัตรธามนั่งรอก่อนแล้วส่วนคนร่างสูงกำลังลงจากรถ“คุณธามมาพอดีเลยครับ”กายยิ้มหน้าระรื่นเมื่อเจอกับคนร่างสูงแต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเฉย เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงกลับมาเหนื่อยๆเลยไม่ยิ้มแย้ม“ว่าไงคุณ”กายถามด้วยความตื่นเต้น ธามยื่นเอกสารให้กับเขา ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาแล้วค่อยๆเปิดข้อความที่อยู่ข้างในผลตรวจสอบว่าหลักฐานทั้งสองชิ้นที่ส่งมาพิสูจน์มีความตรงกันทุกประการ!“โตมรทำพี่พิมจริงๆด้วย”กายลุกจากเก้าอี้กำลังจะก้าวเท้าออกมือใหญ่ของคนร่างสูงคว้าไว้ทัน“ใจเย็นหลักฐานต้องแน่กว่านี้ให้เขาตายใจก่อน”“แล้วถ้าเขาหนีไปละครับ”“ไม่หรอกผู้ต้องหายังไม่รู้ตัว”กายขยั
แพรวพราว บทที่ 12
“สวัสดีครับมีใครอยู่บ้านไหมครับ”กายเดินเข้าไปในร้านของหงส์พร้อมกับเรียกชื่อเจ้าของบ้าน“มารับชุดเหรอน้อง”หงส์เดินออกมาพร้อมกับมือที่ถือถุงกระดาษไว้“ชุดซ่อมเสร็จแล้วนะ”กายรับถุงจากมือหงส์แล้วหยิบดูกระโปรงตรวจสอบตรงที่มันขาดว่าได้ซ่อมมันเสร็จรึยัง“สวยมากเลยครับ”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มให้กับเธอ“ทำไ
แพรวพราว บทที่ 11
กายเมื่อถึงห้องกลับต้องตกใจเพราะเหมือนเห็นร่างผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ห้องด้วยความที่บรรยากาศในห้องมันมืดกายได้คว้าไม้กวาดที่อยู่ข้างห้องและกระโจนเข้าตีร่างนั้นทันที อีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเจ็บและกอดเขาไว้แน่“ปล่อย!ช่วยด้วยครับโจรขึ้นบ้าน”เขาตะโกนเอะอะโวยวายแต่ก็ไร้คนมาช่วยและอีกอย่างมันก็ดึกมากแล
แพรวพราว บทที่ 6
หลังจากที่หมดไปกับวันหยุดทุกคนในร้านก็กลับเข้ามาทำงานปกติและแต่งเติมเครื่องสำอางลงบนใบหน้าของตัวเองให้ดูสดใสและสวยอยู่ตลอดเวลา รวมแพรวพราวด้วยถึงเธอจะไม่แต่งหน้าแค่หน้าสดก็สวยมากพอแล้วยิ่งแค่เติมเครื่องสำอางลงนิดเดียวก็สวยจนเหล่าผู้ที่เข้าในร้านตะลึงในความสวยของเธอ“พี่แพรวเจ๊เรียกให้เข้าไปพบหน่อย”
แพรวพราว บทที่ 4
หลายวันถัดมาจู่ๆพิมก็เปลี่ยนคนดื่มจากโตมรกลายเป็นคนอื่น เธอนั่งเทคแคร์แขกที่เข้ามาในร้านปกติพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มส่วนโตมรก็หายไปหลายวันทำให้พิมต้องเปลี่ยนคู่ดื่ม พออีกฝ่ายมาในวันนี้เลยไม่มีคู่ดื่มเจ๊พิมลเลยให้ชบาเด็กใหม่เข้าไปต้อนรับให้ก่อน“สวัสดีค่ะพ่อรูปหล่อ”ชบาเข้าไปทักทายโตมรด้วยคำพูดที่อ
Maaari mong magustuhan
บอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ
เจียงซือซัน57.2K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก450.0K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก67.8K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์77.0K viewsอสูรกระซิบรัก
เตชิตา87 viewsYou're my lover. ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน
Melyssa50 viewsคลั่งรักสุดหวง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์43 viewsรินญาไร้รัก
เธียรนรา166 views
