แพรวพราวเธอเป็นผู้หญิงที่สวยชายใดเห็นเป็นต้องตกหลุมรักเธอไม่เพียงแค่นั้นจริตมารยาของเธอก็มีไม่เบาเธอไม่เคยปฏิเสธผู้ชายที่เข้ามาพัวพันเกี่ยวกับเธอกลับชอบมันด้วยซ้ำ เพราะหน้าตาที่สวยจนสะดุดตาเธอเลือกที่จะทำงานเกี่ยวกับการต้อนรับแขกในร้านอาหารแห่งหนึ่งแต่ภายในร้านเป็นร้านเหล้าที่เหล่าชายใดต่างก็รู้กัน“เจ๊…เรียกฉันมีอะไร”เธอคุยกับเจ้าของร้านอย่างเจ๊พิมล“มึงช่วยต้อนรับแขกโต๊ะนั้นที…พอดีวันนี้พิมไม่มา”เธอทำหน้าไม่พอใจที่ต้องต้อนรับแขกของคนอื่นและคงไม่ใช่เสี่ยที่เงินหนาเป็นปึกที่เธอเคยเจอ“ทำไมต้องเป็นฉันเจ๊หาคนอื่นก่อนไหม”เธอเสนอความคิดเห็นให้กับเจ้าของร้าน“ไม่มีใคร มึงนั่นแหละเหมาะสุดแล้ว”“เงินหนาไหม”เธอกระซิบข้างหูเจ๊เบาๆ“เงินหนาซิแถมยังหนุ่มยังแน่เลยนะ”“ยังหนุ่มยังแน่หาเงินใช้เองไหม ไม่ใช่ขอเงินพ่อแม่แล้วมาเปย์พวกฉันนะ ถ้ายังงี้ไม่เอาด้วยหรอก”“เออ..น่า กูให้มึงดูแลมันแค่วันเดียวแหละเพราะไม่มีใครแล้ว อีกอย่างเสี่ยชูชัยวันนี้ก็ไม่ได้มา”“ก็ได้แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะรอบหน้าให้คนอื่นละกัน”“งั้นมึงไปแต่งตัวสวยๆ รอเลย”แพรวพราวเข้าไปหลังร้านพร้อมกับนั่งลงหน้ากระจกบานใหญ่แล้วหยิบเครื่อง
อ่านเพิ่มเติม
