All Chapters of แพรวพราว: Chapter 21 - Chapter 30

ผ่านไปสักยี่สิบนาทีก็ถึงหน้าร้านของเจ๊พิมลนิลเดินเข้าไปแบบกล้าๆกลัวๆเนื่องจากเขาไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงตั้งแต่โตมาไม่เคยเข้าร้านอะไรแบบนี้ เมื่อเปิดม่านที่อยู่ด้านในของประตูเขามองไปภายในร้านทุกอย่างมันหรูหราไม่ใช่ร้านเหล้าอย่างที่เขาคิดไว้ ภายในนี้มันดูดีกว่านั้นการจัดร้านที่ดูเป็นระเบียบ ที่นั่งที่มีทั้งเก้าอี้และโซฟา มีสาวสวยค่อยให้บริการแถมยังนั่งดื่มเป็นเพื่อนอีกต่างหาก หยกเดินเข้ามาต้อนรับแขกผู้มาเยือนใหม่ด้วยการคล้องแขนของนิลแล้วไปนั่งโต๊ะที่ว่าง ทำให้หัวใจของนิลเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะไม่เคยได้อยู่ใกล้ผู้หญิงขนาดนี้จะมีเพียงแค่แพรวพราวที่ตอนสายเขาอาสาไปส่งบ้าน“รับอะไรดีคะ”หยกนั่งข้างชายหนุ่มพร้อมกับคำถามสำหรับผู้มาเยือนใหม่ด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะหวานจับใจ“มีอะไรบ้างครับ”นิลพูดด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักก็เธอเล่นจ้องตาเขาสักขนาดนั้น“อุ้ย! ทำไมมือเย็นแบบนี้ละคะ”หญิงสาวถือโอกาสจับมือของเขาจากที่สาเกตุดูเหมือนนิลจะมีอาการสั่นน่าจะเป็นเพราะมาครั้งแรก นิลหันหน้าไปทางอื่นเจอกันแพรวพราวที่กำลังรับแขกอยู่ชุดสีแดงที่สดใสเว้าคอลึกจนจะเห็นหน้าอกส่วนด้านหลังปิดมิดชิดชายกระโปรงยาวถึงเท้าทำเอานิ

กายตื่นสายกว่าทุกวันเนื่องจากเมื่อคืนมัวแต่คิดเรื่องของพิมและพยายามหาข้อมูลในห้องของพิมว่าหญิงสาวพอจะทิ้งหลักฐานอะไรไว้บ้างแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ มันต้องมีหลักฐานซิ!กายยังไม่เลิกราที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติมภายในห้องของพิม เขาเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนร้องไห้สะอื้นออกมาเพราะช่วยคนที่รักไว้ไม่ได้ ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง เขามีญาติเพียงคนเดียวคือพิมพ่อแม่ทิ้งเขาไว้ตั้งแต่เด็กชายหนุ่มข้องใจและสงสัยกับอะไรบางอย่างรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วสตาร์ทรถออกบ้านไปโผล่ที่บ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งที่มีลูกน้องล้อมรอบไว้เต็มบ้านกายจอดรถไว้นอกรั้วกดกริ่ง สักพักก็มีคนในบ้านออกมาเปิดประตูให้กับเขา กายไม่ตอบคำถามของคนที่มาเปิดประตูแถมยังเดินพลุ่งพล่างเข้าไปในบ้านของเสี่ยอเนกที่เต็มไปด้วยลูกน้อง“ไหนเสี่ยอเนกมีไหน”เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของเสี่ยอเนก เจ้าของบ้านเองก็นั่งอยู่กับลูกน้อยที่กำลังดูทีวี เสียงเอะอะโวยวายของกายทำให้คนมีอายุตกใจกลัวลูกจะเป็นอันตรายให้คนใช้พาขึ้นห้องแล้วเดินออกมาดูกาย“มาเอะอะโวยวายอะไรบ้านกู”เสี่ยอเนกทำหน้าไม่พอใจที่ผู้กบุกรุกเป็นใครไม่รู้มาถึงบ้าน“เสี่ยทำพี่พิมใช่ไหม?”“กูไปทำอ

ณ ร้านเจ๊พิมลเธอเรียกทุกคนที่ทำงานในนี้ไปประชุมเพื่อจะแจ้งข่าวสารและมีการพูดคุยทุกๆหนึ่งเดือนเพื่อจะถามไถว่ามีอะไรขาดเหลือหรือติดขัดอะไร“แพรวมึงทำอะไรนึกถึงผัวด้วย”เจ๊พิมลแกมุ่งประเด็นไปที่แพรวพราวก่อนเลยมีคนมาเล่าให้เธอฟังว่าหญิงสาวแอบมีความสัมพันธ์กับลูกค้าถ้าเธอโสดก็ไม่เป็นไรแต่นี่เธอมีสามีแล้ว“นึกถึงพี่ฮาน...อะไรฉันไม่ได้ทำผิด”เธอเอะอะขึ้นทุกคนต่างมองไปที่เธอคนเดียวถึงจะปฎิเสธคนอื่นก็รับรู้และเห็น“ช่วงหลังๆแขกจะเยอะขึ้นหน่อยนะ ถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องเสนอตัวให้กับพวกเขาแค่รินเหล้าเป็นเพื่อนก็พอ”สายตากวาดไปที่กายกำลังนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“ทำงานที่นี่เหนื่อยไหมกาย”“ไม่ครับ..สนุกดีพี่ๆทุกคนดีกับผมมาก”ความจริงเจ๊พิมลก็หมายอยากได้กายเป็นคนปรนเปรอเธอแต่เมื่อนึกถึงพิมเธอเลยเว้นกายไปสักคน“ดูแลร้านทำความสะอาดให้ดี…ทุกคนเลยนะไม่ใช่แค่กายคนเดียว”พูดจบเจ๊พิมลก็เดินเข้าห้องแล้วปิดประตูทันที ภายในห้องมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ค่อยปรนเปรอให้ความสุขแก่คนมีอายุทำให้หัวใจที่ห่อเหี่ยวเพราะโดนสามีหักหลังโดยการมีคนอื่น แค่นั้นยังไม่พอยังขนเงินที่เก็บออมไว้ด้วยกันหนีไปพร้อมสิ่งนั้นทิ้ง

หมวยกับการันต์ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนแถวนั้นคิดว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน ตัวของหญิงสาวเองก็คิดเช่นนั้นไม่ให้คิดได้ยังไงชายหนุ่มตัวสูงผิวสีแทนเล่นไปหาที่ร้านทุกวันแถมยังไม่ยอมให้เธอต้อนรับแขกคนอื่นนอกจากเขา เธอเองยอมเสียตัวให้คนตรงหน้าตั้งหลายครั้งหมวยส่งยิ้มให้กับการันต์ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“กินอะไรดีคะแล้วมองหน้าเราทำไมมีอะไรติดหน้า”ชายหนุ่มพาหญิงสาวมากินข้าวที่ร้านแห่งหนึ่งใกล้กับบ้านของหมวย“ก็น่ารักซะขนาดนั้นไม่ให้มองได้ไงครับ”เพราะความปากหวานของการันต์เองนั่นแหละที่ทำให้หญิงสาวยอมมอบใจให้กับเขาแบบง่ายดายถึงชายหนุ่มจะไม่ได้แสดงออกให้ชัดเจนแต่การกระทำและคำพูดมันทำให้ทุกอย่างดูใช่เลยว่าเขาคิดยังไงกับหมวย“สั่งอะไรที่เหมือนกันเลยครับ”“งั้นหมวยสั่งแล้วนะคะ”เมื่อพูดกับเขาจบเธอกวาดสายตามองหาแม่ค้าและยกมือเพื่อที่จะสั่งกับข้าวที่คิดไว้ในใจ“ข้าวกะเพราสองนะคะ ไข่ดาวหนึ่ง ไม่ไข่ดาวหนึ่งคะ”แม่ค้ารับเมนูจากเธอก็เดินกลับไปเพื่อเตรียมมาให้เธอกับเขา“รู้ใจผมจังเลยนะครับ”ทั้งคู่ยอมเปิดใจให้กันจนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้ถึงความชอบและความไม่ชอบของกันและกัน การันต์เอื้อมไปจับมือของหมวยที่วางไว้บนโต๊ะก่อนที่จะม

กายตื่นแต่เช้ามองคนที่กำลังนอนข้างเขาด้วยความเอ็นดูก็ท่านอนของคนร่างใหญ่ ที่นอนขดตัวเหมือนเด็กแถมยังหันหลังให้กับเขากอดหมอนข้างไว้แน่ เขาจ้องหน้าอีกฝ่ายขยับใกล้เข้าไปอีกก่อนจะใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบไปที่จมูกของคนที่กำลังหลับแบบไม่ลืมหูลืมตาเบาๆ“ตื่นได้แล้วครับคุณสารวัตร”“เช้าแล้วเหรอ”คนร่างใหญ่ค่อยๆลืมตามองไปที่คนตรงหน้า เขากำลังจ้องหน้าและหลบสายตาในเวลาเดียวกันจากนั้นก็รีบลุกจากเตียงเพราะความเขิน คนอะไรหล่อชะมัด!กายพึมพำกับตัวเอง“มือถือคุณดังหลายครั้งแล้วครับ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นธามลุกจากเตียงแล้วเดินไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเปิดดูว่าใครเป็นคนโทรมา เหมือนเขาจะได้รับเบาะแสข้อมูลเพิ่มเติมจากทางต้นสังกัด รูปที่ส่งมาทางมือถือทำเอาธามนั่งลงเก้าอี้แล้วค่อยๆไล่ดูมันทีละภาพแววตาของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปจากเมื่อสักครู่ทันที กายตกใจกับท่าทางและแววตาของคนร่างใหญ่รีบเดินเข้าไปหาที่เก้าอี้ก่อนจะเลื่อนเก้าที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะมานั่งใกล้ๆ“ผมขอดูได้ไหมครับ”พูดจบมือถือของคนร่างใหญ่ก็ถูกยื่นให้กับเขา กายขยายภาพที่อยู่ในมือถือให้ใหญ่ขึ้นและซูมมันให้ใกล้ที่สุดก่อนจะถามคนตรงหน้าว่าบุคคลที่อยู่ในภาพคือใค