All Chapters of แพรวพราว: Chapter 31 - Chapter 40

กายดันประตูเข้าบ้านตัวเองก่อนจะหาหลักฐานอะไรบางอย่างเขามั่นใจว่าพิมต้องเก็บมันไว้แน่และเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งของบ้านหลังนี้ ตั้งแต่เขาถือวิสาสะเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้บอกตรงๆเขาแทบจะไม่แตะต้องอะไรที่เป็นของพิมเลยทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมถึงจะเคยค้นหาแล้วรอบหนึ่งแล้วก็เหอะแต่ไม่ได้รุกล้ำบางพื้นที่ของบ้านแต่วันนี้เขาขอเถอะขอค้นให้มันเต็มที่ถ้าไม่เจออะไรค่อยว่ากันอีกทีเด็กหนุ่มค้นหาตามซอกมุมต่างๆของบ้านรวมทั้งหนังสือที่เปิดมันทีละหน้าเผื่อจะเจอรูปหรือหลักฐานที่มัดตัวโตมรได้แต่ยิ่งหาก็ยิ่งไม่เจออะไร ท้อมากพี่สาวไม่ได้เก็บหลักฐานแม้แต่ความทรงจำที่มีต่อโตมรเลย กายนั่งถอดหายใจหัวพิงไปที่ตู้เสื้อผ้านั่งลงกับพื้นเอาศีรษะด้านหลังโคกกับตู้สองสามครั้งมีของบางอย่างหล่นตกลงมาที่พื้นตรงหน้าของเขาทันที“อะไรเนี่ย!”กายเก็บรูปที่กระจาดกระจายเต็มบ้านเป็นรูปที่ช่วงเวลาหนึ่งพิมถ่ายคู่กับโตมรเหมือนทั้งสองจะรักกันมากแต่บังเอิญไปเจอกับรูปหนึ่งมันโดนฉีกแยกออกจากกันฝั่งหนึ่งเป็นรูปของโตมรส่วนอีกฝั่งเป็นรูปของพิมจะว่าไปหลักฐานแค่นี้จะทำอะไรได้“เห้อ!”กายได้แต่นั่งถอดหายใจอยู่ในห้องเพราะคิดไม่ออกว่าใครกันเป็นคนทำกับ

กายกับหมวยพากันไปที่บ้านของการันต์สืบเนื่องมาจากติดต่อเขาไม่ได้ทั้งสองยืนมองเข้าไปในบ้านซึ่งมีรั้วบ้านกั้นไว้ ชายหนุ่มผิวสีแทนเปิดประตูบ้านเดินออกมาสักพักมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยเธอดูเป็นผู้หญิงเรียบร้อยเดินตามหลัง การันต์หันหน้าไปมองเธอแล้วก้มลงหอมไปที่แก้มของผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าต่อตา ส่วนหมวยที่เหมือนจะดีใจตอนเห็นอีกฝ่ายแต่พอการกระทำของการันต์ที่ทำต่อผู้หญิงคนนั้นทำเอาหมวยถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกน้ำตาไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว“พี่หมวยโอเคไหม”“ไม่โอเคเท่าไหร่”“เข้าไปถามเลยไหม”กายไม่พอใจกับสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำกับคนที่เขานับถือเหมือนพี่สาวคนหนึ่งถ้าจำไม่ผิดเขาเป็นเพื่อนกับสารวัตรธาม“อย่าเลยกายกลับเถอะ”“พี่หมวยเราต้องรู้ความจริงนะว่าเรื่องมันเป็นยังไง”“อย่าเลยกายใครเขาจะมาจริงจังผู้หญิงที่ทำงานแบบนี้”“พี่หมวย!”กายเองไม่อยากขัดใจหญิงสาวที่จิตใจกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขาสตาร์ทมอเตอร์ไซต์พร้อมกับหมวยที่ซ้อนท้ายนขับออกไปหมวยไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ความรักเหมือนจะดีเธอนั่งทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอยู่ที่บ้านของกาย!! คืนนี้เธอไม่กลับบ้านค้างอยู่ที่บ้านกายหมวยไม่มีกระจิดกระจายทำอะไร

หมวยออกไปเดินตลาดเพื่ออยากลืมอะไรบางอย่าง ออกไปข้างนอกอาจจะทำให้สภาพจิตใจของเธอดีขึ้นบ้าง แต่ไม่เลยกลับเจอชายหนุ่มผิวแทนเดินควงแขนกับหญิงสาวหน้าตาน่ารัก มันกลับทำให้หัวใจของเธอยิ่งบอบช้ำมากขึ้นหมวยต้องกลั้นน้ำตาและความรู้สึกแค่ไหนที่ต้องมาเจอคนที่ตัวเองรักเดินกะหนุงกะหนิงกับคนอื่น การันต์เผอิญเดินมาทางที่เธอยืนอยู่พอดีพร้อมกับส่งสายตายิ้มให้กับเธอทำราวกับว่าเขาไม่ได้ทำผิดอะไร“มาซื้อของเหรอครับ”“ค่ะ”เธอตอบคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย“รู้จักกันด้วยเหรอคะ”หญิงสาวหน้าตารักที่มากับเขาถามขึ้น เธอดูเป็นคนเรียบร้อยใสๆ แววตาดูจริงใจมาก“ครับ..เธอชื่อหมวย”อีกฝ่ายแนะนำเธอให้กับผู้หญิงคนนั้นหมวยอึดอัดใจมากที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ต่อหน้าต่อตาแถมผู้ชายยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ไม่กี่วันยังควงเธอไปทานข้าวและมานอนกับเธอที่ห้องอยู่เลย“ขอตัวกลับก่อนนะคะ”เธอกล่าวลาแล้วเดินออกไปพร้อมน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆเธอไม่สามารถควบคุมมันได้พอกลับมาที่บ้านของตัวเองร่องรอยของเขากับเธอยังคงวนเวียนอยู่แต่ในห้อง“กินอะไรดีครับเดี๋ยวทำให้”ชายหนุ่มอ้อมมาด้านหลังแล้วกอดเธอไว้“แล้วแต่คุณเลยค่ะหมวยยังไงก็ได้”“

วันก่อนที่ไปหากู้ภัยคนนั้น ณ ตอนนั้นเขาไม่อยู่กายเลยร้อนใจเลยแอบไปคนเดียวโดยที่ไม่ได้บอกใคร ชายหนุ่มขับรถเข้าซอยหลังร้านเจ๊พิมลขับต่อไปอีกห้ากี่โลเมตรก็จะถึงบ้านกู้ภัยคนนั้น กายไปยืนหน้าบ้านของชายคนนั้นสักพักมีชายร่างสูงผอมมีหนวดเคราเดินออกมาจากร้านหลังบ้านกายกดกริ่งทันที“มาหาใครครับ”ประตูรั้วถูกเปิดออกมาพร้อมคำถามที่สงสัย“มาหาคุณครับ”“งั้นเข้าบ้านก่อน”อีกฝ่ายเดินนำชายหนุ่มเข้าไปในบ้าน หาน้ำมาให้ดื่มและนั่งลงตรงหน้าด้วยความสงสัย“มีธุระอะไรครับ”“ก่อนอื่นผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่มารบกวน เข้าเรื่องเลยละกันคุณเป็นกู้ภัยที่ไปจัดการเรื่องทุกอย่างในบ้านหลังนั้น..เออหลังที่พี่ผู้หญิง..”“อ่อผมจำได้แล้วครับ พิมใช่ไหม”“ครับคุณรู้จักพี่พิมด้วยเหรอครับ”กายทำหน้าตื่นเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยชื่อของหญิงสาวเหมือนรู้จักกับเธอมาก่อน“แค่รู้จักครับและเจอกันบ้างครับพิมเป็นน่ารักนะครับ”“ใช่ครับพี่พิมเป็นผู้หญิงน่ารักแถมใจดีด้วย”“น้องเป็นอะไรกับพิมครับ”“ผมเป็นญาติห่างๆกับพี่พิมครับตลอดเวลาผมได้รับความช่วยเหลือจากพี่พิม ผมได้บอกกับเธอว่าถ้าเรียนจบจะมาหาแต่ผมถึงทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว”“น้องชื่อกายใช่ไหมคร

ขวดเหล้าถูกเรียงบนโต๊ะต่อหน้าของโตมร มีทั้งขวดเปล่าขวดที่มีเหล้าหลงเหลือเล็กน้อยกับแก้วหนึ่งใบที่วางอยู่ตรงนั้น อีกฝ่ายนั่งครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไงต่อกับชีวิตดี นึกขึ้นได้เลยกดเบอร์โทรหาหญิงสาวทันที“ทำอะไรอยู่ครับ”โตมรเปล่งเสียงออกมาด้วยความนุ่มนวล“หายไปเลยนะคะ”แพรวพราวพูดเสียงงอนๆใส่ชายหนุ่ม“มีธุระครับคืนนี้ไปหานะ”“ค่ะ”เธอตอบตกลงอย่างไม่ลังเลวางมือถือลงแล้วเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวมาทำงาน….ด้านกายมาขอพบเจ๊พิมลแต่ชบาห้ามไว้ เขายังดึงดันที่จะเข้าไปชบาอดไม่ไหวเลยเข้าไปหาคนในห้อง สักพักก็เดินออกมาแล้วให้เข้าไปหาได้ ที่ชบาไม่ยอมให้กายเข้าไปตอนแรกเธอกลัวชายหนุ่มเข้าไปรบกวนคนมีอายุ“มีอะไรกาย”ชายหนุ่มเดินไปใกล้หญิงวัยกลางคนด้วยความเกรงใจ เขาขยับตัวไปตรงหน้าของคนมีอายุที่มือกำลังถือแก้วน้ำแกว่งไปมา“เจ๊ได้เรื่องไหมครับ”“อ๋อ รอแป๊บนะ”เจ๊พิมลเธอเปิดลิ้นชักแล้วหยิบสิ่งนั้นออกมายื่นให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า แววตาความดีใจของเขาประกายออกมาจนเห็นได้ชัดทำเอาเจ๊พิมลมองด้วยความเอ็นดู“ไปครับเจ๊”“ไปไหน?”ทำเอาเจ๊พิมลทำหน้าด้วยความงง“ก็ข้อตกลงที่คุยกันไว้ไงครับ”“แน่ใจนะ”ใจลึกๆของชายหนุ่มอาจจะหวั่นๆก