All Chapters of แพรวพราว: Chapter 11 - Chapter 20

กายเมื่อถึงห้องกลับต้องตกใจเพราะเหมือนเห็นร่างผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ห้องด้วยความที่บรรยากาศในห้องมันมืดกายได้คว้าไม้กวาดที่อยู่ข้างห้องและกระโจนเข้าตีร่างนั้นทันที อีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเจ็บและกอดเขาไว้แน่“ปล่อย!ช่วยด้วยครับโจรขึ้นบ้าน”เขาตะโกนเอะอะโวยวายแต่ก็ไร้คนมาช่วยและอีกอย่างมันก็ดึกมากแล้วคงไม่มีใครได้ยิน“หยุด!”คนร่างสูงสั่งให้เขาหยุดแล้วเอื้อมือไปเปิดไฟที่อยู่ข้างประตู“คุณสารวัตรมาทำไมดื่นดึกครับ”“ผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาหา”“เข้าบ้านผมได้ไง..ผมจะแจ้งตำรวจ”เขาทำหน้าค้อนใส่อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ“แจ้งผมเลยผมก็เป็นตำรวจ”ธามยื่นหน้าเข้าใกล้คนที่มีความสูงต่ำกว่าตัวเองและทำเอากายเขินไม่ใช่น้อยก็หน้าใกล้กันซะขนาดนั้นธามยิ้มออกมาที่มุมปากเมื่อเห็นอาการของกาย“นิสัยไม่ดี!”เขาพูดปัดไปแล้วหันหลังให้กับอีกฝ่าย“ได้เรื่องอะไรมาบ้าง”อีกฝ่ายพูดพร้อมกับทำหน้าจริงจังกายที่ยืนหันหลังให้หันหน้าไปหาอีกฝ่ายทันที“หมายความว่าไง?”“ผมรู้นะที่คุณไปทำงานในร้านนั้นเพื่อไปสืบหาอะไรบางอย่าง”กายทำหน้าไม่ถูกเมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายก็พูดแบบนั้นออกมาและรู้ได้ยังไง“มั่วละไม่ได้ไปสืบอะไรแค่ไม่มีงานทำเลยเข้าไปขอทำแค

ด้านแพรวพราวเธออ้างกับเจ๊พิมลว่าไม่สบายรู้สึกมึนหัวนิดหน่อยและขอตัวกับก่อนให้ชบาต้อนรับเสี่ยชูชัยแทนเธอไปก่อนชบาเองก็ไม่ขัดเมื่อเป็นคำสั่งของเจ๊พิมล“เสี่ยค่ะรับอะไรดีครับ”ชบาถึงเธอจะสวยไม่เท่าแพรวพราวแต่เล่ห์เสน่หาของเธอก็ไม่แพ้แพรวพราวเลยสักนิด“เสี่ยขอหนูได้ไหมคะ”เสี่ยชูชัยมองไปที่ชบาถึงจะไม่สวยเท่าแพรวพราวแต่ผิวพรรณของเธอก็ออร่าทำเสี่ยชูชัยสะดุดตาไม่ใช่น้อย“พูดอะไรคะ..บ้า”ชบาทำตัวเขินอายและบิดตัวไปมาแล้วแกล้งทำเป็นล้มตัวไปที่เสี่ยชูชัยทางด้านแพรวพราวที่อ้างว่าไม่สบายความจริงเธอมีลับลมคมในกับคนในร้านเธอแต่งตัวมิดชิดใส่เสื้อแขนยาวคลุมทั้งตัวเพื่อไม่ให้คนอื่นจำเธอได้ พอออกจากร้านเจ๊พิมลเธอควบมอเตอร์ไซค์แล้วเลี้ยวซ้ายนั่นไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอแต่เป็นเส้นทางที่ต้องไปไหนสักแห่ง เมื่อขับรถได้ครึ่งทางเธอหยิบมือถือโทรหาใครสักคนหวังให้คนผู้นั้นมารับเธอตรงที่รออยู่เธอทำเป็นขับรถวนอยู่ตรงนั้นครู่พักใหญ่ก็มีรถเก๋งสีคันหนึ่งมาจอดอยู่แถวบริเวณที่เธอวนรถอยู่และเมื่อรถเก๋งจอดคุยกับเธอสักพักรถคันดังกล่าวก็ขับออกไปส่วนแพรวพราวก็ขับรถตามเก๋งสีดำไป พวกเขาทั้งสองนัดเจอกันที่โรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่งที

กายนัดเจอกับสารวัตรที่ร้านแห่งหนึ่งเพื่อคุยเรื่องของพิมเขานั่งรอตำรวจหนุ่มพักใหญ่และสั่งน้ำชาเขียวมาหนึ่งแก้วดูดมันจะครึ่งแก้วสารวัตรก็ไม่มาสักที'ไม่มาสักที!’เขาบ่นกับตัวเองแล้วไม่กี่นาทีอีกฝ่ายก็เดินมาทางโต๊ะที่เขานั่ง“ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ”เขาพูดประชดอีกฝ่ายและชักสีหน้าไม่พอใจที่อีกฝ่ายมาช้ากว่าเวลานัดประมาณสามสิบนาที“งั้นพรุ่งนี้เจอกันใหม่”เหมือนจะรู้ว่าเขาไม่พอใจเลยแกล้งกลับไปพอประมาณ“กลับเลยไหม”กายทำเป็นจะลุกขึ้นธามจับแขนไว้ก่อนและให้นั่งลงคุยกันดีๆด้วยสายตาที่ออดอ้อนกายที่มองสายตาคู่นั้นกลับนั่งลงและนั่งกอดอกทำหน้างอมองไปทางอื่น“โทษทีมีธุระเลยมาช้านิดหนึ่ง”“ไม่นิดแล้ว”“คราวหน้ารับรับรองจะมาให้เร็วกว่านี้..เลิกงอนได้แล้ว”“ช่างเหอะ!”ไม่ได้เป็นอะไรกันจะงอนเพื่อ….ความคิดที่อยู่ข้างในของกายพึมพำกับตัวเองอีกฝ่ายเรียกพนักงานเสิร์ฟสั่งน้ำเพื่อจะดื่มให้ชื่นใจหน่อยสาเหตุที่มาสายเป็นเพราะเกิดเรื่องแถวริมตลาดมีโจรกำลังกระชากกระเป๋าคนแก่ที่เดินแถวนั้นจนทำให้ธามต้องวิ่งเข้าไปช่วยและจับคนร้ายไว้ได้จากนั้นก็พาไปฝากขังที่สน. ธามมองไปกายที่กำลังดูดน้ำจากแก้วที่เหลือเพียงแต่น้ำแข็งเขาคงมารอ

ณ ร้านของเจ๊พิมล หยกมากระซิบข้างๆหูของชบาว่าคราวก่อนเห็นแพรวพราวไปทางอื่นที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านได้แต่สงสัยว่าเธอออกไปหาใครหรือไม่ก็นัดใครเอาไว้ ปกติเธอก็ทำแบบนี้ประจำอยู่แล้วเวลาอยากเจอลูกค้านอกรอบหรืออยากทำอะไรที่มันสองต่อสอง“กูจะรู้ได้ไง”ชบาทำเสียงกระซิบกับคนที่นั่งข้างเธอและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แพรวพราวเดินเข้าร้านพอดี ด้วยความใจกล้าหน้าด้านของหยกเลยถามไปตรงๆว่าวันนั้นเธอไปไหนกับใครไหนว่าปวดท้อง“ไปโรงพยาบาลมึงมีอะไร”คำตอบของเธอทำเอาคนที่ฟังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ส่วนน้ำเสียงของแพรวพราวที่เปล่งออกมาบ่งบอกถึงความไม่พอใจเช่นกันอยากจะรู้เรื่องของคนอื่นไปทำไม ทีมึงไปไหนมากูยังไม่เคยถามไม่เห็นอยากรู้ของพวกมึงเลย..ตอแหลทำเนียบที่ไหนได้อยากรู้ความเคลื่อนไหวของกู .ฝันไปเหอะเรื่องอะไรกูจะบอกพวกมึง!“มึงเห็นไหมชบาสีหน้าที่พี่แพรวพราวมองกูคือไม่พอใจกู”“แล้วมึงอยากรู้เรื่องของมันทำไม…เสือกไม่เข้าเรื่อง”“นี่มึงไม่เข้าข้างกูเลยใช่ไหม”“เออ..อยากรู้เรื่องคนอื่นก็ต้องสืบค่อยๆถามอันนี้มึงเล่นไปซึ่งๆหน้ามันไม่ด่ากลับก็บุญมึงแล้ว”“มึงรู้ได้ไงว่ามันไม่ด่ากู …มันอาจจะด่ากูในใจก็ได้”หมวยที่แอบฟังอ

เสียงมือถือดังขึ้นเธอกดรับสายอย่างไม่รอช้าด้วยน้ำเสียงที่หวานหยดย้อยไม่มีกล้าโทรหาเธอหรอกนอกจากโตมรที่รักและหลงในตัวเธอ ชายหนุ่มบอกคิดถึงหญิงสาวที่มีสามีแล้วอย่างไม่ละอายปากแถมเธอเองก็บอกคิดถึงอีกฝ่ายเบาๆในลำคอ“ไปหาได้ไหมครับ”“พี่ฮานอยู่บ้าน”“ไปยืนหน้าบ้านเห็นแค่หน้าสวยๆของพี่ก็ได้ครับ”“มันดึกแล้วนะ”“ดึกแค่ไหนก็อยากไปหาครับ…นะครับพี่แพรวผมคิดถึงพี่ใจจะขาดแล้ว”“ก็ได้”โตมรรีบวางสายทันทีส่วนเธอหันไปมองคนที่นอนไม่รู้เรื่องเขย่าสามีเบาๆก่อนจะเรียกชื่อแต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆเลยเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูไว้เพื่อมารอใครบางคนมาหาถึงที่ สักพักเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังมาแต่ไกลภายในใจจดจ่อกับคนที่บอกจะมาหา โตมรจอดรถนอกรั้วแล้วยืนมองผู้หญิงที่ส่งยิ้มให้เธอในบ้าน ชุดที่แพรวแพรวสวมใส่ทำเอาโตมรนึกถึงคืนก่อนที่มีอะไรด้วย ชายหนุ่มเห็นเรือนร่างและร่างกายภายในของเธอว่ามันเร้าใจร้อนแรงแค่ไหน ลีลาเธอทำเอาโตมรติดใจไม่ใช่น้อยเพียงแค่คิดแค่นั้นอีกฝ่ายอดใจไม่ไหวปีนรั้วบ้านของเธอแล้วพุ่งโอบเอวร่างนั้นไว้ก่อนจะจูบซอกไซส์ที่คอด้วยความตัณหา เสียงหอบของโตมรพูดด้วยเสียงแผ่วก่อนจะมองไปคนตรงหน้า“แต่งตัวยั่วผมหรือไง