Todos os capítulos de Win Me Back, My CEO Husband!: Capítulo 651 - Capítulo 660

Sa sobrang pag-iisip, hindi napansin ni Jessica na bumunot ng mga patalim mula sa kanilang baywang ang dalawang lalaking nakaitim. Sabay silang sumugod sa lalaking naka-maskara, may halong galit at kasamang pang-aalipusta sa kanilang kilos.Hindi nagsalita ang naka-maskara na lalaki. Kumilos siya nang may pambihirang liksi, halos parang alon na dumadaan sa pagitan ng dalawang umatake. Kitang-kita ni Jessica ang mabangis na lakas at nakakatakot na presensyang nagmumula rito. Sa bawat galaw, ramdam niya ang kakaibang tensyon, ang peligro ay literal na humahawak sa kanyang paligid.Hindi nagtagal, nakahandusay na sa lupa ang dalawang lalaking nakaitim, binitawan ng kanilang lakas at namilipit sa sobrang sakit.Sa sandaling iyon, dumating naman si Maxine, buhat-buhat niya si Akisha. “Jessica, ano’ng nangyari?” tanong niya, halatang nag-aalala.Umiling si Jessica bilang tugon.“Maxine, a-ayos lang ako,” sagot niya, bahagyang nanginginig pa rin dahil sa mga pangyayari kanina. Luming

Sandaling natigilan si Jessica sa kanyang kinatatayuan, saka siya tumalikod at naglakad palayo. Unti-unti, naglakad ang dalawa sa magkasalungat na direksyon, ang kanilang mga yapak na tila nagkakahiwalay sa parehong mundo.Pagkauwi ni Jessica, agad na tumakbo palabas si Thalia upang salubungin siya.“Ate Jessica, nakabalik ka na!”Nagulat si Jessica at mahigpit na niyakap si Thalia.“Thalia, bakit nasa bahay ka ngayon?”“Pinag-day-off kami ng team, kaya umuwi ako,” masayang sagot ni Thalia sa kanya.“Talaga ba? Ang saya naman! Ipaghahanda kita kay Nanay Dulce ng mga paborito mong ulam. Lumalaki ka pa naman.”“Ate Jessica, nakita kita kanina mula sa bintana. Nakayuko kang naglalakad at parang mabigat ang iniisip mo. Hindi ba lalabas ka kasama si Ate Maxine? May nangyari ba ngayon?” takang tanong ni Thalia kay Jessica. Lumipas na ang tatlong taon, at ang dating junior high na si Thalia ay ganap nang nagdalaga. Isa na siyang disente at eleganteng labing-walong taong gulang, napak

Inabot ni Maxine si Akisha at iniangat ang maliit na bata sa kanyang mga bisig. “Akisha, tara na,” mahinahong wika niya, habang pinipilit panatilihing maayos ang tono ng kanyang boses.Agad naman na kinaway ni Akisha ang maliit niyang kamay kay Shawn at nagpaalam.“Paalam, Tito Handsome!”Ang kanyang boses ay may halong pag-aalinlangan at lungkot.Sumagot naman si Shawn.“Paalam,” mahinahon, ngunit may bahagyang init sa kanyang mga mata nang sabihin iyon sa bata.Dinala ni Maxine si Akisha at umalis, ang mga hakbang nila ay puno ng katahimikan at hindi sinasadyang tensyon.Nakatayo si Shawn sa lugar, nanatiling matagal ang tingin sa mag-ina habang unti-unting nawala sa kanyang paningin. Sa sandaling iyon, dumating si Cassandra sa kanyang wheelchair, ang kanyang presensya ay tila nakakapuno ng buong paligid.“Shawn, Monica, bakit nakatayo lang kayong dalawa rito?” mahina ngunit mariing tanong ni Cassandra, tila may halong pang-uutos.Lumapit si Monica, inabot ang wheelchair m

“Hindi na kaya ng mga binti ni grandma ang pagtayo, kaya kailangan kong umupo sa wheelchair.”Agad na nagsalita si Cassandra kaya hindi naituloy ng katulong ang kanyang gustong sabihin.Medyo naiintindihan naman ni Akisha ang ibig niyang sabihin kaya nagsalita pa siya ulit.“Lola, may sakit po ba kayo? Okay lang po 'yan. Magiging maayos din ang lahat! Bibigyan po kita ng lollipop.”Kinuha niya ang makulay na lollipop at iniabot kay Cassandra.Nagulat naman si Cassandra. Hindi pa siya kailanman nabigyan ng lollipop noon.Noong bata pa siya, anak siya ng isang mayamang pamilya, tinuruan sa mararangyang asal at pinayuhan ng kanyang mga magulang tungkol sa mataas na lipunang pag-aasawa at pamamahala ng isang tahanan. Ngunit wala pa ring sinuman ang nagbigay sa kanya ng lollipop. Isang simpleng meryenda, matamis at puno ng artificial na kulay at additives. Isang bagay na hindi niya kailanman nahawakan.Nanigas si Cassandra, tila hindi makapaniwala sa munting kabutihang ipinakita sa k

“Madam, huwag po kayong mag-alala. Naagapan na po ang sugat sa noo ng CEO”“Mabuti naman kung gano'n,” sagot ni Cassandra, habang dahan-dahang huminga ng malalim.Matapos patayin ang tawag, nagpahinga si Cassandra, nagpapakawala ng kaba at pananabik sa kauna-unahang pagkakataon sa maraming taon. Kinabukasan, binuksan ng katulong ang maliit na bote at inihain ang isang tableta.Kinuha ito ni Cassandra, halos hindi makapaniwala sa pagkakataon na muling maramdaman ang kanyang mga binti.“Madam, kumusta po ang pakiramdam ninyo ngayon?” tanong ng katulong.Dahan-dahang naramdaman ni Cassandra ang init na dumadaloy sa kanyang mga binti, habang ang matagal nang manhid na kalamnan ay unti-unting nagbubukas ng pakiramdam. Sa isang malakas na paghinga, sinubukan niyang igalaw ang mga ito.At gumalaw nga. Talagang gumalaw ang kanyang mga binti.Namangha ang katulong, halos hindi makapaniwala sa nakita. “Madam, ang mga binti ninyo! Kaya niyo na pala silang igalaw?”Pero ang mas natuwa pa