Todos os capítulos de ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Capítulo 351 - Capítulo 360

ภายในคุกหลวงใต้ดินอันมืดอับและชื้นเย็นเงียบงันราวสุสาน กลิ่นสาบของฟางเก่าและกลิ่นคาวโลหิตแห้งกรังคละคลุ้งไปทั่วชั้นบรรยากาศ เสียงหยดน้ำกระทบหินผสานกับเสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นดังก้องสะท้อนชวนให้จิตใจหดหู่ หลงจิ้งหรงนั่งพิงกำแพงอย่างหมดสภาพ ฉลองพระองค์สีทองที่เคยสวมใส่บัดนี้ฉีกขาดเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตและฝุ่นสกปรก ส่วนอวี่เยี่ยนถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเส้นหนานั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่งที่ลึกที่สุดของห้องขัง ดวงตาแดงช้ำและเหม่อลอย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสิ้นไร้ซึ่งสง่าราศี ทันใดนั้นเอง...เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังกังวานสม่ำเสมอดังขึ้นจากสุดทางเดินท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับแสงจากคบเพลิงที่สว่างวาบเข้ามาขับไล่ความมืด เหล่าทหารยามพากันรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที“ถวายบังคมหวงไท่จื่อ ไท่จื่อเฟย”อวี่เยี่ยนสะดุ้งเฮือก หลงจิ้งหรงเงยหน้าขึ้นทันที แสงจากคบเพลิงสาดส่องเข้ามาปรากฏร่างของหลงเจิ้งหยางในฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองอันทรงอำนาจยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มือหนาของเขาโอบประคองแผ่นหลังของพระชายาที่ทรงครรภ์แก่แผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม สายตาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด ทว่า

หลงเจิ้งหยางทอดมองลงมาจากแท่นประทับ ใบหน้าสงบนิ่ง ไร้ความเวทนา ทว่าก่อนที่เพชฌฆาตจะตวัดดาบ เขากลับยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้รอ ทั่วลานประหารพลันเงียบงัน สายลมพัดผ่านธงมังกรเหนือประตูวังหลวง ผู้คนต่างกลั้นหายใจด้วยความฉงนโดยพร้อมเพรียง... หรือหวงไท่จื่อจะทรงเปลี่ยนพระทัยประกายแห่งความหวังผุดขึ้นในดวงตาของอวี่เยี่ยน นางรีบกวาดสายตามองไปรอบลานประหารอย่างร้อนรน ทว่า...ไม่พบ ไม่มีไป๋ลี่เยว่ ไม่มีแม้แต่เงาของสตรีที่นางเกลียดชังที่สุด นางชะงัก “ไป๋ลี่เยว่เล่า!” อวี่เยี่ยนกรีดร้องจนเสียงแตกพร่าอย่างคนเสียสติ ให้นางออกมา! ให้นางมาดูข้าตาย! นางชนะแล้วมิใช่หรือ! เหตุใดจึงไม่แม้แต่จะมาพบข้า!”หลงเจิ้งหยางตรัสด้วยเสียงเรียบเย็น “ชายาของข้ากำลังทรงครรภ์พระนัดดาแห่งแผ่นดิน” เขาเว้นวรรคเพียงชั่วอึดใจ มองลงมายังนางอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่า… นางจำเป็นจะต้องลดเกียรติเสียเวลามานั่งดูผู้แพ้โดนต้องโทษประหารด้วยหรือ เยว่เอ๋อร์เคยกล่าวไว้... คนที่ชนะแล้ว ไม่จำเป็นต้องเยาะเย้ยคนแพ้” ทว่ากลับราวกับคมดาบที่เสียบทะลุหัวใจของอวี่เยี่ยน นางทรุดลงทั้งน้ำตา พลางส่ายหน้าอย่างเสียสติ “ไม่! ข้าจะพบนาง! ข้า

ไป๋ลี่เยว่เม้มริมฝีปากจนไร้สีเลือด ก่อนถอนหายใจแผ่วเบาด้วยความอัดอั้น มือเรียวที่ลูบครรภ์ของตนเองช้า ๆ สั่นเทาราวกับกำลังหาที่พึ่งพิงหนึ่งเดียวในยามที่จิตใจเปราะบาง“อวี่เยี่ยน... พูดไว้ประโยคหนึ่ง” ไป๋ลี่เยว่รู้ดี...ว่านางไม่ควรเชื่อคำของคนใกล้ตาย นางรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงพิษคำพูดที่อีกฝ่ายตั้งใจทิ้งไว้ก่อนสิ้นลม แต่มนุษย์นั้นประหลาด...ต่อให้รู้ว่าเป็นคำโกหก หากคำโกหกนั้นตรงกับบาดแผลที่ฝังลึกที่สุดในใจ มันก็ยังเจ็บ...และยากจะสลัดทิ้งนางเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่ว“หม่อมฉันรู้ว่าเป็นเพียงคำของคนใกล้ตาย หม่อมฉันพยายามแล้ว... แต่หม่อมฉันก็ยังลืมมันไม่ได้”หลงเจิ้งหยางรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนบิดเบี้ยว ความกลัวแล่นพล่านไปตามแนวสันหลังยามเห็นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาของนาง“นางบอกว่า...” นางก้มหน้าลง ซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงอันน่าเวทนา “ตอนนี้หม่อมฉันกำลังครรภ์แก่ รูปร่างอุ้ยอ้าย หน้าตาผิวพรรณก็ทรุดโทรมลงไปมาก หลังคลอด... ก็คงกลับมาอ้วนและน่าเกลียดเหมือนเมื่อห้าปีก่อน”นางหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงความสมเพชตนเองและเต็มไปด้วยความขมขื่น “

“เสด็จแม่!”เสียงใสแจ๋วดังลอยมาก่อนเจ้าของเสียง ตามด้วยเสียง ฝีเท้าเล็กๆ ที่ย่ำตึกตักมาตามระเบียงอย่างรีบร้อน ดังกังวานมาจากภายนอก ปัง!ประตูห้องบรรทมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างป้อมในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนวิ่งพุ่งเข้ามาราวกับลูกศร ใบหน้ากลมแดงระเรื่อเพราะวิ่งมาเต็มแรง ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าพระบิดากำลังคุกเข่ากอดพระมารดาแน่น หลงจิ่นอวิ๋นกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น...เด็กน้อยก็ขมวดคิ้วทันที เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นดวงตาแดงระเรื่อของคนทั้งคู่เสียก่อน เด็กน้อยเบิกตากว้าง “เอ๊ะ…เสด็จพ่อ! พระองค์รังแกเสด็จแม่อีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดเสด็จแม่ถึงร้องไห้!” เสียงเล็กแผดดังลั่นหลงเจิ้งหยางยังไม่ทันตอบ ร่างป้อมก็รีบสาวเท้าพรวดเข้ามา ใช้มือเล็ก ๆ แกะมือของผู้เป็นบิดาออกอย่างสุดแรง“เสด็จพ่อ…ปล่อยเสด็จแม่!”“...” หลงเจิ้งหยางนิ่งอึ้ง ใบหน้าคมที่ยังมีคราบน้ำตาจางๆ อยู่ ถึงกับชะงักค้าง ค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากพระชายาอย่างนึกเสียดาย นัยน์ตาคมกริบทอดมองเจ้าตัวดีที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาขัดจังหวะซึ้งและปรักปรำเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“อวิ๋นเอ๋อร์... เจ้ามิเห็นหรือว่าพ่

สำรับค่ำดำเนินต่อไปด้วยความอบอุ่นปนหยอกเย้า ครั้นเมื่อถึงเวลาอันสมควร ฮ่องเต้ทรงเสด็จกลับตำหนักหลวงเพื่อตรวจฎีกา ทิ้งช่วงเวลาอันเงียบสงบให้แก่สตรีผู้สูงศักดิ์ทั้งสองที่กำลังจิบชาอุ่นในห้องเสวยต่อไป๋ลี่เยว่ประคองครรภ์แก่ นึกถึงแววพระเนตรอันลุ่มลึกที่พระมารดาของพระสวามีทอดมองมายังท้องของนางเมื่อครู่ หยาดน้ำชาอุ่นร้อนในถ้วยหยกขาวสะท้อนภาพใบหน้าของตนเอง... และในวินาทีนั้น จิตวิญญาณของนางก็หวนนึกถึงถ้อยคำและภาพเหตุการณ์ในห้องบรรทมตำหนักตงกง ยามบ่ายก่อนที่หลงเจิ้งหยางจะกลับมาจากลานประหาร…ยามนั้น ไป๋ลี่เยว่นั่งหน้าซีดเซียวอยู่ริมหน้าต่าง วาจาสุดท้ายของอวี่เยี่ยนยังคงเป็นเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจ‘เจ้ามันก็แค่หญิงอ้วนอัปลักษณ์ที่เคยถูกทิ้ง เจ้าเคยถูกลืมอยู่ในตำหนักร้าง เจ้าลืมไปแล้วหรือไร เหตุใด…หลงเจิ้งหยางเคยทิ้งเจ้าไป เหตุใดบัดนี้เจ้าถึงได้ยืนอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่ข้างกายเขา ตอนนี้เจ้าก็ยังอัปลักษณ์ครรภ์แก่ อีกไม่นานเขาก็ต้องทิ้งเจ้าอีก’ ทันใดนั้นฮองเฮาก็เสด็จเข้ามา ทอดพระเนตรสะใภ้หลวงที่นั่งลูบครรภ์อยู่เงียบ ๆ ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงเรียบสงบ“เยว่เอ๋อร์... คำของอวี่เยี่ยน เจ้ารู้สึกระคายใจจนกิ