Todos os capítulos de ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Capítulo 361 - Capítulo 370

“เจ้าตัวเล็ก...” เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงเฉียบขาดที่เคยใช้สั่งการในสนามรบมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนนุ่มนวลของผู้เป็นบิดา “พอได้แล้ว อยู่นิ่ง ๆ เสียบ้าง เหตุใดจึงรังแกแม่ของเจ้าถึงเพียงนี้ รู้หรือไม่ว่าเสด็จแม่ของเจ้าเหนื่อยล้ามาทั้งวัน... หากเจ้าดิ้นแรงเช่นนี้แม่จะเจ็บมาก เจ้าจะซุกซนเพียงใด พ่อก็ไม่ว่า…แต่คนที่เจ้ากำลังเตะอยู่ คือสตรีที่พ่อยอมแลกทั้งแผ่นดินเพื่อปกป้อง...แม่ของเจ้าทนลำบากเพื่อให้เจ้าลืมตาดูโลก เจ้าช่วยถนอมนางอีกสักนิดเถิด” มือใหญ่ลูบครรภ์เบา ๆ อย่างปลอบโยน “เด็กดี... รออีกไม่นาน พ่อจะได้อุ้มเจ้าแล้ว อย่าแกล้งเสด็จแม่เลยนะ ใจพ่อปวดเหลือเกิน ยามเห็นแม่เจ้าเจ็บ”ราวกับปาฏิหาริย์... ทันทีที่กระแสเสียงทุ้มต่ำและฝ่ามืออบอุ่นของพระบิดาทาบลงมา คลื่นลอนที่กำลังเตะขยับอยู่บนหน้าท้องของไป๋ลี่เยว่พลันค่อย ๆ สงบลง เจ้าตัวน้อยภายในครรภ์คล้ายจะรับรู้ถึงกระแสความรักของบิดา จึงยอมโอนอ่อนผ่อนตามแต่โดยดีไป๋ลี่เยว่กะพริบตา ก่อนจะหลุดหัวเราะแผ่วเบา พลางเอ่ยปนขัน “หยุดจริงด้วยเพคะ ดูทีหรือ... ยามหม่อมฉันบอกล่ะไม่เคยฟัง พอโดนเสด็จพ่อดุเข้าหน่อยกลับนิ่งเงียบเชียว”หลงเจิ้งห

“หยางเอ๋อร์! หากเจ้ายังยืนตัวแข็งเป็นก้อนหินอยู่เช่นนี้ หลานของแม่คงได้คลอดก่อนที่เจ้าจะได้สติกระมัง” ประโยคเตือนสติของพระมารดาดุจสายฟ้าฟาด ดึงสติของพญามังกรให้กลับคืนมา แววตาของเทพสงครามกลับคืนมาเฉียบคม ร่างสูงแผดเสียงสั่งการดังก้องท้องพระโรง“พวกเจ้ามัวยืนทำอันใดอยู่! รีบไปตามหมอหลวงและแม่นมที่เตรียมไว้ไปที่ตำหนักตงกงเดี๋ยวนี้! ส่วนกองทหารอารักขา ล้อมตำหนักตงกงไว้ให้แน่นหนาที่สุด ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด!”“เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ!” เหล่าข้าราชบริพารรับคำสั่งระงมหลงเจิ้งหยางก้มลงมองพระชายาในอ้อมแขน “เยว่เอ๋อร์ อดทนไว้... ข้าอยู่ตรงนี้” หลงเจิ้งหยางเอ่ยเสียงสั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหลงจิ่นอวิ๋นเบิกตากว้าง น้ำตาคลอแทบจะทันที“เสด็จพ่อ...เสด็จแม่ร้องไห้” เสียงขององค์ชายน้อยสั่นเครือ “เสด็จแม่จะเป็นอะไรหรือไม่” หลงเจิ้งหยางก้มลงลูบศีรษะพระโอรส ทั้งที่ดวงตาของตนเองแดงก่ำ“ไม่เป็นไร เสด็จแม่กำลังจะพาน้องออกมาพบพวกเรา” เขาพยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด“จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”“จริง” หลงจิ่นอวิ๋นรีบกุมสองมือเล็ก ๆ ของตนเองไว้แน่น ก่อนก้มลงกระซิบกับครรภ์ของพระมารดา“น้องน้อย...เจ้ารีบออกมาเถิด อ

ครืด… เสียงบานหนาหนักของประตูห้องประสูติค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ แม่นมอาวุโสสองคนประคองอุ้มทารกน้อยที่ห่อด้วยผ้าแพรแดงมงคลปักลายมังกรและหงส์อย่างทะนุถนอมในอ้อมแขน ก้าวเยื้องกรายออกไปด้านนอกพลางคุกเข่าลงเบื้องหน้าโอรสสวรรค์และฮองเฮาผู้เป็นเสด็จปู่เสด็จย่า ต่างประทับยืนรอฟังข่าวด้วยความกระสับกระส่ายอยู่บริเวณโถงหน้าตำหนักตงกงด้วยพระองค์เองอย่างพร้อมเพรียง อุแว้! อุแว้! เสียงทารกร้องจ้าเสียงแรกดังก้องสะท้อนขึ้น ผสานตามมาด้วยเสียงร้องอ้อแอ้ของทารกอีกคนหนึ่งในเวลาไล่เลี่ยกัน เสียงร้องไห้กังวานลั่นนั้นทรงพลังยิ่งนัก ราวกับจะประกาศความเกรียงไกรของสายเลือดมังกรคู่แฝดให้ฟากฟ้าดินได้ยิน ในวินาทีนั้นเอง อสุนีบาตที่เคยฟาดครืนครั่นพลันสงบวูบ เมฆฝนทมิฬด้านนอกม้วนตัวเปิดออก ทอแสงจันทร์วันมงคลสาดส่องลงมากระทบหลังคาตำหนักตงกงพอดิบพอดี“กราบทูลฝ่าบาทและฮองเฮา... สวรรค์ประทานพรล้ำค่า ไท่จื่อเฟยทรงปลอดภัยดี และได้ให้กำเนิดครรภ์มังกรฟีนิกซ์ แฝดชายหญิงคู่บารมี พระโอรสและพระธิดาทั้งสองพระองค์สมบูรณ์แข็งแรงยิ่งนักเพคะ” สิ้นคำรายงาน แม่นมอาวุโสทั้งสองค่อย ๆ ชูทารกน้อยในห่อผ้าแพรแดงมงคลขึ้นถวาย เบื้องพ

ผ่านไปหนึ่งเดือน ทั่วทั้งวังหลวงแห่งแผ่นดินต้าเฉิงในวันนี้ถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีมงคลและโคมไฟชาดดวงใหญ่โต บรรยากาศอบอวลไปด้วยความคึกคักและยิ่งใหญ่เกรียงไกร เพื่อเฉลิมฉลองใน ‘พิธีหม่านเยว่’ หรือพิธีเทียบครบหนึ่งเดือนของการประสูติแห่งครรภ์มังกรฟีนิกซ์ หวงไท่ซุน ‘หลงจิ่นเซี่ย’ และจวิ้นจู่ หลงซวงอวิ๋น ขุนนางน้อยใหญ่ แม่ทัพนายกอง ตลอดจนคณะราชทูตจากต่างแคว้นต่างเดินทางมาร่วมถวายพระพรและเครื่องราชบรรณาการอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง ด้วยทุกคนต่างอยากเห็นพระพักตร์หวงไท่ซุนองค์ใหม่กับจวิ้นจู่ผู้ประสูติในวันพระราชสมภพฮ่องเต้ ซึ่งถือเป็นนิมิตมงคลยิ่งแห่งแผ่นดินทว่าความสนใจของคนทั้งงานกลับไม่ใช่ความหรูหราของท้องพระโรง...หากแต่เป็นภาพเบื้องหน้า บนตงโส่วบ่าวซั่ว (ตั่งประทับทิศบูรพา) ฝั่งซ้ายของพระแท่นมังกร หลงเจิ้งหยาง หวงไท่จื่อผู้เป็นถึงเทพสงครามไร้พ่าย บุรุษผู้เคยสยบทัพนับแสนจนใต้หล้าสยบสยอง บัดนี้ประทับอยู่ในท่าทางเกร็งกังวล มือหนาที่เคยสะบัดทวนสังหารศัตรู บัดนี้กลับประคองหลงซวงอวิ๋น จวิ้นจู่ตัวน้อยไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม สายตาคู่คมที่เคยดุดันกลับหวานเชื่อมและคอยก้มมองพระธิดาในอ้อมแขนเกือบตลอดเว

เหล่าคณะทูตและขุนนางน้อยใหญ่ต่างทยอยก้าวออกมาถวายของมงคล พร้อมประสานเสียงถวายพระพรอย่างไม่ขาดสาย ครั้นเครื่องราชบรรณาการและของขวัญมงคลชิ้นสุดท้ายถูกอัญเชิญเข้าจัดวางเรียบร้อย เบื้องหน้าพระแท่นมังกรก็เต็มไปด้วยเครื่องราชบรรณาการล้ำค่าจากทั่วสารทิศ ตั้งแต่ทองคำ หยกล้ำค่า อัญมณีหายาก ผ้าแพรชั้นเลิศ ตลอดจนของหายากจากทุกแคว้น กองเรียงรายสูงดุจภูเขาแห่งมงคล จนลานกว้างแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างแทรกเมื่อพระราชพิธีหม่านเยว่ดำเนินมาถึงช่วงสำคัญ เสียงดนตรีมงคลที่บรรเลงครึกครื้นมาตลอดทั้งพิธีก็ค่อย ๆ แผ่วเบาลง บรรยากาศทั่วทั้งท้องพระโรงพลันแปรเปลี่ยนจากความครึกครื้นเป็นความสงบน่าเกรงขาม ราวกับทุกผู้คนต่างรับรู้โดยพร้อมเพรียงว่า ช่วงเวลาสำคัญที่สุดของพระราชพิธีได้มาถึงแล้วขุนนาง คณะทูตจากทุกแคว้น และข้าราชบริพารทั้งปวงต่างยืนตรง ก้มศีรษะลงอย่างพร้อมเพรียง เพื่อรอฟังพระราชดำรัสของโอรสสวรรค์ ผู้กำลังจะตรัสในวาระสำคัญของแผ่นดินฮ่องเต้ผู้ประทับเหนือบัลลังก์มังกรทรงลุกขึ้นช้า ๆ ฉลองพระองค์มังกรทองสะท้อนแสงคบเพลิงทั่วทั้งท้องพระโรง เมื่อโอรสสวรรค์ประทับยืนเต็มพระวรกาย ความสงบน่าเกรงขามก็แผ่ปกคลุมทั่วทั้ง