บททั้งหมดของ Love Me Harder, Mr. Billionaire: บทที่ 351 - บทที่ 360

DEVI POV ISANG BUWAN ANG MABILIS NA LUMIPAS. at kasalukuyan akong nakatayo ngayun dito sa labas ng Port. Naguguluhan ako kung saan ako sasakayat patutungo Kung alam ko lang na ganito pala karaming tao, dapat pala nag eroplano na lang ako eh. Pero, ako kasi iyung taong mahilig minsan sa challenge. Talagang nagbarko ako dahil gusto kong ma-enjoy ang biyahe. Isa pa, kung totoosin, ito ang masasabi kong bakasyon sa tagal ng panahon na naging doctor ako. Meaning, ito ang kauna-unahang pagkakataon na masasabi kong bakasyon ko simula noong naging doctor ako At masarap pala sa pakiramdam at parang gusto ko nang dalas-dalasan ang bakasyon na ito. Marami naman na akong ipon at parang kay sarap na mag unwind. Balak ko, pagkatapos kong umattend sa kaarawan ni Mommy, aalis kaagad ako. Balak kong tatawid sa kabilang Isla kung saan matatagpuan ang sikat na resort at magbakayon na muna doon. May isang buwan akong nakuhang bakayon sa hospital kung saan ako nagtatrabaho bilang isang reside

DEVI POV Maaaring isa nang makapangyarihang tao si Winston ngayon. Pero hinding-hindi ko makakalimutan ang lalaking ito. Dahil siya ang isa sa mga taong unang sumira sa tiwala ko. Isa siya sa mga dahilan kung bakit natuto akong umiwas sa mga lalaki. Kung bakit hanggang ngayon ay hirap pa rin akong magtiwala. "Sasama ka sa akin sa ayaw at gusto mo." muli niyang wika na para bang walang lugar para humindi ako. “No!” maiksi kong sagot. Bigla naman siyang napaseryoso. "Alam mo bang ilang araw nang naghihintay ang nanay mo? Araw-araw kang inaabangan lalo na nang sinabi niyang darating ka daw." seryosong sambit niya. Bahagya akong natawa. Ang gago, kailan pa siya naging malapit kay Mommy? Hindi kami magkadugo ni Winston. Siya ang anak ng unang asawa ng ama niya. At ako naman ay anak ni Mommy sa dati nitong karelasyon. Nang magkatuluyan sina Mommy at ang ama ni Winston, akala ko magkakaroon ako ng buong pamilya. Akala ko magkakaroon ako ng tahanan. Pero, nagkamali ako.

DEVI POV Nauunawaan ko na ang ibig sabihin ng salitang iyon, pero ramdam ko ang sakit na dala nito. Parang sinasabi niya na yaman lang ng angkan nila ang habol ni Mommy kaya bigla itong nagpakasal sa Daddy nito. Hindi ko na mapigilan ang maluha pero kaagad kong pinunasan iyun.. Pakiramdam ko, bigla akong nagising sa isang mahabang panaginip. Na kahit gaano kaganda ang bahay, kahit gaano kalambot ang magiging higaan ko, hindi kami ni Mommy kailanman magiging bahagi ng pamilya nila. Dahil, hindi pala kami tangap sa pamiyang ito. Unti-unting namuo ang luha sa aking mga mata. Ngunit pinigilan ko itong pumatak. Ayokong umiyak sa harapan niya. Ayokong isipin niyang natatakot ako. "Kung goldigger kami, mapang husga ka naman!" sigaw ko. Nanlaki ang mga mata ni Manang. Samantalang si Winston ay tila hindi makapaniwala na sinagot ko siya. "Ano'ng sinabi mo?" naniningkit ang mga mata niyang tanong. "Masama kang tao!" ulit ko habang nakataas ang baba. “Devi!!!’ galit niyang

DEVI POV AT HINDI nga ako nagkamali. Dahil kinabukasan, pagpasok ko ng School, biglang nagbago ang lahat sa akin Ang dati kong mga kaibigan na malapit sa akin ay bigla nalang lumayo. Na para bang may nakakahawa akong sakit Kabilaan din ang mga gossip tungkol sa akin at sa Mommy ko. Na kesyo, pumatol daw si Mommy kay Vicente Imperial para makaraos sa kahirapan At bilang anak, masakit sa akin iyun. Kung hindi lang ako graduating ng Senior High School, baka ayaw ko nang pumasok ng School eh. Isang buwan na lang at graduation na namin at hanga't maaari, ayaw kong sayangin iyun. Kaunting tiis na lang at kapag college na ako, hihiling ako kay Mommy na kung pwede sa Manila na lang ako mag-aaral Iyun lang kasi ang alam kong paraan para makalayo ako sa lugar na ito eh. Hindi ko kaya ang kabi-kabilaang tsismis. At dumating pa sa punto minsan na nabu-bully ako "Devi...hi...sa wakas, natiyempuhan din kita!! isang araw, nagulat na lang ako nang bigla na lang akong in- approach ng

DEVI POV NAGISING ako na nasa loob na ako ng kwarto ng hospital. Mag-isa at ramdam ang sakit sa buo kong katawan. May benda din ako sa aking ulo at nang may pumasok na nurse at nakita niyang gising na ako, mabilis siyang lumapit sa akin "Nasaan ako?" nanghihina kong tanong "Miss Devi, nandito po kayo sa hospital. Bugbog sarado po kayo at halos dalawang araw po kayong walang malay." sagot niya sa akin Ilang saglit lang, muli kong naalala ang kung ano ang nangyari sa akin. Ang pambububog nila Racehll at Elma kasama ang iba pa...si Winston na walang ibang ginawa kundi ang manood lang Hindi ko na naman mapigilan ang maluha. At pagkatapos noon, ibinaling ko ang tingin ko sa nurse. "Si Mommy, nasaan ang Mommy ko?" naluluha kong tanong "Ahmm, opo..tatawagan ko po siya para ibalita sa kanya na gising na po kayo." sagot niya naman sa akin Hindi ko naman mapigilana ng mapakunot noo. Noon kasi, kahit isang munting sinat lang, hindi ako iniiwan ni Mommy. Pero ngayun, bakit wala