บททั้งหมดของ Love Me Harder, Mr. Billionaire: บทที่ 361 - บทที่ 370

DEVI POV "Kumusta ka na? Ano ba ang nangyayari sa iyo? Bakit ngayon ka lang umuwi?" Halos manginig ang boses ni Mommy habang sinasabi iyon. Hindi niya na napigilan ang pag-agos ng mga luha sa kanyang mga mata. Para siyang isang taong matagal na naghintay at ngayon lamang muling nabigyan ng pagkakataong makita ang isang mahalagang bahagi ng kanyang buhay. Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko na titigan siya. Labimpitong taon. Labimpitong taon na ang lumipas mula nang iwan ko ang lugar na ito. Labimpitong taon ng pananahimik, paglayo, at pagtakbo mula sa mga alaalang pilit akong hinahabol. At ngayon, kaharap ko na naman siya, sila…kasama si Winston na kahit kailan, hindi ko man lang naalala na naging mabait siya sa akin. Tumanda si Mommy nang kaunti. May ilang guhit na ng panahon sa kanyang mukha, ngunit hindi iyon nakabawas sa kanyang kagandahan. Sa katunayan, mas lalo pa siyang naging elegante. Nagmistula na siyang isang tunay na aristokrata. Siguro dahil ilang ulit

DEVI POV "ANAK, paborito mo ito... kumain ka ng marami! Naku, bakit ba ang payat mo?" wika ni Mommy. Sa wakas, natapos din ang medyo mahaba-habang diskusyon namin kanina. At ngayon, nandito na kami sa harap ng hapag-kainan. Pinagsasaluhan ang isang magarbong hapunan. Punong-puno ng pagkain ang mahabang mesa ay inihaw na salmon, buttered vegetables, roast chicken, seafood pasta, at iba't ibang putahe na makikita lang sa mga pamilyang mayayaman. Nandito rin ang stepfather kong si Tito Vicente, ang mga anak nila ni Mommy na sina Febe at Peter, kasama na rin si Winston na anak naman ni Tito Vicente sa una niyang naging asawa. At si Mommy, hindi magkadaugaga sa pagsasalin ng kung anu-anong pagkain sa plato ko. "Mom, ayos na po ako! Huwag niyo na po akong lagyan ng pagkain sa plate ko. Baka masayang lang po kasi. Busog na po ako," seryoso kong wika. "Naku, ikaw talagang bata ka. Ayos lang naman na kumain ka ng medyo marami para naman malagyan ng laman ang katawan mo," nakangi

DEVI POV Pagkatapos naming mag-usap ng kaibigan kong si Vanilla, nagpasya na rin akong humiga sa kama. Kailangan kong magpahinga. Kailangan kong makatulog, lalo na't hindi ko alam kung gaano ako magiging kaabala bukas. Bukas na ang kaarawan ni Mommy at narinig kong dito rin sa mansion gaganapin ang selebrasyon. Sigurado akong maraming bisita, lalo na't ang asawa niyang si Tito Vicente pa rin ang nagsisilbing Mayor ng lungsod na ito. Ngunit kanina pa ako pabiling baliktad ng higa sa kama. Pero, ayaw talaga akong dalawin ng antok. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay naninibago ako. Siguro dahil matagal na rin akong hindi nakabalik sa kwartong ito. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, ngunit gising na gising pa rin ang aking diwa. Sa huli, napabuntong-hininga na lamang ako at bumangon. Kung pipilitin ko pa ang sarili kong matulog, baka lalo lamang sumakit ang ulo ko. Kaya kahit gusto ko nang magpahinga, wala akong ibang pagpipilian kundi ang lumabas muna. Bi

DEVI POV Ang bahay ni Sarah ay isang tipikal na bahay sa probinsiya. May malawak itong bakuran at sa harapan ay nakatayo ang isang maliit na shade house na yari sa pawid at kawayan. Iminungkahi kong doon na lamang kami umupo at kumain ng agahan na agad naman niya akong pinagbigyan. Habang nagkukuwentuhan kami, hindi ko maiwasang mapatingin sa mga anak niya na naglalaro sa bakuran. "Grabe, ang lalaki na pala ng mga anak mo, Sarah!" mangha kong sambit. Ang panganay niya ay sampung taong gulang na samantalang lima naman ang bunso. Napangiti siya. "Awa ng Diyos, nabiyayaan kami ng tatlo. At tama na iyon. Sa hirap ng buhay ngayon, ayoko na silang sundan." Napangiti rin ako sa sagot niya. "Eh ikaw? Nag-asawa ka na ba?" tanong niya. "Grabe, simula nang umalis ka rito, nawalan talaga kami ng balita tungkol sa iyo." Napailing ako. "Wala eh. Wala pa akong asawa at wala rin akong balak mag-asawa." kaswal kong sagot. Nakita ko naman ang pagkagulat sa mga mata niya habang nakat

DEVI POV Pagdating ko sa bahay nila Mommy, agad kong napansin ang isang pamilyar na pigura sa may gate. Si Mommy. Nakatayo siya sa harap ng gate na parang may hinihintay. At nang makita niya ako, kitang-kita ko ang tuwa sa kanyang mukha. “Anak! Devi!” wika niya. Kaagad niya akong sinalubong. “Diyos ko, saan ka ba galing?” tanong niya sa akin habang bakas ang pag-aalala sa boses niya. "Diyan lang po kina Sarah, Mom,” sagot ko. “Ah, kay Teacher Sarah? Iyung dati mong kaklase?” tanong niya sa akin. Kaagad naman akong tumango “Opo, siya nga po.” sagot ko. Pagkatapos noon, pasimple kong pinunasan ang pawis sa aking noo. “Naku, pawis na pawis ka na. Kumain ka na ba? Halika, ipaghahain kita.” Kaagad akong tumango. “Okay na po ako. Kumain na ako kina Sarah. Tsaka gusto ko po sanang magpahinga muna.” seryoso kong wika. Agad kong nakita ang bahagyang pagkalungkot sa kanyang mga mata. Na parang gusto pa sana niyang makasama ako pero hindi niya lang maisatinig. Alam k