Love Me Harder, Mr. Billionaire의 모든 챕터: 챕터 381 - 챕터 390

DEVI POV “Winston!” wika ko nang may pagbabanta sa boses. Isang malakas na pagtawa naman ang kaagad na kumawala sa bibig niya Hindi ko alam kung ano ang nakakatawa pero ang weird talaga nitong si Winson. Hindi ko din talaga inaasahan na may ganito pala siyang klaseng pag-uugali Kung kailan nagkaka-edad tsaka naman naging masayahin. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapabuntong hininga. Kung ganito lang sana siya kabait noon, eh di sana walang dahilan para maglayas ako noon.. Ganoon pa man, pilit kong itinaboy sa isipan ko ang tungkol sa bagay na iyun. Gusto ko kasing i-enjoy na muna ang buong umaga. "Eh, ikaw…sasama ka ba sa amin sa swimming mamaya?” maya-maya, tanong ko. "Kung gusto mo, sasama ako." kibit balikat niyang sagot. Hindi ko alam kung bakit pero kusa akong napangiti. "Pwede naman, kung gusto mo.." baliwala ko din namang sagot sa kanya Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na pwede naman pala kaming mag-usap ng matino at kaswal. Siguro, dahil ni isa sa aming d

DEVI POV Biglang natahimik ang grupo. Makalipas ang ilang segundo ay muling nagsalita si Lucy. "Pero hindi ka ba nalulungkot? I mean, malungkot ang mag-isa." Napaisip ako. Kung tutuusin...may mga gabing napapaisip din ako kung ayos na ba ako sa naging takbo ng buhay ko. May mga panahon din namang naiinggit ako kapag nakakakita ako ng masayang pamilya. Kapag may mga reunion tulad nito, ako lang ang walang asawa at walang anak. Kahit nga iyung mga friends at kakilala ko noong college ako, lahat sila ay halos may mga asawa at mga anak na Thirty-five na ako at alam kong kung ang pag-aasawa ang pag-uusapan, napag-iiwanan na ako ng panahon. Pero, wala eh…paano naman ako makapag-asawa kung ganitong habang nadagdagan ang edad ko, mas lalo akong naging aloof pagdating sa mga lalaki Kapag alam ko kasing may gusto sa akin ang isang lalaki, ako na mismo ang umiiwas. "Mas gusto kong maging single kaysa mapunta sa maling tao." maya-maya muli kong wika. "Tama!" malakas na sagoti n

DEVI POV MGA biruan kasama ang mga dating ka-klase at mga kaibigan habang sinasabayan ng pagkain at pag-inom ng malamig na beer ay isa sa mga mga maggagandang bagay na nangyari sa buhay ko. Seventeen years ko din silang hindi nakasama at pakiramdam ko, bumalik kami sa dating kami. Ang saya-saya, walang katapusang tawanan sa tuwing naaalala namin ang nakaraan. At habang lumilipas ang oras, hindi ko namalayan na medyo parami na din pala nang parami ang aming mga naiinom. At medyo nakakaramdam ng din ako ng pag-ikot ng aking paningin. Ang ilan sa kanila ay dinadaan sa sayawan at video-ok ang kasiyahan. Ang iilan sa kanila ay nasa swimming pool pa rin. May iilan din naman na nagsipag-uwian na. Lalo na iyung maraming mga anak Katwiran kasi nila, pagod na ang mga bata. "Grabe, sana, yearly ganito tayo palagi hangang sa pagtanda ndin. Ang saya-saya!" wika ni Charmaine. Kagaya ko, medyo tinamaan na din yata ng espiritu ng alak at ang kaninang malakas niya nang boses ay mas lalo p

DEVI POV “Kasi, tinatawag kong Mommy ang Mommy mo.” sagot niya. “Wala iyun at normal lang naman ang bagay na iyun. Isa pa, stepmom mo ang Mommy ko kaya normal lang na tawagin mo din siyang Mommy.” seryosong sagot ko “At ayos lang sa iyo?’ serysong tanong niya “Hmm, okay lang. Wala naman akong magagawa diba?’” seryosong sagot ko “Good! Akala ko, magagalit ka eh.” nakangiting sagot niya “Bakit naman ako magagalit. Teka lang, halika na nga! Gusto ko nang matulog na muna.” wika ko at nagpatiuna na akong naglakad patungo sa kanyang sasakyan Simula noong sumuka ako, medyo gumaan na din ang pakiramdam ko. At iyun lang naman ang sekreto ko para mahimasmasan kahit papaano sa pagkalasing. "Sa susunod, huwag mong pilitin ang sarili mong makipagsabayan sa pag- inom." narinig kong muling wika ni Winston mula sa likuran ko. Napahinto ako sa pahakbang habang pigil ko ang sarili kong mapasimangot. "Gusto ko lang naman mag-enjoy kasama ang mga friends ko, ano ang masama doon.." sago

DEVI POV Kung hindi lang talaga umiikot ang paningin ko, hinding-hindi ako papayag na ganito kami kalapit kay Winston. Hindi din ako papayag na alalayan niya na ako ng ganito. "Easy, relax...hindi naman kailangan magmadali sa paglalakad eh..." mahinahon niyang paalala sa akin Hindi ako sumagot. Nakayuko lang ako habang pilit na kinokontrol ang paghinga ko. Makalipas ang ilang sandali ay narating din namin ang tapat ng silid ko. Aakma na sana akong bibitaw sa kanya nang muli na namang umikot ang paningin ko. "Dahan-dahan. Tsk, bakit ba ang tigas ng ulo mo. Sinabi ko nan gang hindi mo pa kaya ah?" seryoso niyang wika. Sa pagkakataon na ito, may halong diin na ang tono ng boses niya. Hindi ko alam kung naiinis ba siya sa akin or sadyang napapagod na din siya. Muli niya akong hinawakan sa baywang upang hindi ako mawalan ng balanse. Napapikit ako at napabuntong-hininga. "Sorry, akala ko kaya ko na! Nakakahiya tuloy…." halos pabulong kong bigkas "Don’t mention it! Sin