Semua Bab Love Me Harder, Mr. Billionaire: Bab 401 - Bab 410

DEVI POV “Siguro, wala ka nga talagang pakialam sa akin kaya parang wala lang sa iyo kung bakit umuwi ako ng biglaan? Ang isang normal na pamilya, nagtatanong kung bakit biglaang umuwi ang isa sa mga miyembro nila.” Seryosong wika ni Winston. Hindi ko naman mapigilan ang mapataas kilay. “Ano ba iyang sinasabi mo? Hindi kita maintindihan ha? Tsaka, bakit naman kita tatanungin kung biglaan kang umuwi? Hindi ko naman ugali na makialam sa buhay nang may buhay." kunot-noo ko din namang sagot sa kanya Ito na nga ba ang sinasabi ko eh. Hindi talaga maganda ang magpuyat. Lalo na at may taong biglang dumating at imbes na magpahinga na lang, kung anu-ano pa ang gustong itanong sa akin. Hindi naman sana kami closed para gawin niya ito. Bahagya siyang napailing habang nakatingin lang sa akin, na para bang may hinihintay siyang reaksiyon mula sa akin Sa totoo lang, nawe-weirduhan ako dito kay Winston eh. Or baka naman pagod lang siya kaya ganito siya ngayun? “Ganiyan talaga siguro ang m

DEVI POV "GUSTO mo akong makausap? Gabi na ah?" alanganing sagot ko dito kay Winston. Pero, hindi na ako nakapalag pa nang bigla na lang niya akong hawakan sa kamay at hilain paalis Nakarating kami sa labas ng bahay at nagulat na lang ako nang bigla na lang niya akong hilain patungo sa nakaparada niyang sasakyan At doon na ako pumalag. Liban kasi na hating gabi na, medyo inaantok na din ako. Kailangan ko nang matulog "Teka lang, Winston, akala ko ba gusto mong mag-usap lang tayo? Saan ba tayo pupunta?" nagtataka kong tanong sa kanya Kaya lang, wala akong nakuhang kahit na anong sagot mula sa kanya. Halos patulak niya akong isinikay ng sasakyan at nang makasakay na ako, tsaka naman siya umikot sa kabila Kukunin ko sanang pagkakataon iyun para makalabas kaya lang, hindi ko na mabuksan ang pintuan. Feeling ko, naka childs lock ito eh. At nang pumwesto na si Winston sa manibela, muli na naman akong nagsalita para sana pumalag sa kung ano man ang gusto niyang gawin ngayun or

DEVI POV ANO? Anong sabi mo?" gulat kong tanong kay Winston. Hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko sa kanya kanina pero kung tama man iyon... God, gaano kalakas ang loob nitong si Winston para alukin ako ng mga ganitong bagay? "I'm serious! Hindi ba't palagi mong sinasabi na outsider ka lang sa pamilyang Imperial? Now, Devi... let's get married. Gusto kong maging asawa ka," seryoso niyang wika. Mariin kong naipikit ang aking mga mata kasabay ng pagtangka kong ibaba ang bintana ng sasakyan. Feeling ko kasi, bigla akong nahirapang huminga. Parang naging masikip ang loob ng sasakyan. Pakiramdam ko, parang biglang naging estranghero itong si Winston sa paningin ko ngayon. Ilang malalalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ko siya muling nilingon. Umaasa akong nagbibiro lang siya pero nang makita ko ang mukha niya doon ko nakita kung gaano siya ka seryoso Hindi siya nagbibiro, hindi din iya ako ginu-good time pero hindi siya nakakatuwa. Hindi ko tuloy mapigilan

DEVI POV"Mas okay nang late kaysa hindi kumain." Sagot din naman niya sa akin. Hindi ko na naman mapigilan ang mapabuntong hininga. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko ngayun.Trenta’y otso na siya pero bakit ganito siya kung umasta? Talo niya pa ang mga batang nging pasyente ko?“Halika ka na, samahan mo na akong kumain. Sige ka, kung hindi mo ako sasamahan, hindi na lang ako kakain.” Nakangisi niyang muling wika. Awtomatiko na napataas ang kilay ko sa sinabi niya."Nangongonsensya ka ba?" yamot kong wika sabay halukipkip."Konti." Natatawa niyang sagot. Hindi ko mapigilan ang mapairap." Ang kapal mo !!! Idinamay mo pa ako sa kalokohan mo!” naiinis kong sagot sa kanya. “Alam ko kaya, sorry na. So, paano ba iyan, pasok na tayo sa loob?” at habang sinasabi niya ang salitang iyun, nakita kong ngingiti-ngiti pa ang loko.Wala na akong nagawa pa kundi ang tumango na lang. Nauna siyang bumaba ng sasakyan, tsaka agad na umikot sa kabilang bahagi upang pagbuksan ako ng pinto."Ma'

DEVI POV "ANO ITO? SAAN ITO?" kunot noong tanong ko kay Winston. Hindi ko alam kung nananadya ba talaga siya pero parang ganoon na nga. Tuluyan nang lumiwanag ang buong paligid at kung hindi pa ako tumingin sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko malalaman na nandito pala kami sa isang palengke? Matao sa labas, may mga nakikita din akong mga vendors na abala sa pagtitinda ng kani-kanilang mga produkto sa bungad pa lang At ang hindi ko maintindihan ay kung ano ang rason nitong si Winston at kung bakit nandito kami ngayun sa isang lugar na maraming tao "Ano na naman ito?" naguguluhan kong muling tanong sa kanya "Hey, relax...ako ang bahala." sagot din naman niya kaagad sa akin Mariin kong naipikit ang aking mga mata dahil sa inis. Imagine, buong gabing walang tulog tapos dadalhin niya ako sa palengke? Para saan? "Winston, hindi nakakatuwa." yamot kong wika "I know....pero, utos ito ng Mommy natin." nakangiting sagot niya "Ano? At paano na naman nadamay ang Nanay ko