Semua Bab Love Me Harder, Mr. Billionaire: Bab 391 - Bab 400

DEVI POV Mas magaan ang pakiramdam ko nang lumabas ako ng kwarto. Para bang kahit paano ay nabawasan ang bigat na ilang araw ko ring pasan. Tahimik ang buong bahay. Huminga ako nang malalim bago tuluyang naglakad patungo sa hagdan. Balak ko nang bumaba at maghanap ng makakain. Hindi ko kasi alam kung nasaan na ang iba pang miyembro ng pamilya pero sure ako na baka busy na sila sa sandaling ito. Nang tingnan ko kasi ang sarili kong orasan,halos alas nueve na kasi ng umaga. Ngunit hindi pa man ako nakakarating sa unang baitang ng hagdan ay narinig ko ang marahang yabag mula sa aking likuran. Napalingon ako at hindi ko maiwasang mapataas ang kilay nang makita si Winston. Naka-formal siyang kasuotan, plantsadong puting polo, itim na slacks, at coat na nakasabit sa isang braso. Mukha siyang handa para sa isang mahalagang lakad. Nang magtama ang aming mga mata ay agad siyang ngumiti. "Hi. Good morning," magaan niyang bati. "Hi. Good morning," kaswal ko ring tugon. Sandali

DEVI POV Tinulungan namin ni Devi si Mommy na magtanggal ng mga tuyong dahon sa kanyang mga halaman habang nagkukuwentuhan kami tungkol sa buhay nila rito sa probinsya. Habang pinagmamasdan ko si Mommy masasabi kong nasa mabuti na talaga siyang kalagayan. Itinuturing na siya ngayong kapamilya ng matatandang Imperial, bagay na labis kong ipinagpapasalamat. Sa isip ko, kahit masakit ang naging desisyon kong umalis noon, may naidulot din naman pala iyong mabuti. Mas naging maayos ang buhay ni Mommy. At least, iyon na lang ang iisipin ko, na may magandang bunga rin ang lahat ng naging sakripisyo ko. Halos tanghalian na nang dumating ang kasambahay nina Lolo at Lola ni Febe. Lumapit ito sa amin at ibinalitang niyayaya raw kami ng matatandang Imperial na magsalo sa tanghalian sa Mansion Imperial. Noong una, ayaw kong sumama. Pakiramdam ko kasi ay isa lamang akong outsider at wala akong lugar sa hapag ng pamilya nila. Ngunit nang ipaliwanag ng kasambahay na partikular akong ipinapa

DEVI POV "Hindi ko naman po isinasara. Siguro, hindi pa po talaga siguro dumating ang taong para sa akin." "Sigurado ka?" "Opo." nakangiting sagot ko “Mom, tao lang din po ako, Kahit na nakikita niyong matatag ako, may takot pa rin po ako. Takot na magmahal lalo na naging saksi ako sa maraming relasyon na halos lumuha ng dugo bago naging maayos ang pagsasama nila. At ayaw ko po iyung maranasan.” pag-amin ko. "Walang relasyong siguradong walang sakit, anak. Pero mayroon ding mga taong sulit ipaglaban." seryoso niyang wika. Muli akong napangiti. OO naman, alam ko naman iyun. May mga taong worth it na ipaglaban. Pero, hindi naman lahat. Kadalasan, nauuwi din sa kasawian kaya kung pwede lang, mas gusto ko na lang na maging single forever. Iwas sakit sa ulo, malaya pa ako. "Si Mommy talaga, kung anu-ano na ang sinasabi. Gusto niyo lang yata na magkaapo na kaya ganiyan kayo sa akin eh.." pabiro kong bigkas. "Haysst salamat, na gets din ng anak ko." sagot niya. At ilang

DEVI POV "Alam kong spoiled brat ang anak ko at sa totoo lang, hindi ko din talaga malaman kung paano siya i-handle. Lalo na at kapag ginusto niya ang isang bagay, hindi pwedeng hindi ko ibibigay.'" narinig kong muling wika ni Rachell Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Lalo na at kinakausap ako ngayun ni Rachell na para bang wala siyang malaking nagawang kasalanan sa akin noon. Or baka naman kinalimutan niya na lang? "Dinig ko, isa ka nang Doctor ngayun. Congratulations! Mabuti ka pa, may narating sa buhay, samantalang ako, heto naging pabigat sa mga magulang." muling wika ni Rachell Hindi pa rin ako nakaimik. Lalo na at hindi ko maintindihan kung bakit niya sinasabi ang mga ganitong bagay "Siguro, kinarma ako dahil kay laki ng kasalanan na nagawa ko noon. Hindi lang sa iyo kundi sa marami pa. Naging bully ako at hindi lang ikaw ang inapi ko, Devi. Marami kayo...at karamihan sa kanila, talagang nasira ang buhay. Kaya kung hindi man okay ang buhay ko ngayun, deserved

DEVI POV Opo, hindi ko pa po ito nababangit sa inyo pero iyun po ang plano ko.” sagot ko din naman kaagad. "Anong ibig mong sabihin?" seryosong tanong ni Mommy. Hindi ko mapigilan ang mapabuntong hininga. Ibinaba ko na din ang hawak kong kutsara at tinidor at seryosong hinarap si Mommy. "Mom... hindi po ito ang unang beses." nakangiti kong wika para sana kahit papaano, mabawasan man lang ng kahit na kaunti ang pag-aalala niya. “Pero, anak----" “”Mom, sanay na po ako sa ganitong klaseng trabaho." Putol ko sa sasabihin niya. "Ano? Devi, ibig mong sabihin... noon pa?" ramdam ko ang panginginig ng boses na tanong niya. Kaagad din naman akong tumango. "Opo. Kung mapili ulit ako pangalawang beses ko na ito sa Africa and then, pang-apat ko na itong pagsali sa mga humanitarian projects ng organization.” nakangiting sagot ko. "Hindi ko ito alam! At hindi mo man lang ito nababangit sa akin gayung palagi naman kitang tinatawagan?" seryoso niyang wika. "Alam kong mag-aalala