บททั้งหมดของ The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: บทที่ 131 - บทที่ 140

Dorryn's Point of ViewDahan dahan kaming lumabas ni Leander mula sa kwartong iniwan namin kung saan mahimbing na nagpapahinga si Verlyn. Marahan kong isinara ang pinto, tila ba ayaw kong gambalain kahit ang katahimikan na bumabalot sa kanya. Sa sandaling iyon, gusto ko munang maniwala na ligtas na siya, kahit pansamantala.Tahimik ang hallway. Ang lamig ng hangin mula sa aircon ay tila sumisingit sa balat ko, ngunit hindi nito mapawi ang init ng galit na unti unting nag aalab sa dibdib ko. Ang mga nangyari kanina ay paulit ulit na naglalaro sa isipan ko, parang sirang plaka na hindi marunong tumigil.“Salamat dahil nahanap mo ang pinsan ko,” biglang sabi ni Leander habang naglalakad kami. “Kung hindi dahil sa iyo baka mas lalong napahamak si Verlyn.”Napalingon ako sa kanya at bahagyang ngumiti, kahit na ang mga mata ko ay nananatiling mabigat.“She is my best friend too,” sagot ko. “Gagawin ko talaga ang lahat para maligtas siya. Hindi ko aakalain na darating sa punto ang ganung kla

Dorryn's Point of View Binitawan ni Leander ang kamay ko at naiwan sa hangin ang init na kanina lamang ay naramdaman ko mula sa kanyang palad. Nakangiti pa rin siya habang nakatingin sa akin, parang walang anumang bigat ang mga salitang binitawan niya. "Just call me kung may plano ka na, Ryn." Parang tumigil ang mundo ko sa simpleng tawag na iyon. Ryn. Hindi ko alam kung bakit pero may kakaibang kirot at kilig na sabay na dumaan sa dibdib ko. Hindi ko inaasahan na tatawagin niya ako sa ganung paraan. Wala sa sarili akong napatango, tila ba nawala ang kakayahan kong magsalita sa mga sandaling iyon. Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Umalis siya na parang hangin na basta na lamang dumaan, at naiwan ako kasama si Nando sa gitna ng tahimik na espasyo. Unti-unti akong napalingon kay Nando. Ang mga mata niya ay nakapako na sa akin. Mabigat. Malalim. Parang may kung anong bagyong pinipigilan sa loob. Napalunok ako. "Dong, bakit hindi maguhit yang mukha mo? Kinakabahan ako sa

Dorryn’s Point of ViewDahan-dahan akong nagmulat ng mga mata, na para bang may mabigat na ulap na nakapatong sa aking buong pagkatao. Ramdam ko ang kakaibang pamamanhid na tila ba may mumunting alon na marahang humahaplos sa aking balat, mula ulo hanggang paa. Ang bawat galaw ko ay mabagal, puno ng pag-iingat, na para bang unti-unti ko pang binabalikan ang realidad.Unti-unting sumilay sa aking paningin ang ginintuang sinag ng araw na dumaraan sa kurtina ng bintana. Parang mga hibla ng liwanag na sumasayaw sa hangin, nagbibigay init at katahimikan sa buong silid.“Anong oras na ba?” mahina kong tanong sa sarili ko, halos kasabay lamang ng aking paghinga.Gagalaw sana ako upang bumangon, ngunit agad akong natigilan nang maramdaman ko ang isang matibay at mainit na bisig na nakapulupot sa aking katawan. Parang isang tahimik na pader na humahadlang sa akin, ngunit hindi nakakulong, kundi inaalagaan.Dahan-dahan akong napalingon sa likuran k

Dorryn’s Point of ViewKatatapos lang ng tawag ni Nando ngunit ramdam ko agad ang bigat ng hangin sa paligid namin, para bang may unos na biglang dumaan at iniwan ang lamig at kaba sa pagitan naming dalawa. Frustrated siyang napaupo sa tabi ko, ang mga balikat niya ay tila pasan ang hindi ko maipaliwanag na problema. Hindi ko alam kung lalapitan ko ba siya o mananatili na lamang ako sa kinauupuan ko, tahimik na nagmamasid habang pilit inuunawa ang biglang pagbabago ng kanyang aura.May kakaiba sa kanya ngayon. Nakakatakot ang titig niya, parang may kinakalaban siyang hindi ko nakikita. Ang mga mata niya ay may halong galit at pag-aalala, isang kombinasyong hindi ko pa madalas makita sa kanya."D*mn..."Napasinghap ako nang marinig ang mura niya. Parang biglang tumigil ang mundo ko sa isang iglap. Hindi ko alam kung paano siya pakakalmahin, pero kusang lumabas sa labi ko ang mga salitang puno ng pag-aalala."Dong naman eh. Baka marinig ng baby natin."Sa sinabi kong iyon ay para bang n

Dorryn's Point of ViewNakarating na kami sa Italya at para akong batang unang beses nakakita ng makulay na mundo. Nakanganga ako habang nakatingin sa paligid, tila ba nilalamon ng kagandahan ng lugar ang buong pagkatao ko. Ang bawat gusali ay parang obra maestra, ang bawat kalsada ay tila kwento ng nakaraan na binubulong ng hangin."Ang ganda ng Italya..." mahina ngunit puno ng paghanga ang boses ko.Nakanganga pa rin ako habang nakatanaw sa labas ng bintana ng sasakyan. Ang mga tanawin na dati’y sa pelikula ko lamang napapanood ay ngayon ay nasa harapan ko na. Parang isang panaginip na ayaw kong magising. Ang sikat ng araw ay marahang humahaplos sa mga gusali, nagbibigay ng gintong kinang sa paligid. Ang mga taong naglalakad ay tila bahagi ng isang painting na buhay na buhay."Wife, you're drooling."Nanlalaki ang mga mata ko sa sinabi niya at agad kong pinunasan ang gilid ng labi ko."Wala naman ha," mabilis kong depensa kahit ramdam ko ang init ng mukha ko sa hiya.Mahina siyang n