Todos los capítulos de The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Capítulo 111 - Capítulo 120

3rd Person's Point of View*Nakaupo si Samantha sa malamig at matigas na sahig ng selda, habang ramdam na ramdam niya ang matinding pagkauhaw at pagkagutom na unti unting kumakain sa natitirang lakas niya. Ang bawat segundo na lumilipas ay tila ba isang parusang paulit ulit niyang nararanasan, parang walang katapusan na paghihintay sa kung ano ang magiging kapalaran niya. Ang hangin sa loob ng kulungan ay mabigat, halos hindi na niya maramdaman ang pagdaloy nito sa kanyang balat, at ang katahimikan ay parang sumisigaw sa kanyang isipan.Alam niya na nalaman na ng pamilya niya ang nangyari sa kanya.At higit sa lahat, alam niya na ikakahiya na siya ng mga iyon.Dahan dahan siyang napatingin sa kanyang mga kamay, ang mga palad na minsang sanay sa karangyaan, ngayon ay nanginginig at tila ba nawalan na ng saysay. Pinagmasdan niya ang mga ito, parang hinahanap ang sagot sa mga tanong na matagal na niyang kinikimkim."Ano ba ang naging kasalanan ko noon para karmahin ng ganito ka lala?" na

Dorryn's Point of View*Nakakunot ang noo ko habang nakikinig sa walang kwentang usapang iyon. Para bang bawat salitang naririnig ko ay unti-unting nagpapabigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatawa sa kapal ng mukha ng lalaking iyon na hanggang ngayon ay ginagamit pa rin ako.Bigla na lamang kinuha ni Nando ang cellphone ko mula sa kamay ko. Hindi man lang siya nagdalawang-isip at agad niyang pinindot ang end call. Napatingin ako sa kanya, bahagyang nagulat sa ginawa niya.“Co-maker?” malamig niyang tanong habang nakatingin sa akin.Napabuntong-hininga ako at napaiwas ng tingin.“Noon ‘yun,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili. “Ginagawa niya akong co-maker sa mga utang niya.”“Binabayaran mo ba ang mga utang ng lalaking iyon?” diretso niyang tanong habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko.Hindi ko kinaya ang titig niya.Napayuko ako at dahan-dahan na napatango. “Yes… noon. Nagpagamit ako sa lahat ng kabalastugan niya.”Sandaling katahimikan ang namag

Dorryn's Point of ViewPumasok kami sa loob ng boarding house niya at agad akong sinalubong ng magulong paligid. Nakakalat ang kung anu-anong gamit, parang matagal nang hindi naaayos ang lugar. Tahimik akong nagmasid habang dahan-dahang iniikot ang tingin ko sa kabuuan ng silid. Hindi ko maiwasang mapakunot ang noo, hindi dahil nagulat ako, kundi dahil parang wala man lang siyang balak baguhin ang ganitong klaseng pamumuhay."Mukhang tinakasan ka ng walis ha."Kaswal kong sambit, pero sapat iyon para maramdaman niya ang bahagyang pangungutya sa boses ko."Ha?"Napatingin ako sa kanya at kitang-kita ko ang biglang pagkapraning sa mukha niya. Para bang nahuli siyang may kasalanan. May bahid ng kaba ang mga mata niya at kapansin-pansin ang manipis na pawis na unti-unting tumutulo mula sa kanyang noo."Hindi ka talaga marunong maglinis. Dapat marunong ka na maglinis lalo na't sobrang arte ng magiging asawa mo."Diretso kong dagdag habang bahagyang tinaas ang kilay ko. Hindi ko na kinailan

3rd Person’s Point of View*Pagkarating ni Nando sa kaniyang malawak at maringal na mansion, tila agad niyang naramdaman ang kakaibang lamig na bumalot sa buong paligid. Ang karaniwang katahimikan ng bahay na dati’y nagbibigay sa kaniya ng kapanatagan ay ngayon ay parang may dalang kakaibang pangamba. Hindi man niya maipaliwanag, may kung anong mabigat na pakiramdam ang unti unting sumisiksik sa kaniyang dibdib.Ang una niyang hinanap ay ang presensya ng kaniyang asawa.Mabilis ang kaniyang mga hakbang habang tinatahak ang malapad na pasilyo. Ang tunog ng kaniyang sapatos na sumasalpok sa marmol na sahig ay tila nag e echo sa buong bahay, lalong nagpapatingkad sa katahimikan.Sa sala, nakita niya si Snow na agad namang tumayo nang tuwid at yumuko bilang paggalang."Boss."Hindi na nag aksaya ng oras si Nando. Direkta niyang tinignan si Snow, malamig ngunit may bahid ng tensyon ang kaniyang mga mata."Where's my wife."Bahagyang napayuko si Snow, tila nag aalangan."Nasa kwarto ninyo p

Dorryn’s Point of View*Gulat pa rin ang mukha ko habang nakatingin kay Mr. Ronaldo. Hindi ko pa rin lubos maisip kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon. Ang isang simpleng araw ay nauwi sa pakikipagharap ko sa isang taong may kapangyarihang kayang magpabago ng kapalaran ng iba.“Totoong gangster boss ka po ba?” tanong ko, diretso at walang paligoy ligoy.Biglang natahimik ang buong kwarto. Ang mga tauhan niya ay tila napahinto, parang naghihintay ng magiging reaksyon niya. May isa pa ngang bahagyang kumilos sa gilid, pero agad itong pinakalma ni Mr. Ronaldo sa isang simpleng taas ng kamay.“Yes, I am,” sagot niya nang kalmado. “Why? You need proof?”Napayuko ako sandali at marahang tumango. “Opo.”Sa isang iglap, nagbago ang ihip ng hangin.“Pakita ninyo sa kanya,” utos niya nang malamig.Hindi pa man ako nakakahinga nang maayos, biglang sinuntok si Jacob. Sunod sunod ang mga suntok na tila walang awa. Ang bawat tama ay ramdam kahit ako ang nakatingin lang. Parang ang sakit ay