บททั้งหมดของ The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: บทที่ 101 - บทที่ 110

3rd Person’s Point of ViewNakangiti ngayon si Samantha, isang ngiting puno ng kumpiyansa at lihim na tagumpay, habang maingat niyang inaasikaso ang bawat detalye ng engagement party nilang dalawa ni Nando na hindi man lang nasisilayan o nalalaman ni Dorryn. Ang buong paligid ay tila sumasabay sa kanyang kasiyahan, bawat dekorasyon at bawat ilaw ay sumasalamin sa ambisyong matagal na niyang kinikimkim sa kaibuturan ng kanyang puso.“Alam ko talaga na darating sa punto na mapapasakin talaga si Nando. Naaayon talaga ang lahat sa plano ko.”Marahan niyang itinaas ang baso ng red wine na hawak niya, pinagmamasdan ang mala-dugong kulay nito na kumikislap sa liwanag ng silid, bago niya ito dahan-dahang ininom. Ang bawat lagok ay tila nagpapatibay sa kanyang loob, nagpapalalim sa kanyang determinasyon na makuha ang lahat ng kanyang ninanais. Nakatayo siya sa harap ng malawak na bintana ng kanyang opisina, nakatanaw sa malalayong ilaw ng lungsod, na para bang ang buong mundong iyon ay unti-un

Dorryn's Point of View*Nandidito pa rin ako sa kwartong ito at pinapakain naman nila ako araw-araw habang hinihintay nila ang araw na iyon. Ang tatlong araw bago ang engagement party nila Nando at Samantha. Para bang bawat segundo na lumilipas ay isang patak ng sakit na unti-unting bumabagsak sa puso ko, pinupuno ito ng takot, pagdududa, at pananabik.Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa bigat ng nararamdaman ko. Parang may kung anong pumipisil dito na hindi ko maipaliwanag. Paano kung hindi niya talaga ako hahanapin? Paano kung tuluyan na niya akong nakalimutan at piniling sumama sa buhay na wala ako?Pero may naramdaman ako noon. Hindi ba? Nung nag-usap kami nung isang araw, malinaw sa mga mata niya ang pag-aalinlangan, ang pagkalito, at higit sa lahat, ang damdaming pilit niyang itinatago. Umaasa ako. Kahit hindi ko dapat gawin, kahit masakit, kahit parang unti-unti akong nilulunod ng pag-asa na iyon, kumakapit pa rin ako.Umaasa pa rin ako sa nararamdaman ko ngayon tungkol sa baga

Dorryn's Point of View*Nakatingin ako ngayon kay Nando, diretso at walang pag-aalinlangan, ngunit ang sumalubong sa akin ay ang malamig at walang emosyon niyang mga mata. Para akong unti-unting nilalamon ng katahimikan sa pagitan naming dalawa. Ang dating init na minsan kong nasilayan sa kanyang titig ay napalitan ng isang uri ng kawalan na tila ba hindi niya ako kilala. Sa kabilang banda, kitang-kita ko ang gulat at takot na gumuhit sa mukha ni Samantha nang makita niya akong nakatayo sa harapan niya, parang isang bangungot na biglang naging realidad."Anong ginagawa mo rito, Dorryn," agad na ani ni Samantha, pilit na pinatatatag ang kanyang boses kahit halatang may bahid iyon ng kaba.Wala akong emosyon na ipinakita habang nakatingin sa kanya. Kahit ang puso ko ay tila ba gustong kumawala sa lakas ng kabog, pinili kong manatiling kalmado. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan sa harap ng babaeng ito."Ititigil ko ang engagement party na ito."Parang biglang tumigil ang mundo sa p

Dorryn's Point of ViewKinabahan ako nang marinig ko ang sunod-sunod na putok ng baril sa labas. Parang bawat kalabog ng bala ay direktang tumatama sa dibdib ko, nagpapabilis sa tibok ng puso ko at nagpapahigpit ng paghinga ko. Ang paligid ay napuno ng tensyon, at kahit ang hangin ay tila mabigat at mahirap lunukin."Nando!"Hindi ko napigilang isigaw ang pangalan niya, puno ng pangamba at desperasyon. Baka kung ano na ang nangyari sa asawa ko. Baka nasaktan siya. Baka… hindi ko kayang tapusin ang naiisip ko.Mabilis kong siniko ang babaeng mahigpit na humahawak sa akin. Ramdam ko ang lakas ng paggalaw ko, dala ng takot at pagnanais na makawala. Napaatras siya at nabitawan ako, at sa sandaling iyon ay para akong ibong nakawala sa hawla.Doon ako nagkaroon ng pagkakataon.Huminga ako nang malalim kahit nanginginig ang buong katawan ko, saka ako dahan-dahang lumingon sa paligid. Ngunit ang sumalubong sa akin ay hindi ang inaasahan kong kaligtasan, kundi ang mga katawan na nakahandusay s

Dorryn's Point of View*Naalala ko ang sinabi sa akin ni Snow noon, parang isang malamig na hangin na muling dumampi sa alaala ko habang tahimik akong nakatulala."Ano bang background ni Samantha Bakit ganyan kasama ang ugali niya""Actually sa pagkakakilala ko kay Miss Samantha ay kilalang kilala ang pamilya nila bilang isa sa nirerespeto sa Korea at sa buong Asia"Napapikit ako sandali habang pinoproseso ang mga salitang iyon. Kaya pala ganun siya. Kaya pala mayabang siya, matapang, at tila walang kinatatakutan. Lumaki siya sa kapangyarihan. Sa mundong alam niyang kakampi niya ang apelyido niya.Kaya pala ganun siya kasi alam niya na malakas ang kapit ng pamilya niya."Pero hindi ganun ang tingin sa kanya ng mga magulang niya sa kanya"Agad akong napamulat at napatingin kay Snow noon. Napakunot ang noo ko, parang hindi tugma ang sinasabi niya sa imahe ni Samantha na nakasanayan ko."What do you mean""According sa research ko ay hindi siya close sa pamilya niya""Di siya close""Sa