All Chapters of The Billionaire's Obsession : Chapter 111 - Chapter 120

Kumuyom ang aking kamao hanggang sa bumaon ang aking mga kuko sa aking palad. Nanunuyot sa pait ang aking lalamunan, at ang bawat paghinga ko ay mabagal at hirap—tila may kasamang buhangin sa sobrang hapdi."Kukuha lang po ako ng tubig, Mama," mahinang paalam ko. Halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses sa sobrang paos.Napahawak ako sa aking leeg; tila sinasakal pa rin ako ng bawat salitang binitawan ni Sofia kanina sa hallway. Bago ako tuluyang lumabas, isang sulyap muna ang ginawa ko sa aking anak. Pinagmasdan ko ang payapa niyang mukha sa gitna ng mga aparatong nakakabit sa kanya.Para kay Astria, kailangan kong maging matatag. Kailangan kong makahinga nang maayos para makapag-isip... dahil alam kong sa paglabas ko ng pintong ito, panibagong pakikipagdigma na naman ang naghihintay sa akin.Tahimik akong lumabas ng ICU. Agad na dumapo ang mga mata ko sa mahabang bench, umaasa na makikita ko roon si Thor na matiyagang naghihintay—umaasang kahit papaano ay nandoon pa rin ang

Nanatiling nakapako ang mga paa ni Thor sa sahig ng ICU, tila hindi nararamdaman ang hapdi ng sampal na namumula pa rin sa kanyang pisngi. Sa halip na gumanti o magalit, nanatili siyang nakayuko, tinatanggap ang bawat titig na puno ng paghuhusga mula sa pamilya ko. Ang dating makapangyarihang billionaire na kayang paikutin ang mundo sa isang kumpas lang, ngayon ay mukhang lupaypay at tinalo ng sarili niyang pagsisisi habang nakatingin sa direksyon ng anak naming si Astria."Hindi ako narito para gumawa ng gulo," basag na wika ni Thor, ang kanyang boses ay halos pabulong na lang sa gitna ng tensyon sa silid. Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang paningin, diretso sa mga mata ko na pilit umiiwas sa kanya. "Kahit sa labas lang ng pinto, Astrid... hayaan mo lang akong magbantay. Hindi ako aalis hangga't hindi ko nasisigurong ligtas ang anak natin, kahit itaboy niyo pa ako nang paulit-ulit."Ang sakit isipin; halos mahawakan ko na siya sa lapit ng espasyo sa pagitan naming dalawa, ngunit

Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin, bawat hakbang ay tila may kasamang bigat ng libu-libong pagsisisi. Huminto siya nang may dalawang hakbang ang distansya mula sa akin—isang distansyang tila bakod na naghihiwalay sa aming magkaibang mundo. Pinanatili niya ang puwang na iyon, kahit pa sa kanyang mga mata ay malinaw na mababasa ang nag-uumpugang pananabik at matinding kalungkutan.Sa gitna ng malamig at tahimik na hallway, naroon ang dalawang pusong parehong sugatan ngunit magkaiba ang pinanggalingan ng hapdi. Sa kabila ng pisikal naming paglalapit, hindi maikukubli ang milya-milyang distansyang namamagitan sa amin—isang bangin na binuo ng mga pagkakamali at lihim. Doon, walang naglakas-loob na magsalita; tanging ang nagdurusa naming mga puso lamang ang tila nag-uusap sa gitna ng nakabibinging katahimikan."Mahal..." halos pabulong niyang tawag, ang kanyang boses ay nanginginig at tila nagmamakaawa. "P-Pwede ba tayong mag-usap?"Sa isang sandali, naramdaman ko ang dahan-dahang

𝑨𝒔𝒕𝒓𝒊𝒅 𝑹𝒆𝒚𝒆𝒔 𝑷𝒐𝒊𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝑽𝒊𝒆𝒘Dahan-dahan; bawat hakbang ko palayo sa kanya ay kasingbigat ng tungkuling kailangan nang wakasan. Bawat tapak ko sa malamig na sahig ng ospital ay tila pag-iwan sa mga piraso ng sarili ko na pilit kong binuo para sa amin, ngunit ngayon ay durog na durog na.Handa na ako; handa na akong kalimutan ang lahat ng pinagsamahan namin. Hindi na sapat ang nararamdamang pagmamahal para manatili pa kami sa isa't isa, lalo na kung ang pundasyon ng pagsasama naming iyon ay puro na pala lason at kasinungalingan. Ngayon ko lang napagtanto—kahit anong pilit naming ayusin, meron at meron talagang gagawa ng paraan para paghiwalayin kami. Siguro, ang tanging paraan para hindi na kami masaktan pa ay ang tuluyan nang bitawan ang mga kamay na hindi na rin naman marunong humawak nang tapat.Pumasok ako sa kwarto ng anak ko at agad na isinara ang pinto. Ikinandado ko iyon—isang tunog na naging simbolo ng pagtatapos ng ugnayan ko kay Thor. Hinarap ko si Dr. St

Ang gulat sa aking mukha ay hindi ko na naitago. Dahil sa labis na pag-aalala sa kalagayan ni Astria at sa mga pasabog na rebelasyon sa paligid ko, tuluyan ko nang nakalimutan ang petsa. Bisperas na pala ng Pasko; bukas ay December 24 na.Dahan-dahan kong niyakap ang aking sarili, pilit na kumukuha ng init mula sa nanunuot na ginaw ng gabi. Mula rito sa kinatatayuan ko, natatanaw ko sa outdoor garden ng ospital ang mga dekorasyong kumukititap—mga palamuting nagpapaalala sa akin na ang buwang ito ay dapat sana ay puno ng saya at pasasalamat.Ngunit para sa akin, ang bawat ilaw ay tila nanunukso.Bigla kong naalala ang mga nakaraang Pasko namin. Tuwing sasapit ang panahong ito, laging umaapaw ang aming hapag-kainan. Napakaraming handa, at lahat ng iyon ay paborito ni Astria—o 'di kaya ay mga pagkaing pinaluto niya lang dahil nagandahan siya sa kulay o hugis nito. Siya ang buhay ng aming selebrasyon.Biglang lumitaw ang imahe ni Astria sa aking paningin na lalong nagpakirot ng puso kong