All Chapters of สตรีแพศยาภรรยาจอมทมิฬ: Chapter 1 - Chapter 10

“เจ้ายังกล้าถามแบบคนโง่อยู่อีกรึ! หากไม่ใช่ฐานะของบุตรสาวสกุลเยว่ เจ้าก็แค่คนโง่คนหนึ่งเท่านั้น พี่ชายก็โง่ พี่สาวก็ทำตัวกร้านโลก น้องชายเจ้าก็ขี้ขลาด ชีวิตเจ้า! นอกจากเป็นคนสกุลเก่าแก่ มีตรงไหนดีบ้างเยว่ฟ่านถิง”ไป่หลี แสยะยิ้มประหนึ่งคนวิปลาส นางเคยคิดว่าตนเองคงมีวาสนาเป็นได้แค่สาวใช้ จนวันที่คนรัก เดินทางมารับตัวผู้เป็นนาย ตามคำสั่งจ้าวอ๋อง เข้าเมืองหลวง เขาทำให้นางต้องร่วมมือ เพื่อเปลี่ยนฐานะของตนเอง ให้ทัดเทียมต่อคนชั้นสูง“ทำไม...สกุลเยว่ดีต่อเจ้าเยี่ยงนี้ เจ้ายัง...”“แล้วอย่างไร! ใครจะสนกันเล่า ข้าต้องการชีวิตที่ดีกว่า เมื่อมีโอกาสยื่นมาให้ ไยข้าจะต้องปฏิเสธด้วย”ไป่หลี ตอบกลับผู้เป็นนาย ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ใครทันจะอยากดักดานอยู่ที่เดิม ถ้ามีเส้นทางให้เลือกทำไมนางจะไม่เลือก... เสียงการต่อสู้จากด้านนอกยุติลง ประตูรถม้าได้เปิดออก ก่อนที่ชายหน้าตาดุดัน จะพุ่งพรวดเข้ากระชากร่างหญิงชราให้พ้นทาง แม้ว่าลมหายใจจะรวยระริน แม่นมจูก็หาได้ยอมแพ้ นางพยายามใช้ร่างตัวเอง ขวางชายหยาบช้านั้นอย่างสุดกำลัง “ยายแก่ผู้นี้ มิรู้ชะตาตนเองเลย” ชายผู้แปลกหน้าตวาดห

“ข้าต้องการความจริงจากปากของพวกมัน ว่าใครที่สั่งการ!”แม้ปากจะสั่งการเสียงกร้าว ทว่าดวงตาหาได้ละไปจากใบหน้าขาวซีดของน้องสาวไม่ ใจของนางในตอนนี้ ราวกับถูกปีศาจร้ายกระชากออกจากอก“เด็กดี...เจ้าต้องสู้รู้ไหม พี่จะพาเจ้ากลับบ้าน ฮึกๆ”เยว่ฟ่านปิง กลั้นสะอื้น ในขณะที่ปลอบประโลมน้องสาว นางไม่อาจทำสิ่งใดได้ในตอนนี้ คณะของนางไม่มีหมอติดตาม ด้วยทุกคนรู้วิชาแพทย์ แต่บาดแผลของน้องสาว ยากนักที่พวกนาง จะทำสิ่งใดได้...มันคือบาดแผล ที่แม้แต่หมอเทวดาก็ยากยื้อชีวิตหมับ! มือที่อ่อนแรง คว้าจับข้อมือสั่นระริก ของผู้เป็นพี่เอาไว้แน่น ดวงตาที่เริ่มอ่อนแสง บอกชัดแล้วว่าคุณหนูสาม กำลังจะจากทุกคนไป“น้องพี่! ถิงถิง! ไม่!!! อย่าทำกับข้าเยี่ยงนี้ อ๊ากกก!!!”เยว่ฟ่านปิง เรียกน้องสาว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ไม่เว้นแม้แต่เหล่าผู้ติดตาม ที่มีดวงตาแดงก่ำจากการข่มกลั้นน้ำตา ใครบ้างที่ไม่รักเอ็นดูคุณหนูสาม สตรีผู้พร้อมทั้งกิริยาหน้าตาฝ่าเท้าหนาของเหล่าผู้ติดตาม ที่ยังเหยียบอยู่เหนือร่างคนร้าย ต่างบดขยี้ลงไปอย่างไร้ความปราณี หากทำให้พวกมันตายได้ในตอนนี้เลยจะยิ่งดี แต่เพราะนายยังไม่เอ่ยปาก พวกเขามิอาจทำตา

“ถิงถิง พี่ซื้อไข่มุกสีชมพูมาหลายเม็ดเชียวนะ พี่กำลังทำปิ่นปักผมให้เจ้า รองเท้าของเจ้าพี่เย็บเสร็จแล้ว เจ้าไม่รอใส่หน่อยหรือ ไยเจ้าง่วงแล้วไม่รอพี่มาก่อน…ค่อยหลับ ทำไมเจ้าทิ้งพี่กับหลานไปเยี่ยงนี้ พี่...พี่ชายทำผิดอันใด เจ้าจึงไม่ตื่นมาคุยกันก่อน ถิงถิงน้อยของพี่ ฮึกๆ”ภาพของแม่ทัพผู้แข็งแกร่ง ทรุดลงร้องไห้ข้างเตียงน้องสาว ทำให้ทุกคนยากนักจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ และนั่นเองทำให้เด็กชายที่ถูกผู้เป็นย่ารวบไว้ เหมือนที่บิดาทำกับเขา ดิ้นรนจนหลุดจากพันธนาการ“ท่านอาสาม”เด็กชายเรียกผู้เป็นอา ด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เขาถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้ ว่าการตายถือเป็นการสิ้นสุดชะตา แต่เขาไม่คิดว่าจะมีวันนี้ ท่านอาสามจะทอดทิ้งเขาไปไกลฟ่านจื่อ ไม่ส่งเสียงใดออกมาอีก เด็กชายจูงมือผู้เป็นย่า พาเดินไปหาท่านอาสาม ภาพทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ บีบคั้นหัวใจของท่านแม่ทัพเยว่ยิ่งนัก หากเลือกได้เขาอยากเป็นเพียงชาวบ้านสามัญ ที่มิยากจนหรือร่ำรวยเกินไปแต่เพราะชีวิตของสกุลเยว่ ตั้งแต่บรรพบุรุษสืบทอดอำนาจทางทหารมาตลอด เขาและลูกหลานจึงยากนักจะหลีกหนีได้ แม้แต่การแต่งงานของบุตรสาว ที่อยู่ๆ ก็ถูกดึงเข้าสู่วังวนอำนาจ ทั้งที

“เช่นนั้นเราออกไปพัก ที่โรงเตี๊ยมกันดีกว่านะขอรับพี่หญิง เราเดินทางมาไกล เหนื่อยล้ามากพอแล้ว หากเขาไม่ต้อนรับ ก็ไม่เห็นต้องเสียเวลาพูดให้มากความ”เยว่ฟ่านถง รีบเสริมต่อคำของพี่สาว ใช่ว่าเขาอยากพักที่นี่เสียเมื่อไหร่ เพราะมันไม่สะดวก ต่อการทำงานของเขา แต่จุดเริ่มต้นของการสูญเสีย เกิดจากจวนอ๋อง การมาพำนักที่นี่ตามคำเชิญ จึงเป็นเรื่องจำเป็น เพื่อความสะดวกในการเข้าออกที่นี่แต่เมื่อเจ้าบ้านไม่เต็มใจ ไยเขาและพี่สาวต้องง้อด้วยเล่า เพราะมันมีอีกนับล้านวิธี ที่จะเข้ามาสืบหาเรื่องราวจากจวนแห่งนี้ แค่มีเงินสิ่งใดเล่าจะเรียกว่ายาก“ไปเถอะ! ข้าเองก็เหนื่อยมากแล้ว”เอ่ยจบร่างงาม ขยับหมุนกายเปลี่ยนทิศทาง เพื่อออกจากจวนไป และนั่น...ทำให้พ่อบ้านชราแทบสิ้นสติ ด้วยความหวาดกลัวหัวจะหลุดจากบ่า“คุณหนูเยว่ โปรดอภัยต่อข้าที่มิเห็นเขาไท่ซาน ดูเบาในตัวคุณหนูไปขอรับ”พ่อบ้านชรารีบถลามาคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาว ท่าทางหยิ่งผยองได้หายไปจนสิ้น ยิ่งเห็นแววตาที่เหลือบมองลงมา เหมือนเขาเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ ที่ขวางทาง ใจของพ่อบ้านชรา ยิ่งร้อนรุ่มเกรงหญิงสาวจะก้าวจากไปจริงๆเพราะหากเป็นเช่นนั้น เท่ากับจวนอ๋องหมิ่นพระประสงค์

“ข้ายินดีแต่งงานกับใครก็ได้ ที่มิใช่คนเยี่ยงท่าน บุรุษที่คิดว่าตนมากด้วยอำนาจ ทั้งที่เป็นแค่สกุลตราตั้งเพียงสามชั่วอายุคน แต่อาจหาญหยามเกียรติสกุลเยว่ ด้วยการคิดแต่งหญิงอื่น ร่วมหอพร้อมข้า การกระทำเยี่ยงนี้มันสมควรแล้วหรือ” “หญิงแพศยาเยี่ยงเจ้า ใครกันจะอยากได้ ที่ข้ายินยอมรับเจ้า เพราะเป็นพระราชโองการ หาไม่แล้วแม้แต่หน้าข้า! เจ้าก็ไม่มีวันได้เห็น” “พูดเหมือนข้าอยากพบหน้าท่าน ตอนแรกข้าคิดทำใจเรื่องร่วมเคียงในฐานะสามีภรรยา แต่พอได้รู้เห็นตัวตนของท่านในตอนนี้ นับว่าเป็นโชคดีของข้า ที่ยังยุติมันได้ทัน” “อย่ามาถกเถียงให้มากความ กลับจวนกับข้า!” มือหนาตั้งใจคว้าแขนของหญิงสาว ทว่าร่างงามกลับหลีกหนีได้อย่างว่องไว “บุรุษในนี้มากมาย หากข้าจะเลือกใครสักคนมาแทนที่ท่าน แน่นอนว่าฝ่าบาทย่อมมิขัดข้อง ป้ายอาญาสิทธิ์ที่ข้าถือมาด้วย คงมากพอให้ข้าเลือกสามีด้วยตนเองได้” หญิงสาวไม่ได้ใส่ใจคำของจ้าวอ๋อง แต่กลับเดินกรีดกราย กวาดสายตามองชายหนุ่มมากหน้าหลายตา นางไม่ได้คิดยั่วเย้าเขา เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่นางตั้งใจเปลี่ยนว่าที่สามีจริง เพราะตราบใ