Lahat ng Kabanata ng HER REPLACEMENT: REGRETS : Kabanata 131 - Kabanata 140

CHAPTER 131 KARINA NAG-UMAGA na lang ay hindi na ako nakatulog. Dahil sa surprise nila sa akin ay sobrang galak ng puso ko. Tumambay na lang kami sa labas ng bahay at gumawa ng bonfire. Pinaikutan namin iyon na para bang nagca-camping o nasa dagat kami. Ang saya ng puso ko, sa totoo lang, at hindi ko na nagawang makatulog ulit. Nagkuwentuhan na lang kami at nagtawanan. Mabuti na lang at may distansya ang bahay namin sa mga kapitbahay kaya pwede kaming mag-ingay. Sina Mama, Papa at mga kapatid ko ay hindi rin natulog upang maging special lang ang bungad ng kaarawan. I feel really special,may mga gifts pa mga kapatid ko sa akin. Pero nakatulog rin ako nang mag-umaga na at nagising na alas-tres ng hapon. Ang haba rin pala ng tulog ko. Bumawi talaga ang katawan ko. Pagkagising ko ay wala ang mga magulang ko, pati na rin si Luther. Ang naiwan lang sa bahay ay ang mga kapatid ko. "Hello, Ate. Kumusta ang tulog mo?" masayang bati sa akin ni James at yumakap siya nang makaupo na ako

CHAPTER 133 KARINA HINDI ko maintindihan kung ano ang ibig-sabihn ni Luther, kaya speechless akong nakatitig lang sa kanyang mga mata. He held my hands tightly and smiled. "I love you," he whispered. And suddenly hugged me. Hindi ako makasagot at pinilit pa rin na pinoproseso ang lahat. Anong meron? Anong nangyayari? Hindi ko alam pero kinakabahan ako na hindi naman dapat. Kinakabahan ako, oo, pero hindi 'yong kaba na parang may mangyayari ng masama. Kaba ng kaligayahan? Ewan ko! "Ano ba talaga ang nangyayari? Bakit iba nag pakiramdam ko, Baba?" He look at me in a calm way. "Just relax, okay?" Paano nga ako nito mag-re-relax kung wala naman akong alam sa mga nangyayari sa paligid ko? "Dahil kinakabahan rin ako," dagdag pa niya. Kunot-noo naman ako, at saka ko lang na-realized na ang lamig rin pala ng mga kamay niya. At nanginginig rin ito. Alam kong malamig rin ang mga kamay ko dahil kanina pa ako nanginginig sa kaba. Pakiramdam na hindi ko maintindihan

CHAPTER 135 KARINA KINAKABAHAN ako habang nakatitig sa repleksyon ko sa salamin. Umiikot-ikot pa ako na para bang isa akong prinsesa. Mabigat ang suot kong gown, pero pakiramdam ko ay magaan lang iyon dahil sa sobrang saya ko. Maganda ang gown—elegante at halatang mamahalin. Si Luther mismo ang pumili nito, at tama nga siya sa size ko. Alam na alam niya ang hubog ng katawan ko, na para bang memoryado niya ang bawat detalye ko. I am actually anxious. My emotions are mixed. Ganito ba talaga ang pakiramdam kapag ikakasal ka na? Totoo pala talagang nakakakaba. Naalala ko tuloy ang una naming kasal ni Luther noon. Lima lang kami sa municipal hall, kasama na ang magkakasal sa amin. Simpleng bestida lang ang suot ko noon, kaya naman sobra akong natutuwa ngayon. Pero kasabay no’n ang kirot ng alaala na iniwan niya rin ako noon. But I understand him. He was confused. Hindi pa siya tuluyang nakaka-move on sa mga nangyari noon. But now, everything is finally planned. Alam

CHAPTER 137 KARINA I swallowed hard as I held the microphone. My hands were still shaking while holding his hand. We stared into each other’s eyes as I felt the emotions building inside me. I knew he was really nervous. Kung nanginginig man ako, alam kong mas nanginginig siya. Malalim ang mga mata, nangungusap na para bang ang dami niyang gustong sabihin. He looked emotional. His eyes were watery, calm, full of love, and sincerity. I knew he was holding it in because we were feeling the same way. “My beloved,” panimula niya. “Life has been hard for me,” patuloy niya. Mas naging mahigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Panay naman ako ng buntong-hininga dahil ayaw ko pang umiyak. Gusto ko pa siyang pakinggan magsalita. “I thought I had already reached the stars, but I was wrong. The star had already left me alone. Lonely. Akala ko, kung mananatili akong tapat sa kanya ay magiging masaya ako, pero mali pa rin pala ako. Life is not a fairytale. Even fairies become lone

CHAPTER 139 LUTHER She was speechless, blankly staring at me. I wrapped my arms around her and hugged her tightly. This was the first time, as husband and wife, that I thought of celebrating something like this. We had already been married for six months, and I could honestly say that it wasn’t easy. We were still adjusting. Kahit nga noong magkasama na kami sa iisang bubong, hindi pa rin namin lubos na kilala ang isa’t isa. We learned to know each other naturally. And things—I think—went smoothly. “We’re already six months married, love. And I want to celebrate it,” I said, whispering to her softly. “I love you so much, and our baby who’s growing inside you. Thank you for everything you’ve been doing,” dagdag ko. “Thank you, Baba. Hindi ko ito inaasahan, at—” she paused and looked at me. “Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang noong kinasal tayo, ngayon anim na buwan na. Hindi nga lang kabilang iyong mga nakaraan nating pagsasama sa bilang,” dagdag pa niya. “Oo nga, lo