CHAPTER 153 LUTHER Our Christmas was filled with laughter and joy. I’m thankful and continuously praying to Him for waking me up and giving me the chance to be with my family again. Nakasakay ako ngayon sa wheelchair habang marahang itinutulak ng asawa ko. Nasa labas kaming lahat upang salubungin ang Pasko—ang araw kung kailan ipinanganak ang Panginoon. “Five, four, three, two, one… MERRY CHRISTMAS!” sabay-sabay nilang sigaw. I am still so weak that I can barely open my mouth whenever I try to speak. But I’m still trying. Everyone was so happy—giggling, laughing, hugging, and playing around. Ang sarap sa pakiramdam na kasama ko ulit ang buong pamilya ko. Hindi ko mapigilan ang pagluha, at muli na naman akong umiiyak. Sobrang saya ng puso ko na hindi ko na maintindihan kung gaano ako kagalak ngayong gabi. Akala ko hindi na ako muling magigising. Probably, I still have a purpose why I’m still breathing. “May masakit ba, Baba? Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Karin
Read more