All Chapters of พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

  ‘แปลกจริงๆ’ หลังไซอาร์ตกปากรับคำเด็กน้อยไป เขานึกอนาถใจแต่ก็ไม่ได้แสดงออก ยังคงรักษาท่าทีสงบสุขุมเอาไว้อย่างเดิม ลาสต์บอสหนุ่มใช้เวลาไม่เร็วหรือช้าในการร่ายมนตร์ควบคุมเวลา เขาไม่ได้คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรในอดีต เพราะมันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และตนประสงค์เพียงสำรวจดูดั่งคำพูดตกลงกับเด็กหญิง ความมืดมลายหายไป…และการเดินทางสู่ความทรงจำเด็กน้อยก็ได้เริ่มต้น  “ใคร? คุณคือใคร?”“ลาเซีย … พูดอะไรของลูก”“ลาเซีย” เด็กหญิงวัยเยาว์ชี้หน้าตน สายตาส่อแววพิกลในคำพูดคู่สนทนา “นั่นชื่อหนูเหรอ?”‘อดาลาเซีย’ นามเด็กตัวจ้อยก่อนเป็นศิลาแห่งอินซุลาร์ ตั้งแต่กำเนิดเธอนั้นมีชะตากรรมสุดประหลาดเกินกว่าคนสามัญจะเข้าใจ เรียกว่าน่าสงสารอาจใช่ หรืออนาถใจแทนมารดาก็คงถูก แต่ด้วยความไม่เข้าใจผนวกกับความไม่รู้ ผู้คนรอบข้างจึงมองว่าเด็กหญิงคนนี้พิลึกซะไม่มี ทั้งวิธีการพูด ทั้งการแสดงออก ไม่มีใครบอกได้ว่าเธอแปลกตรงไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขารับรู้ไซอาร์ไม่รู้ลึกตื้นหนาบางนักว่าเ

 “คนทรยศต้องถูกโทษทัณฑ์”ฉับพลันหลังประกาศกร้าว เพรลก็ชักดาบพุ่งไปง้างฟันด้วยความเร็ว ถึงตระหนกแต่คาเลนก็ไหวตัวหลบทัน อดแปลกใจไม่ได้ที่หิมะดูไม่เป็นปัญหากับเพชฌฆาต ซ้ำยังคงปราดเปรียวไล่กวดเยี่ยงสัตว์ป่าไม่มีผิด… หรืออาจไม่ใช่ แต่ละม้ายคล้ายคลึงภูตซะยิ่งกว่าหลบครั้งแรกได้แต่ศัตรูไม่ละความพยายาม มุ่งโจมตีชายต่างโลกต่อทันใด มือตวัดดาบเป็นแนวขวางและเฉียงตามด้วยพุ่งตัวชนใส่ ทำคาเลนที่เพ่งสมาธิไปกับการหลบเซถอยจนเกือบล้ม เพรลเห็นอีกคนเสียจังหวะเลือกไม่ซ้ำ แล้วเบี่ยงเป้าหมายไปทางรานนามิดแต่ไม่ทันไร คาเลนซึ่งตั้งตัวได้ก็กระชากคอเสื้อเพรลเหวี่ยงกลิ้งไปกับพื้น เจ้าของผมดำหันมองไซอาร์ถือกริชเงาไว้แน่น ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอาวุธนี้เป็นสิ่งเดียวที่สามารถยั้งอดีตอัศวินได้ แต่ระหว่างนั้นเพชฌฆาตก็รีบยันตัวลุกขึ้นแล้วจ้ำอ้าวตรงไปหาคาเลน“นัลคาจากเงาข้า จงเรียกเขี้ยวทมิฬออ—”เคร้ง!ชายหนุ่มตะเบ็งเสียงเรียกอาวุธได้ก็ใช้ตั้งรับการโจมตีทันที ทั้งสองต่างดันงัดดาบใส่กัน ยื้อยุดจนไม่มีท่าว่าใครจะถอยพ่าย ขณะทั้งคู่ประจันหน้า คาเลนซึ่งทำ

 “เกิดอะไรขึ้นคะ?”นั่นเป็นคำถามแรกซึ่งออกมาจากปากรานนามิด หลังเดินทางมาสมทบกลุ่มล่าศิลาคนอื่นๆ โดยสถานที่นัดเจอนั้นเป็นโรงงานเก่านอกเขตเมืองเพตาลิน ถึงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไปจากเมืองที่กรงเล็บเพลิงรวมกลุ่ม แต่ที่นี่เป็นจุดปลอดคนจนเรียกได้ว่ารกร้างเหมาะแก่การนัดกลุ่ม“...”“เบนจิ”“คะ?”“ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น”นางร้ายถามย้ำพลางหย่อนตัวนั่งบนกล่องไม้ มือข้างหนึ่งลูบหัวเจ้าหมาขี้อ้อนที่ดูอ่อนล้าผิดวิสัย พอใช้นัยน์ตาสีควันสำรวจจึงรับรู้ได้ว่าไม่เพียงแค่สุนัขที่มีอาการแปลก แม้แต่อัศวินอย่างราวินหรือนักล่าเสพติดภูต ทั้งสองยังตกอยู่ในสภาวะล่องลอยคล้ายคนไร้สติเว้นเพียงคนเดียวที่ปกติดีและมีสติสุด คงไม่พ้นเบนจามินที่นั่งกอดเข่ากับพื้น ถึงกระนั้นใบหน้าเธอก็คร่ำเครียดกว่าก่อนหน้าไปมาก ปากเคี้ยวใบไม้พักหนึ่งก่อนจะให้คำตอบนางร้ายไป“เป็นเพราะศิลาน่ะค่ะ”“ทำไม คำสาปเหรอคะ?”รานนามิดว่าพลางปรายตามองบิทเทอ ชายคนนี้นิ่งเงียบแฝงอารมณ์เกรี้ยวกราดพร้อมปะทุ ต่อให้เธอไม่ได้เข้าไปคุยก็เห็นชัดจากบรรยากาศ พอเลื่อนมองจึงเห็นราวิน

 ‘แกะตัวที่หนึ่ง แกะตัวที่สอง แกะตัวที่สาม แกะที่สี่ แกะ… ตัวที่เก้า? ไม่สิ นี่เราข้ามเลขสิบสามมานี่หว่า เวรเอ๊ย สมงสมองผมไปหมดแล้วค้าบ ช่วยด้วย~ เจ้าแกะตัวที่… ร้อย?’ “เฮ้อ…”แต่ละวันทุกครั้งที่ตื่นขึ้นในห้องขังแสนแคบ สิ่งแรกที่คาเลนใช้เวลานานมากที่สุดคือ ‘การตั้งสติ’ เขาไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงหายจากอาการเซื่องซึม เลยทำได้แค่ละเหี่ยใจแล้วนั่งนิ่งตีกับความคิดตัวเอง เพราะขนาดพยายามนับแกะให้ถูกตามจำนวน ชายหนุ่มยังไม่สามารถแล้วนับประสาอะไรกับการคิดทำเรื่องใหญ่เรื่องสำคัญ อย่างการหนีออกจากที่นี่ ซึ่งแน่นอนว่าด้วยสัมปชัญญะเพียงเท่านี้ คงสรุปได้ว่าเขาไม่มีปัญญาทำอะไรได้มากมายนัก แต่จะอยู่เฉยๆ ไม่พยายามก็ไม่ใช่หนทางนักสู้กวนส้นอย่างเขาด้วยสิก็ได้แต่พยายามต่อไป แม้จะไม่สำเร็จ ‘ชีวิตฉัน แค่โดนล่ายังไม่ตกต่ำพอรึไง? ไม่สิ… มันแย่ตั้งแต่ผมลากตัวเองเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้แล้ว โชคร้ายที่โดนเลือกมาอยู่โลกเฮงซวยนี่ด้วย ทั้งที่… ก็เป็นแค่คนตายแท้ๆ’‘ทำไมผมถึงไม่ได้อยู่อย่างคนตาย’‘ทำไมกัน…’ ร่างโปร่งพิงกำแพงค่อยๆ

 “นี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”“โทษทีเมื่อกี้… เหม่อ”ราทิลออกปากถามชายผมดำครั้นเห็นอีกคนนั่งนิ่งนานเป็นนาที แม้คาเลนจะให้คำตอบแบบนั้น แต่ต่อมาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม นั่นคือการนั่งนิ่งๆ มองเพดานขาวในห้องรับรองสำนักงานกรงเล็บเพลิง การหนีจากวิหารเรือนแก้วทำให้ทุกอย่างวุ่นวายไปหมดผ่านมาแล้วสามวันหลังจากหนีสำเร็จแต่ภาพ ณ เวลานั้นยังฉายชัดในภวังค์ ยามเร่งฝีเท้าออกจากสถานกักขังเขากับสเวน เหล่ากรงเล็บเพลิงและอัศวินจากกองทัพต่างห้ำหั่นดุเดือดไม่มียอมกัน หลากสุรเสียงดังระงมจนสมองพร่าเบลอ ส่วนสายตาเหลือบเห็นศพศัตรู ทั้งนักบวชเทเนบริสทั้งอัศวินแห่งเอนมานชุสเรี่ยราดราวหินกรวด รวมถึงศาสนสถานซึ่งเสียหายหนัก ครั้นเหลียวไปจึงเห็นบานกระจกแตกละเอียด ผนังเป็นรูกระสุนไม่ก็ฉาบด้วยโลหิตเป็นสักขีพยานการต่อสู้รุนแรงแม้ภาพพวกนั้นขาดตอนสับไปมา แต่ชัดเจนพอจะบอกเขาว่าทุกอย่างย่างเข้าสู่สงครามความวินาศสันตะโร คาเลนรู้ตัวดีว่าตนเองได้ทำการสังหารทั้งสัตว์ ทั้งภูต ทั้งศิลา หรือมนุษย์ แต่เขานั้นไม่เคยคิดฝันเช่นเดียวกันว่าต้องมาเผชิญกับสงครามมันทำให้เขากังว