All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 271 - Chapter 280

Tahimik ang isolated room, tanging ang tunog lang ng bentilasyon at ang mabigat na paghinga ng Don ang maririnig. Nakatali siya sa bakal na upuan, duguan habang nakadukmo ang ulo, at pilit na kumakawala sa mga zip ties na humihiwa sa kaniyang balat na nakatali sa kamay at paa niya.Bumukas ang pinto at pumasok si Doc Sy. Hawak niya ang isang silver case na naglalaman ng isang vial ng asul na likido. Sa likod niya ay sina Zaitan at Delgado.Bago pa man ang gulo kanina, sinigurado na ni Zaitan ang kaligtasan ng lahat ng staff. Ang mga doctor at nurse ay pansamantalang inilipat sa isang fortified bunker sa ilalim ng ospital, kaya walang inosenteng nadamay sa ulan ng bala ng mga mercenaries."Is it ready?" malamig na tanong ni Zaitan habang nakatitig sa kaniyang ama."Yes, Mr. Gulliermo," sagot ni Doc Sy, habang inihahanda ang syringe na nagpakunot sa noo ko. "Ito ang Neuro-Degenerative Serum. Hindi ito nakakamatay, pero unti-unti nitong sisirain ang neurotransmitters sa utak. Magdudulot

Matapos ang naging komprotasyon ko kay Migs kanina ay dumeretsyo ako sa room na kung saan kami pwedeng magpahinga, nagpaalam naman sakin si Zaitan na kakausapin niya muna saglit si Delgado at hinayaan ko naman ito. Wala na ang mga tauhan ng Don na namatay sa nangyaring engkwentro kannina. Hindi ko alam kung anong ginawa ng mga cleaners ni Zaitan, pero wala na akong balak pang alamin kung saan dinala ang mga bangkay. "Ate, totoo na kaya ito? Wala ng mang gugulo satin?" tanong ni Kairo, halata sa boses niya ang saya at sa mata niya niya ang pag-asa. Ngumiti ako sa kaniya at hinawakan ang kaniyang balikat. "Oo, Kairo. Magsisimula na tayo sa lugar na walang nagbabantay sa bawat galaw natin." saad ko at niyakap siya. Nagkwentuhan pa kami ni Kairo tungkol sa mga gusto niyang gawin. Gusto raw niya mag aral ulit, at natutuwa naman ako na isa iyon sa unang naisip niyang gawin kapag nakaalis na kami dito. Mabuti na lang talaga at naitabi ko iyong black card na ibinigay sakin ni Zaitan noon n

Nang sumapit ang hapon, nag-decide kaming maglakad sa dalampasigan. Si Kairo ay naglalakad nang mag-isa sa medyo malayo, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang board shorts habang pinagmamasdan ang mga alon."Look at him," bulong ko kay Zaitan. "He looks so peaceful.""He's a man now, Faith. At labis akong natutuwa na dito niya itutuloy ang paglaki niya," sagot ni Zaitan. "Actually, may malapit na university sa kabilang bayan. Pwede siyang mag-enroll doon sa susunod na semester. Sabi niya kanina, gusto niya raw kumuha ng Business Management para matulungan tayo kung sakaling magtayo tayo ng resort o farm dito."Napangiti ako. Kahit seventeen pa lang si Kairo, ang mindset niya ay puro para sa pamilya pa rin.Naupo kami ni Zaitan sa buhanginan habang lumulubog ang araw. Ang langit ay naging shades of fire orange at soft purple. Isang view na dati ay sa mga pelikula ko lang nakikita."Faith," tawag ni Zaitan.Lumingon ako sa kaniya. Sa ilalim ng liwanag ng dapit-hapon, mas lalong

Gabi na at tanging ang ingay na lang ng mga kuliglig at ang banayad na hampas ng alon ang naririnig sa labas. Nakahiga ako sa gilid, nakasandal sa tambak na unan na inayos ni Zaitan para hindi sumakit ang likod ko. Ang bigat na ng tiyan ko, walong buwan na, at bawat galaw ng baby sa loob ay ramdam na ramdam ko na.Pumasok si Zaitan sa kwarto, bagong ligo at amoy mint at sabon. Nakasuot lang siya ng itim na cotton shorts, hubad ang paitaas. Sa ilalim ng madilim na ilaw ng lamp shade, bakas na bakas ang mga peklat sa likod, tagiliran, dibdib at balikat niya, mga paalala ng mundong tinalikuran niya para sa amin.Humiga siya sa tabi ko, dahan-dahan, na parang natatakot siyang may mabasag sa kama sa bawat paggalaw niya."Hindi ka pa natutulog?" mababang boses niyang tanong habang iniaabot ang kamay para haplusin ang buhok ko."Inaantay kita," bulong ko. Humarap ako nang bahagya sa kaniya, kahit medyo hirap dahil sa laki ng tiyan ko.Nagtagpo ang mga tingin namin. May kakaibang init sa mga

Zaitan’s POVPinaandar ko ang SUV palabas ng gate pero hindi ako dumeretso sa main road. Huminto muna ako sa isang madilim na bahagi ng kalsada, ilang metro ang layo sa bahay namin. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa manibela at huminga nang malalim. Ramdam ko ang pamilyar na kulo ng dugo sa mga ugat ko. Iyon ang klase ng galit na matagal kong ibinaon simula noong makarating kami sa Sanctuary. Pero nang makita ko ang putok sa labi ni Kairo, parang may kung anong switch sa utak ko ang biglang nag-on.Sancianco.Masyadong familiar ang apelyidong 'yun. Inilabas ko ang burner phone ko at tinawagan ang kaisa-isang tao na alam kong makakapagbigay sa akin ng sagot nang mabilisan."Don't tell me you're bored already," bungad ni Delgado sa kabilang linya."Sancianco. Give me everything you have on that name in this province," diretso kong sabi.Narinig ko ang pagtipa ng keyboard sa kabilang linya. "Wait... Sancianco? They are the untouchables in that area, Boss. Senator Eduardo Sancianco is the