All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 281 - Chapter 290

Virgitte Faith’s POVSimula nang umalis si Zaitan para ihatid si Kairo, hindi na ako mapakali. Nakatayo lang ako sa may bintana, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang hinihimas ang tiyan ko. Alam ko ang asawa ko. Alam ko kung paano siya magalit, at alam ko rin kung gaano siya kaprotektado pagdating sa aming dalawa ni Kairo.Nang marinig ko ang tunog ng SUV na pumasok sa gate, halos madali kong buksan ang pinto. Bumaba si Zaitan, at sa unang tingin pa lang, napansin ko na ang kakaibang katahimikan sa kaniyang kilos. He looked calm—too calm for someone who just dealt with a bully."Zaitan," tawag ko habang papalapit siya sa porch.He looked up, and for a split second, I saw it—yung dilim sa mga mata niya na pilit niyang itinatago. Pero bago pa siya makalapit nang tuluyan, naglaho iyon at napalitan ng kaniyang pamilyar at malambot na tingin para sa akin."Faith, why are you out here? Malamig ang hangin, pumasok ka na sa loob," sabi niya, sabay abot sa bewang ko para alalayan ako."Hi

Tahimik ang buong byahe pabalik sa bahay. Si Kairo ay nakatingin lang sa labas ng bintana, ramdam ang bigat ng tensyon sa pagitan namin ni Zaitan. Pagdating sa tapat ng gate, agad na bumaba si Kairo at pumasok sa loob nang hindi nagsasalita.Nanatili kaming dalawa ni Zaitan sa loob ng SUV. Ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na tibok ng puso ko."Faith..." panimula ni Zaitan, aabot sana ang kamay niya sa akin pero iniwas ko ang braso ko."Sino siya, Zaitan? And don't give me that 'old friend' bullshit. Nakita ko kung paano ka niya tingnan. At mas nakita ko kung paano niya ako tingnan—na parang isang dumi lang na nakaharang sa inyong dalawa," diretsahan kong sabi. Ramdam ko ang pag-iinit ng sulok ng mga mata ko. Hindi ko alam kung dahil ba 'to sa hormones o dahil sa selos na ngayon ko lang naramdaman nang ganito katindi.Zaitan sighed, hitting the steering wheel in frustration. "Her name is Serena Sancianco. She’s the daughter of a powerful Senator. I m

Medyo madilim na ang buong kwarto, at ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang maliit na lamp shade sa tabi ng kama namin. Sa labas, ramdam na ramdam ang ingay. Kahit nakasara ang mga bintana, dinig ko pa rin ang boses ng mga tao at malalakas na tawanan mula sa villa sa tabi namin—ang bagong property na binili ni Serena. Mukhang nagpaparty siya, o sadyang gumagawa lang ng ingay para ipamukha sa amin na nandiyan siya, na parang isang mantsa sa tahimik naming buhay.Pero dito sa loob ng kwarto namin, iba ang pakiramdam. Mainit, komportable, at amoy lavender oil na hinaluan ng amoy ng sabon at mint ni Zaitan matapos niyang maligo.Nakahiga ako sa tagiliran ko, nakasandal sa tambak na unan na maingat na inayos ni Zaitan kanina. Sumasakit na naman ang likod ko—isang pamilyar na kirot na laging sumasabay ngayong papasok na ako sa ikawalong buwan ng pagbubuntis ko. Mabigat na ang tiyan ko, pero sa tuwing nararamdaman ko ang bigat na 'yun, may kakaibang kapanatagan din akong nararamdaman.Gum

Matapos ang napakagandang usapan namin ni Zaitan kagabi tungkol sa nakaraan namin sa kakahuyan, nagising ako kinaumagahan na may malawak na ngiti sa aking mga labi. Pakiramdam ko, kahit anong bagyo ang dumating, sapat na ang mga bisig niya para protektahan ako at ang baby namin. Ang sarap sa pakiramdam na malaman na sampung taon na ang nakararaan, doon sa Casa Eyrie, ay binihag ko na pala ang puso ng lalaking akala ng marami ay walang pakiramdam. What I thought was just a simple encounter back then turned out to be the exact reason he built a sanctuary to wait for me. I am safe. My child and I are safe with him.Pero sadyang may mga taong hindi matapos-tapos ang inggit sa katawan. May mga taong gagawin ang lahat para lang sirain ang maliit na piraso ng langit na pilit naming binuo rito sa probinsya.Sabado ng umaga. Imbis na isang tahimik at payapang weekend ang salubungin namin, nabulabog ang buong paligid, pagsapit pa lang ng alas-otso. Ang tapat ng bagong villa ni Serena na ilang h

Virgitte Faith’s POVDahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, sinalubong ng banayad na sinag ng araw na sumisilip sa aming manipis na kurtina. Napahawak ako sa aking tiyan. Salamat sa Diyos at huminahon na ang sipa ni baby. Hindi tulad kahapon na halos mag-collapse ako sa tindi ng sakit ng ulo at pressure sa dibdib ko dahil sa walang humpay na pambubulahaw ng mga Sancianco.Lumingon ako sa aking tabi, ngunit malamig na ang unan. Wala na roon si Zaitan."Zaitan?" mahina kong tawag habang dahan-dahang umuupo sa gilid ng kama.Bumuntong-hininga ako at pilit na itinayo ang aking mabigat na katawan. Siyam na buwan na ang tiyan ko, at sa bawat araw na lumilipas, pakiramdam ko ay doble ang bigat na kailangan kong pasanin. Pero sa kabila ng pisikal na pagod, may kakaibang kapayapaan sa puso ko. Naalala ko ang bulong ni Zaitan kagabi bago ako tuluyang makatulog. “Ako ang bahala.” Tuwing sinasabi niya ang mga salitang iyon, pakiramdam ko ay may invisible na kalasag na bumabalot sa buong bahay