Lahat ng Kabanata ng FORBIDDEN TASTE OF MY STEPBROTHER : Kabanata 91 - Kabanata 100

Hindi man lang nasindak ang doktor sa sinabi ni Michael. Tahimik lang itong nakikinig habang nagsusulat, na para bang sanay na sa mga ganitong usapan. “Doc…” mahina niyang tawag habang nakatitig sa kisame. Napatingin sa kanya ang psychiatrist. “Posible bang maging normal pa ’ko?” Huminga nang malalim ang doktor saka marahang isinara ang folder na nakapatong sa mesa. “Michael…” kalmado nitong sabi. “Hindi ko masasabi kung magiging ‘normal’ ka balang araw.” Bahagyang kumunot ang noo ni Michael habang nakatingin pa rin sa kisame. “Pero hindi rin ibig sabihin no’n na wala ka nang chance magbago,” dugtong ng doktor. “May mga taong natututo, hindi dahil bigla silang nagiging maayos… kundi dahil pinipili nilang harapin ’yung mga ugali at desisyon na paulit-ulit na sumisira sa kanila at sa ibang tao.” Unti-unting dumiin ang hawak ni Michael sa cube na nasa kamay niya. “Sa ’yo…” sandaling tumigil ang doktor bago muling nagsalita. “May napapansin akong pattern. Kapag nasasaktan ka o na

Tahimik lang na nakatingin si Elena sa kanya. Tinakwil at hinusgahan siya ng mga tao sa paligid niya. Wala na siyang ibang mapuntahan. Mabigat man sa loob niya, napilitan siyang sumama kay David. Para sa batang nasa sinapupunan niya. Makalipas ang ilang buwan, pinakasalan siya ni David Lucero. Pero hindi na bumalik ang dating Elena. “Elena! Elena ano ba! Lumabas ka diyan!” mariing sigaw ni David, pero hindi man lang ito nag-effort tumayo para pagbuksan siya ng pinto ng silid. Madalas siyang nakakulong sa kwarto. Hanggang sa isilang niya si Michael. Buong akala ni David, babalik na ang dati nitong sigla kapag nakapanganak na siya, pero hindi. Ni minsan ay hindi man lang nito hinawakan o inalagaan si Michael. Palagi siyang may hawak na bote ng alak at sigarilyo, madalas tulala lang habang lumuluha ang mga mata. At sa tuwing maririnig nitong umiiyak si Michael dahil gusto nitong magpabuhat o magpalambing— “Tumahimik ka nga!” “Manang! Patahimikin mo nga ’yan!” mariing hiyaw n

Bahagyang napaatras si Reign saka umiwas ng tingin. “Wil… s-seryoso ka ba talaga sa ’kin?” Tahimik lang siyang tiningnan ni William bago marahang tumango. “Oo naman.” Lalong umiwas ng tingin si Reign. Hindi niya alam kung bakit parang biglang umiinit ang mukha niya sa paraan ng pagtitig nito. “P-pero…” “Reign…” mahina nitong tawag habang unti-unting lumalapit. “I like you… and I wanna be with you until death do us part.” Natigilan siya saka napakunot-noo. “Wait lang?! Bakit parang pangkasalan na ’yang mga linyahan mo, aber?!” natatawang tanong niya habang nanlalaki ang mga mata at namumula ang pisngi. Bahagyang natawa si William nang makita ang reaksyon niya. “Oo nga,” kalmado nitong sagot. “Hindi naman kasi kita nililigawan para maging girlfriend ko.” Agad namang kumunot ang noo ni Reign saka bahagyang nag-pout na parang nagtatampo. “Eh bakit mo pa ’ko liligawan kung—” naiinis na reklamo niya pero bigla rin siyang natigilan nang takpan ni William ang labi niya gamit ang l

“W-William!” magkahalong gulat at inis na sigaw ni Reign. “Para kang sira!” reklamo niya habang pilit pinapakalma ang sarili. “Kasal agad? Seryoso ka ba?!” sabay hampas nito sa braso ni William. Bahagya namang natawa si William habang pinagmamasdan siyang pulang-pula ang mukha sa hiya. “Bakit?” kunwari’y inosenteng tanong nito. “Ayaw mo ba?” “H-hindi sa ayaw!” mabilis niyang sagot bago agad natigilan. Bigla tuloy lumawak ang ngiti ni William. “Ahh… so gusto mo?” “Bwisit ka talaga!” mas malakas na siyang hinampas ni Reign dahilan para mas lalong matawa ang mga tao sa paligid. Nahihiyang umiwas ng tingin si Reign saka mabilis na naglakad papunta sa mesa. “Gutumin mo na lang sarili mo diyan,” kunwari’y inis niyang sabi bago umupo. Natatawang sumunod si William saka umupo sa tabi niya. Tahimik lang si Reign habang kumakain ng fried rice at tuyo pero halata pa rin sa mukha niyang namumula siya. Paminsan-minsan, palihim siyang sumusulyap kay William. Hanggang ngayon,

Hindi mawala ang ngiti ni William habang pinagmamasdan si Reign na nakikipag-usap sa mama niya. “Sir, mauna na kami! Congrats ulit!” “We are all happy for you, Sir!” nakangiting sabi ng staff. “Thank you! Thank you sa inyong lahat. Magpahinga na kayo… at marami pa tayong gagawin bukas.” Pagkaalis ng mga ito, dahan-dahang lumapit si Reign sa kanya. Akmang uupo ito sa tabi niya pero agad niya itong hinila paupo sa kandungan niya. “Hmm, Wil—” nahihiyang bulong ni Reign. “Yes, sweetheart?” malambing na sagot nito sabay yakap nang mahigpit sa kanya. “Nananaginip ba ’ko?” kunot-noong tanong niya. Agad namang idinampi ni William ang labi nito sa labi niya. “Do you still think you’re dreaming?” nakangiting tanong nito. Bahagya namang napailing si Reign saka ngumiti. “Yung pagdating mo kasi sa buhay ko… parang isang napakagandang panaginip lang. Para kang…” “Knight in shining armor ng buhay mo?” natatawang putol sa kanya ni William. “Hindi…” bahagyang natawa si Reign bago muling na