Lahat ng Kabanata ng FORBIDDEN TASTE OF MY STEPBROTHER : Kabanata 101 - Kabanata 110

Napasinghap si Reign habang nakatingin sa napakalaking gate ng mansyon ng mga Martinez. “Let’s go,” nakangiting sabi ni William. Binuksan nito ang pinto at inalalayan siyang bumaba ng sasakyan. Halos hindi makapagsalita si Reign habang dahan-dahang nililibot ang tingin sa paligid. Habang papalapit sila sa pinto, mas lalo namang lumalakas ang kabog ng dibdib niya. “Grabe…” mahina niyang bulong. “Ang laki naman pala talaga ng bahay niyo.” Ilang sandali pa, bumukas ang malaking pintuan ng mansyon. Agad silang sinalubong ng ilang staff na sunod-sunod na yumuko. “Welcome home, Sir William!” sabay-sabay na bati ng mga tauhan.Bahagyang nailang si Reign sa mga matang nakatingin sa kanya kaya mas napakapit siya kay William. “Relax…” mahina nitong bulong sa kanya. “Hindi ka nila kakainin.” Agad siyang kinurot nito sa tagiliran. “Hindi naman ako natatakot,” nakasimangot na reklamo niya. Natatawang napailing si William saka bahagyang hinigpitan ang hawak sa kamay ni Reign bago tuluyan

Bigla namang napatayo si William at mabilis na lumapit kay Jack. “Where is it?” kalmadong tanong niya pero bakas ang kaba sa mukha nito. Bahagyang napalunok si Jack. “Kaya lang, Boss… malabo kasi ’yung kuha at sobrang dilim no’n kaya hindi ko na nakuha.” Mariing napapikit si William saka napahilot sa sentido. “Tsk… akala ko pa naman.” “Sorry, Boss!” alanganing ngumiti si Jack habang naka-peace sign ang daliri. Agad naman siyang sinamaan ng tingin ni William. “Hays… doon ka na nga. Magpahinga ka na.” May inis sa boses nito pero halatang hindi naman talaga galit. “Copy, Boss! Enjoy kayo diyan!” mabilis na sagot ni Jack saka agad umalis. Bahagyang natawa si Reign habang pinagmamasdan si William. “Ang cute mo pala kapag naiinis ka.” Agad naman siyang napatingin dito. “Cute?” kunot-noong tanong niya. “Oo.” Bahagyang natawa si William saka hinila si Reign palapit. “Mas cute ka.” “Ay wow… nambola pa siya!” natatawang sabi ni Reign pero agad ding namula nang maramdaman ang ha

Walang nagawa si Sylvia kundi ang sumunod kay Michael papuntang airport. Dahan-dahan siyang lumapit dito at umupo sa tabi niya. Nilingon siya nito pero hindi nagsalita si Michael. Habang papasok sila sa boarding area, ilang beses na gustong huminto ni Sylvia. Gusto niyang magtanong. Gusto niyang magalit. Pero sa tuwing makikita niya ang mukha ni Michael, parang nawawala lahat ng lakas niya. Mahal niya ito. At kahit gaano kasakit, mas gusto niyang manatili sa tabi nito kaysa tuluyang mawala sa kanya. Pagpasok nila sa boarding gate, tahimik lang silang pumila kasama ang ibang pasahero. Pagkatapos ng ilang minuto, nakasakay na sila sa eroplano. Pagkaupo nila, agad na sumandal si Michael sa upuan at pumikit. Tahimik lang si Sylvia, nakatingin sa bintana habang pilit pinipigilan ang luha. Pero hindi niya rin kinaya. Unti-unting yumugyog ang balikat niya kasabay ng tahimik na pag-iyak. Napamulat si Michael saka napabuntong-hininga nang makita siya. “Sorry…” halos b

Maghapon na ang lumipas matapos ibalita ang nangyaring sunog sa mansyon ng mga Lucero, pero hanggang ngayon hindi pa rin tuluyang nagsi-sink in kay Reign ang nangyari. Paulit-ulit pa ring nagpa-flash sa isip niya ang nagliliyab na mansyon ng mga Lucero na napanood niya sa balita sa TV. Mariin siyang napapikit at napasandal sa sofa. “A-ang ikli lang pala talaga ng buhay ’no?” hilam sa luhang sabi niya habang nakatingin sa kawalan. Mahigpit siyang niyakap ni Leona habang marahang hinihimas ang likod niya para pakalmahin. “N-never kong naisip na mauuna pa pala sa ’kin si Cassandra…” garalgal ang boses ni Reign habang umiiyak. “Shhh… anak, tahan na…” mahinang sagot ni Leona. “Sabi kasi nila, kapag masamang damo ka, hindi ka agad mamamatay… pero bakit nauna pa sa ’kin si Cassandra? Ibig sabihin ba no’n, mas masama ako sa kanya?” kunot-noong tanong ni Reign habang nagpapahid ng luha. Agad siyang binatukan ni Leona. “Reign, ikaw! Huwag ka ngang magsalita ng ganyan! Kahit gaano pa ka

“Ma…” mahinang tawag niya. “Ang sabi ko… sino ang kausap mo?” Dahan-dahang ibinaba ni Leona ang tawag. Lumapit siya kay Reign at iginaya ito paupo sa kama. “S-si… Josef. ‘Yung sa event, naalala mo pa ba?” Dahan-dahang tumango si Reign. “B-bakit niya tinatanong kung nasaan ka?” Sandaling natahimik si Leona, parang pinag-iisipan ang isasagot. “Anak, baka nag-aalala lang. Alam mo naman ang nangyari sa mansyon ng Lucero, ’di ba? Saka… hindi na rin iba si Josef sa ’kin anak. He’s a friend.” kalmadong sagot nito. Napabuntong-hininga si Reign habang nakatingin kay Leona na para bang hindi pa rin kumbinsido. “Kaibigan ba o… may something?” mahinang dagdag niya. “Reign,” mahinahong saway ni Leona, “wala ’yon.” Pero hindi pa rin makampante si Reign. “Ma, wala namang problema kung makikipag-kaibigan ka, pero— kung magkaka-stepfather ulit ako tapos kasing sama o mas masama pa kay David, ayoko na Ma… hindi ka pa ba nadadala sa mga nangyayari sa atin ngayon?” Napatigil si Leona. Dahan-