Lahat ng Kabanata ng FORBIDDEN TASTE OF MY STEPBROTHER : Kabanata 111 - Kabanata 120

Pababa pa lang ng sasakyan, hindi na mapigilan sa paglaláplápán sina Michael at Sylvia.“Naku po! Diyos ko!” gulat na napa-sign of the cross pa ang matandang babaeng kapitbahay ni Sylvia na nakakita sa kanila. “Ay talaga nga namang dito pa sa kalsada nagláplápan ang mga ’to,” inis na sabi niya. “Hoy! Sa loob niyo nga gawin ’yan! Hindi ba kayo nahihiya!” hiyaw niya sa dalawa, pero parang walang narinig ang mga ito at tuloy pa rin sa ginagawa nila.Nang makapasok sa bahay, marahan siyang iniupo ni Michael sa mesa. Mahigpit namang napakapit si Sylvia sa batok ni Michael habang nakasubsob ito sa dibdib niya, nilalaro ng dila ang isa habang marahas na nilalamás naman ang kabila.“Ughhh, Michael, ganyan nga!” tila nawawala na sa katinuan na ungól ni Sylvia.“Gusto mo ’to?!” malalim ang paghingang bulong ni Michael sa tainga niya.“Yes, babe! Ang sarap!” hinihingal na sagot ni Sylvia.Napapaliyad si Sylvia habang mahigpit ang pagkakasabunot niya kay Michael. “Ughhh, fúck! Ang sarap mong kuma

“Putangína!” mariing mura ni Michael. “Ano bang kasalanan ko sa ’yo?! Sana sinabi mo sa ‘kin para nakapag-adjust ako, para naintindihan ko kung bakit ang damot-damot mong magmahal pagdating sa ’kin?!” Humahagulgol niyang sigaw habang mariing hinahampas ang manibela. Paulit-ulit. Hanggang sa mamula ang mga kamao niya. “Hindi naman ako naging masamang anak, ’di ba?!” garalgal niyang sigaw. Nanginginig ang kamay niya habang habol ang hininga. “Pero kahit konting pagmamahal at pagkalinga ng isang ina… pinagkait mo sa ’kin! Ano bang kasalanan ko sa ’yo?!” humahagulgol niyang tanong habang nakatingin sa tabi ng puno kung saan laging nakatayo si Elena na parang naghihintay. “Matagal ka nang patay… pero lahat ng alaala at sugat na iniwan mo sa ’kin… bitbit ko pa rin hanggang ngayon.” Unti-unti niyang pinahiran ang luha niya. “Putangína!” mariing sigaw niya saka mabilis na pinaharurot ang sasakyan. — Pagdating sa condo, mariing ibinalibag ni Michael ang jacket sa sofa.

Kinabukasan... Maaga pa lang, abala na sa mansyon ng mga Martinez. May mga staff na nagga-guide sa catering at may mga security naman na umiikot para matiyak na walang makakapasok na kahina-hinalang tao. Samantala, tahimik na nakaupo si Reign sa harap ng salamin. Nakasuot na siya ng wedding gown. Bahagya siyang napangiti habang pinagmamasdan ang sarili. “Sa wakas...” mahina niyang bulong. Hindi pa rin siya makapaniwala. Parang kailan lang, nangangarap siya na ikasal. Tapos ngayon... Ikakasal na siya. Napalingon siya nang bumukas ang pinto. “Anak.” Agad siyang ngumiti. “Ma.” Humakbang si Leona palapit sa kanya. Sandali itong natigilan. Parang hindi alam kung ano ang sasabihin. “Ang ganda-ganda mo naman.” Natawa si Reign. “Syempre, kanino pa ba ‘ko magmamana? Sa’yo lang naman ‘di ba?” “Ay sus! Bolera!” natatawang sagot ni Leona. Hanggang sa unti-unting pumatak ang luha niya. “Oops! Ma, bawal kang umiyak! Sayang ang make up!” natatawang biro ni Reign. “Kung nandito

Paglipas ng isang taon… Sa Switzerland. Malamig ang paligid sa labas ng facility, pero sa loob, mas mabigat ang katahimikan. Nasa gilid ng kama si Michael, nakaupo, nakatingin lang sa bintana. Habang unti-unting pumapatak ang luha niya. “Doc, bakit bigla na lang akong umiiyak ng walang dahilan?” kunot-noong tanong niya sa doktor, habang nagpapahid ng luha. “Minsan, kapag paulit-ulit nating pinipigilan ang emotions, naiipon siya. At kung hindi natin siya na-process, pwedeng lumabas siya sa iba’t ibang paraan—like sudden crying, anxiety, or physical symptoms.” Napatango si Michael. “Akala ko nga nailabas ko nang lahat… pero halos isang taon na rin akong nandito. Ganun pa rin.” “Malaki na ang pinagbago mo, kahit mabagal ang proseso, naniniwala ako na kaya mo pang makabawi ulit.” “Salamat, Doc.” “O siya, maiwan na kita ha.” Pagkalabas ng doktor, muling bumukas ang pinto. “Doc, may nakalimutan—” Hindi na natuloy ni Michael ang sasabihin ng makita niya si David.

Nang matapos silang sabay na nilabasan, nakailang rounds pa sila bago tuluyang bumagsak ang katawan ni William sa ibabaw ni Reign. “I love you, Sweetheart!” nakangiting bulong nito sa kanya. “I love you too!” hinihingal pa ring bulong ni Reign. Tahimik lang sila, magkapatong pa rin, habang marahang hinahaplos ni Reign ang buhok ni William pababa sa batok nito. “Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala… na asawa na kita.” “Nagsisisi ka na ba?” bulong ni William. “Sira!” natatawang sagot ni Reign sabay mahinang tampal sa balikat nito. “Bakit naman ako magsisisi? Mahal na mahal kaya kita at ikaw ang pinili kong makasama habang buhay… kaya kahit na itaboy mo pa ko palayo… hindi ako aalis, at hinding-hindi ko pagsisisihan na… nagpakasal ako sa’yo,” nakangiting sagot ni Reign. “Paano kung isang araw… bumalik si Michael at bawiin ka niya sa akin?” “Bakit naman niya ako babawiin? Hindi naman ako sa kanya? Sa’yo lang kaya ako?” nakangiting bulong niya. “Ibúka mo nga kung totoo?”