All Chapters of UNEXPECTED CONTRACT WITH MY NINONG: Chapter 61 - Chapter 70

NAPAPIKIT si Leina nang mariin nang matamaan ni Emil ang pinakamaselang bahagi sa loob niya. Sabay silang napahalinghing dahil sa matinding sarap na dulot niyon. Ginamit nito ang kamay upang sundan ang hugis ng kanyang dibdib pababa hanggang sa kanyang tiyan, at doon idiniin ang palad habang patuloy sa paggalaw. Napasigaw siya dahil sa dami ng pakiramdam. Damang‑dama niya ngayon ang buong kahabaan nito sa loob niya. “Aahh! Emil!” Napahawak siya sa palapulsuhan nito ngunit hindi niya nagawang alisin iyon mula sa kanyang puson. “Oohhh!” Lalo pang bumilis at tumindi ang bawat galaw nito. Narinig niya ang mahihina nitong ungol bago ito dahan‑dahan ngunit mariing idiin ang sarili sa pinakaloob habang ibinubuhos ang lahat ng init nito sa kanya. Dahan‑dahan itong umulos habang nilalagyan siya ng lahat ng laman nito. Pinanood niya kung paanong tumulo at dumaloy pabalik mula sa kanya ang pinagsamang init at lagkit nilang dalawa. Dahan‑dahang hinugot nito ang sarili at umupo sa silyang umi

PAGKARATING nila sa ospital ay inasikaso sila agad. Nakayakap si Leina sa Mama niya habang walang humpay ang pag-iyak. Si Emil ay awang-awa sa mag-ina. Kalalabas lamang sa kulungan nina Lea at Castor. Dapat ay nagsasaya sila para sa paglaya ng mga ito. Pero naging sunod-sunod ang problema. "Don't worry, I know some doctors here. Alam ko na gagawin nila ang lahat para maligtas si Castor," sabi niya para mapanatag ang loob nina Leina at Lea. Napahiwalay si Leina sa ina at humarap sa asawa. "Please, mahal ko. Kahit makiusap ako sa kanila, iligtas lang nila si Papa... gagawin ko." Nilapitan ni Emil si Leina, hinawakan niya ang kamay ng asawa. "Walang mangyayaring masama kay Castor. Sisiguraduhin ko 'yan sayo, mahal ko," tugon niya at niyakap ang lumuluhang asawa. Masamang tinapunan ng tingin ni Lea ang mag-asawa. Naninibugho ang damdamin niya na parang si Leina lang ang pinapakalma ni Emil. Malungkot din siya n Mas lalong humigpit ang yakap ni Emil kay Leina habang pilit itong pi

"SAAN kayo pupunta na dalawa?" tanong ni Lea nang makita sina Emil at Leina na magkasabay, pababa ng hagdan. Nagkatinginan ang mag-asawa. "Ma, kakain po kami sa labas ni Emil," sagot ni Leina sa ina. Sandaling natahimik si Lea at tila nakikiramdam. "Baka puwede akong sumama sa inyong dalawa. Gusto ko ring lumabas dito sa mansyon. Alam niyo naiisip ko si Castor..." Huminga nang malalim si Leina habang nakatingin sa ina. Kita niya ang lungkot sa mga mata nito. Mula nang mawala si Castor ay tila nawalan din ng sigla si Lea. “Ma…” marahang sambit ni Leina. Agad namang ngumiti si Emil. “Siyempre naman po, puwede kayong sumama. Mas mabuti nga pong makapagpahangin kayo.” Bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Lea. “Talaga?” tanong nito. “Opo,” sagot ni Emil. “Ayokong naiisip niyo lagi si Dad nang kayo lang mag-isa rito.” Napabuntong-hininga si Lea bago pilit na ngumiti. “Hindi ko kasi maiwasan. Parang kahit saan ako tumingin dito sa bahay, naaalala ko siya.” Lumapit si Leina at ma

NATIGILAN si Leina. Hindi siya nakaimik at nanatiling naghihintay sa sasabihin ng asawa. "Anong ginagawa ng lalaki iyon dito? Sinong kailangan niya?" "E, Sir... hinahanap niya po si Ma'am Leina.." sagot ng katulong. Napabaling ang tingin ni Emil sa kanyang asawa. "H-Hindi ko alam.. wala akong sinasabi kay Julian kung saan ako nakatira." Tila kinakabahan nang sabi ni Leina. Mariing napatitig si Emil kay Leina, tila sinusuri kung nagsasabi ito ng totoo. “Talaga ba?” malamig nitong tanong. “O-Oo…” mabilis niyang sagot kahit halatang kinakabahan. “Matagal na kaming walang komunikasyon.” Napatiim ang panga ni Emil bago muling bumaling sa katulong. “Asan siya?” “Nasa labas po, Sir.” Tumayo agad si Emil. “Ako ang kakausap.” “Emil…” mabilis na tawag ni Leina habang bahagyang humawak sa braso nito. “Baka puwedeng paalisin mo na lang siya. Ayokong magkaroon ng gulo.” Dahan-dahang bumaba ang tingin ni Emil sa kamay nitong nakahawak sa kanya. “Kung wala kang tinatago, bakit ka kina

MAHIGPIT na niyakap ni Leina ang ina habang umiiyak. Lumayo kaunti si Lea at pinunasan ang luha sa mata. “Anak, tiyak na matutuwa ang Papa mo kung buhay pa siya,” naluluhang sabi ni Lea. “Kung buhay pa po si Papa, pero wala na siya…” tila naghihimutok na saad ni Leina. “Sana buhay ko lang po si Papa,” Napabuntong-hininga si Emil. Sa isip niya, bakit naniniwala sila sa Julian na ‘yon? Sa mukha palang nun parang hindi mapagkakatiwalaan. Napabuntong-hininga si Emil. Sa isip niya, bakit naniniwala sila kay Julian na iyon? Sa mukha pa lang nito ay parang hindi na mapagkakatiwalaan. Nakalimutan nilang napakalaki ng ginawang kasalanan nito sa pamilya ng kanyang asawa. Pero nakukuha pa rin nilang kausapin at purihin nang ganoon na lang. Ngunit pinili niyang manahimik. Hindi ito ang tamang oras para maglabas ng pagdududa, lalo na't emosyonal pa sina Lea at Leina. “Anak,” malumanay na sabi ni Lea habang hinahaplos ang buhok ng dalaga, “huwag mong isipin ang mga bagay na hindi na natin m